Mükemmeliyetçiliğin yarım bıraktığı şiirler

Yahya Kemal Beyatlı, şiirde mükemmel yapılar kurmayı poetik bir ilke olarak belirlemiş bir şairdir. Yahya Kemal’de mükemmeliyet düşüncesini, Paris’te kaldığı yıllarda yakından tanıdığı modern Fransız şiiri ve yeni bir dikkatle okuyup yorumladığı divan şiiri hazırlamıştır. Mükemmel yapılı şiirler kurmak isteyen şair, başka şairlerin bazı mısralarını mükemmeliyet düşüncesiyle tashih etmiştir (düzeltmiştir). Aynı düşünce kendinin bazı şiirlerinin yarım kalmasına da yol açmıştır. Bu yazıda önce Yahya Kemal’de mükemmeliyet düşüncesini hazırlayan etkenlere dikkat çekilecek; ardından başkalarının şiirlerini düzeltirken hangi noktalara yoğunlaştığı gösterilecek; sonra da yarım kalmış şiirlerinin, şairin çalışma biçimi ve şiiri görüşü hakkında sunduğu göstergeler yorumlanacak ve onun ilhamı değil, çalışmayı öne çıkaran bir şair olduğu sonucuna ulaşılacaktır.

Poems Interrupted By Perfectionism

Yahya Kemal is a poet who adopted making up perfect structures in poems as a poetic principle. What formed the perfectionist idea of Yahya Kemal was the modern French Poetry which he was closely acquainted with during the years he lived in Paris, and the Ottoman (Divan) Poetry that he read and interpreted with reconsiderations. The poet, wishing to make up perfect structures, made amendments in some verses of other poets for the sake of perfectionism. The same idea interrupted some of his poems as well. This study aims to point out the factors forming the perfectionist idea of Yahya Kemal, to show the points he particularly focused on when making amendments in the poems of other poets, and finally to interpret the indicators put forth in his interrupted poems about the poet’s working manners and view of poetry, coming to the point that he is a poet who regards working rather than inspiration.

___

  • AYDA, Adile (1978), Yahya Kemal’in Fikir ve Şiir Dünyası, Ankara: Hisar Yayınları.
  • BANARLI, Nihad Sami (1960), Yahya Kemal’in Hâtıraları, İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yahya Kemal Enstitüsü Neşriyatı.
  • BANARLI, Nihad Sami (1968), “Yahya Kemal Nasıl Çalışırdı?”, Yahya Kemal Enstitüsü Mecmuası-II, İstanbul.
  • BEYATLI, Yahya Kemal (1976), Bitmemiş Şiirler, İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları.
  • BEYATLI, Yahya Kemal (1983), Kendi Gök Kubbemiz, İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları.
  • BEYATLI, Yahya Kemal (1984), Edebiyâta Dâir, İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları.
  • BEYATLI, Yahya Kemal (1986), Çocukluğum, Gençliğim, Siyasî ve Edebî Hâtıralarım, İstanbul: İstanbul Fetih Cemiyeti Yayınları.
  • BİLGEGİL, M. Kaya (1993), M. Kaya Bilgegil’in Makaleleri, (Hzl.: Yrd. Doç. Dr. Zöhre Bilgegil), Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları.
  • ERGİN, Halis (1984), “Yahya Kemal’den Hatıralar”, Yahya Kemal’e Saygı, İstanbul: Binbirdirek Matbaacılık Sanayi A.Ş., 56-67.
  • RİFAT, Mehmet (1997), Gösterge Avcıları, İstanbul: Yapı Kredi Yayınları.
  • TANPINAR, Ahmet Hamdi (1977), Edebiyat Üzerine Makaleler, (Hzl.: Dr. Zeynep Kerman), İstanbul: Dergâh Yayınları.
  • TANPINAR, Ahmet Hamdi (1982), Yahya Kemal, İstanbul: Dergâh Yayınları.
  • TANYOL, Cahit (1987a), “Yahya Kemal’in Beğendiği Dizeler-2”, Hürriyet Gösteri, Mart/76, s. 7.
  • TANYOL, Cahit (1987b), “Yahya Kemal’in Beğendiği Dizeler-3”, Hürriyet Gösteri, Nisan/77, s. 9.
  • UYSAL, Sermet Sami (1972), İşte Gerçek Yahya Kemal, İstanbul: İnkılâp ve Aka Yayınları.
  • YETKİN, Suut Kemal (1941), Edebî Meslekler Tarihi, Ankara: DTCF Türk Dili ve Edebiyatı Enstitüsü Neşriyatı.
  • YÜCEL, Hasan Âli (1989), Edebiyat Tarihimizden, İstanbul: İletişim Yayınları.