Psikolojik Danışman Adaylarının Koşulsuz Kendini Kabul Düzeyleri

Bireyin zekice, doğru ve yetkin davranıp davranmadığı ve başkaları tarafından onaylanıp onaylanmadığına aldırmadan kendini tam ve koşulsuz olarak kabul etmesi olarak tanımlanabilen koşulsuz kendini kabul, psikolojik danışmanların sahip olması gereken özelliklerden bir tanesidir. Bireylerin kendini koşulsuz kabulü diğerlerini de eleştirisiz ve önyargısız kabul etmeyi içerir. Bu nedenle bu araştırmada psikolojik danışman adaylarının koşulsuz kendini kabul düzeylerini ve cinsiyet, sınıf düzeyi ve algılanan aile tutumu değişkenlerine göre farklılaşıp farklılaşmadıklarını belirlemek amaçlanmıştır. Araştırmanın örneklemi 183 psikolojik danışma ve rehberlik bölümü öğrencisinden oluşmaktadır. Araştırma genel tarama modeline göre yürütülmüş ve betimleyici analizlerle birlikte t-testi, ANOVA ve Tukey’s B testi kullanılmıştır. Sonuçta araştırmaya katılan bireylerin koşulsuz kendini kabul düzeylerinin orta düzeyde olduğu, elde edilen puanların cinsiyet ve anne-baba tutumuna göre farklılaşmazken, sınıf düzeyine göre farklılaştığı görülmüştür. Bu farklılık 1 ve 2. sınıf öğrencileri arasında, 2. sınıf lehine bulunmuştur.

Unconditional Self-Acceptance Levels of Psychological Counselor Candidates

Unconditional self-acceptance (USA) can be defined, as the complete and unconditional acceptance of an individual without regarding whether the individual behaves in a clever, correct and competent manner and whether or not others approve it. It is one of the qualities of psychological counselors. The USA includes the acceptance of others without criticism and without prejudice. Therefore, it was aimed to determine the USA levels of psychological counselor candidates in this study. It was also aimed to determine whether the scores differed according to gender, class level and perceived family attitude variables. The sample of the study consisted of 183 university students. The research was conducted according to the general screening model; t-test, ANOVA and Tukey's B test were used together with descriptive analyzes. It was observed that the USA levels of the participants were intermediate. The obtained scores differed according to class level.

Kaynakça

Arslan, C. (2008). Üniversite öğrencilerinin sosyal destek, benlik saygısı ve öznel iyi oluş düzeylerinin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Selçuk Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya, Türkiye.

Brewer, G., ve Kerslake, J. (2015). Cyberbullying, self-esteem, empathy and loneliness. Computers in human behavior, 48, 255-260.

Campbell, W. K., ve Foster, J. D. (2007). The narcissistic self: Background, and extended agency model and ongoing controversies. In C. Sedikides & S. J. Spencer (Eds.), The self. New York: Psy.

Cenkseven, F. (2004). Üniversite öğrencilerinde öznel ve psikolojik iyi olmanın yordayıcılarını incelenmesi (Yayımlanmamış doktora tezi). Çukurova Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Adana, Türkiye.

Chamberlain, J. M., ve Haaga, D. A. F. (2001). Uncondıtıonal selfacceptance and psychologıcal health. Journal of Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy, 19, 3, 163-176.

Chang, E. C. (2006). Conceptualization and measurement of adaptive and maladaptive aspects of performance perfectionism: Relations to personality, psychological functioning, and academic achievement. Cognitive Therapy and Research, 30, 677-697.

Corsini, R. J., ve Wedding, D. (2011). Current psychothrerapies. E. Güzelyazıcı, S. Darcan Çiftçi, ve M. Türkoğlu (Çev.). İstanbul: Kaknüs yayınları.

Damran-Akyıldırım, P. (2017). Üniversite öğrencilerinde benlik saygısı algılanan sosyal destek ve psikolojik sağlamlık arasındaki ilişkinin incelenmesi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). İstanbul Arel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul, Türkiye.

David, D., Cotet, C. D., Szentagotai, A., McMahon, J., ve Digiuseppe, R. (2013). Journal of Cognitive and Behavioral Psychotherapies, 13, 445-464.

Davies, M. F. (2006).Irrational beliefs and unconditional self-acceptance. I. Correlational evidence linking two key features of rebt. Journal of Rational- Emotive & Cognitive-Behavior Therapy, 24, 2, 113-122.

