Demokratik Yönetimlerde Profan Meşruluğun Olabilirliği

Bu çalışma teoloji ile ilgili değildir. Siyaset biliminin en önemli konularından biri olan meşruluğa odaklanmakta ve profan bir meşruluğun olabilirliğini tartışmaktadır. Çalışmanın temel tezi, profan bir meşruluğun tam olarak mümkün olmadığı ve her halükarda profanın kutsala başvurmak zorunda kaldığıdır. Bu kutsallık dinsel olanın özcü tanımındaki bir kutsallık değildir. İlahi olabileceği gibi dünyevi yüceltmeleri kapsayan, insan aklının ötesine geçmeyi hedefleyen, hümanist olmayan ve bu bağlamda insanı aşan her şeyi kapsamaktadır. En seküler ideolojilerin uğrunda ölmeyi hedefledikleri ilkeler, bu kutsala verilebilecek en iyi örneklerdir. Özellikle ulusların efsanelerden türettikleri inançları ve bu inançları dönüştürdükleri ritüelleri gibi her bir kimliğin yücelttiği dışavurumları bu tarz bir kutsalı anlatır. Bu çalışma tam da buradan hareketle profanlık iddiaları olan ama kutsalın dışına çıkamayan laik/seküler meşruluk anlayışını ortaya koymayı hedeflemektedir    

The Possibility of a Profane Legitimacy in Democratic Governments

This paper does not concern theology. Rather it focuses on legitimacy, one of the most important subjects of political science. The possibility of a profane legitimacy is primarily discussed; the thesis is that a complete profane legitimacy is not possible and that profanity must always refer to sanctification. This sanctification does not follow the traditional religious definition. It covers everything in the context of divine or secular glorification. The principles that most secular ideologists aim to die for are the best examples of these sanctifications. In particular, aggrandization of each identity such as the beliefs that the nations derive from legend and the rituals that transform these beliefs explain this kind of sanctities. This work is aimed at revealing secular legitimacy which is a claim to profanity but can not be exclusive of the sanctuary.    

Kaynakça

Smith, Anthony D. (1994). Milli Kimlik, Çev. Bahadır Sina Şener, İstanbul: İletişim Yayınları.

Şenel, Alaaddin. (2005). Siyasal Düşünceler Tarihi, Ankara: Bilim ve Sanat Yayınları.

Tocqueville, Alexis de. (1995). Eski Rejim ve Devrim, Çev. Turhan Ilgaz, İstanbul, Kesit Yayıncılık.

Turner, Bryan S. (1998). “Sivil Din”, Çev. Yasin Aktay, Din Sosyolojisi, Der. Yasin Aktay ve M. Emin Köktaş, Ankara: Vadi Yayınlar, ss. 238-251.

Türköne, Mümtaz'er. (1994). Modernleşme, Laiklik ve Demokrasi, Ankara: Ark Yayınları.

Vrijhof, P. Hendrik. 1998. “Din sosyolojisi Nedir?”, Çev. M. Emin Köktaş, Din Sosyolojisi, Der. Yasin Aktay ve M. Emin Köktaş, Ankara: Vadi Yayınlar, ss. 275-298.

Yeğin, Abdullah. (1991). Osmanlıca-Türkçe İslami-İlmi-Edebi-Felsefi Yeni Lugat, İstanbul: Hizmet Vakfı Yayınları.

Kaynak Göster

Chicago Uçar, M . "Demokratik Yönetimlerde Profan Meşruluğun Olabilirliği". Milel ve Nihal 14 (2017 ): 96-134