Davies, M. F. (2008a). Irrational beliefs and unconditional self-acceptance. II. experimental evidence for a causal link betweenntwo key features of rebt. Journal of Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy, 26, 2, 89-101. DOI: 10.1007/s10942-007-0060-7

Davies, M. F. (2008b). Irrational beliefs and unconditional self-acceptance. III. the relative importance of different types of irrational belief. Journal of Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy, 26, 2, 102-117. DOI: 10.1007/s10942-007-0061-6

Delikoyun, D. (2017). Üniversite öğrencilerinde duygusal zeka ve benlik saygısı arasındaki ilişki (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Hasan Kalyoncu Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Gaziantep, Türkiye.

DiPierro, R., Mattavelli, S., ve Gallucci, M. (2016). Narcissistic traits and explicit selfesteem: The moderating role of ımplicit self-view. Front Psychology, 7, 1815. doi:10.3389/fpsyg.2016.01815

Dixon, L. J., Earl, K. A., Lutz-Zois, C. J. Goodnight, J. A., ve Peatee, J. J. (2014). Explaining the link between perfectionism and self-forgiveness: the mediating roles of unconditional self-acceptance and rumination. Individual Differences Research, 12, 3, 101-111

Dryden, W., David, D., ve Ellis, A. (2010). Rational Emotive Behavior Therapy. Dobson, K. S. (Ed.). Handbook of cognitive behavioral therapies (s. 226- 276). Newyork, USA: The Guilford Press.

Ekin, M. (2001). Ergenlikte Yalnızlık, Başetme Yöntemleri ve Yalnızlığın İntihar Davranışı ile İlişkisi. Klinik Psikiyatri, 4, 5-11.

Ellis, A. (1973). Humanistic psychotherapy: The rational-emotive approach. New York, USA: Julian.

Ellis, A. (1977). Psychotherapy and the value of a human being. In A. Ellis ve R. Grieger (Eds.), Handbook of rational-emotive therapy. New York, USA: Springer.

Ellis, A. (2005). The myth of self-esteem: How rational emotive behavior therapy can change your life forever. Amherst, New York, USA: Prometheus Books.

Ellis, A., ve Bernard, M. E. (1985). What is rational-emotive therapy (RET)? In A. Ellis and M.E. Bernard (Eds.), Clinical applications of rational emotive therapy (pp. 1–30). New York, USA: Plenum.

Ellis, A., ve Dryden, W. (1997). The practice of rational emotive behavior therapy (2nd Ed.). New York, USA: Springer.

Ellis, A., ve Harper, R. A. (1997). A guide to rational living (3rd Ed.). North Hollywood, CA: Wilshire.

English, H. B., ve English, A. C. (1958). A comprehensive dictionary of psychological and psychoanalytical terms. New York, USA: Longmans.

Farber, B. A., ve Lane, J. S. (1984). Positive regard. Psychother, 38, 390-395.

Flett, G. L., Davis, R. A., ve Hewitt, P. L. (2003). Dimensions of perfectionism, unconditional self-acceptance, and depression. Journal of Rational-Emotive and Cognitive-Behavior Therapy, 21, 119-1338.

Güler, H. (2017). Üniversite öğrencilerinde benlik saygısı ile aile tutumunun ilişkisi (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Üsküdar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul, Türkiye.

Hill, A. P., Hall, H. K., Appleton, P. R., ve Kozub, S. A. (2008). Perfectionism and burnout in junior elite soccer players: The mediating influence of unconditional self-acceptance. Psychology of Sport and Exercise, 9, 5, 630–644. doi:10.1016/j.psychsport.2007.09.004.

Jersild, A. T. (1960). Child psychology. New Jersey, USA: Prentice-Hall.

Kan, M. (2018). Üniversite öğrencilerinde yetişkin bağlanma biçimleri, kişilik özellikleri ve benlik saygısı arasındaki ilişkiler (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Üsküdar Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul, Türkiye.

Kepçeoğlu, M. (1994). Psikolojik danışma ve rehberlik. Ankara: Özerler Matbaası.

Kılışçı, Y. (1988). Kendini kabul envanteri genç yetişkin (ü) ve ergen (l) formları uygulama kılavuzu. Hacettepe Üniversitesi: Ankara.

Kuyumcu, B. (2012). Üniversite öğrencilerinin duygularını fark etmeleri ve ifade etmeleri ile psikolojik iyi oluşları: kültürlerarası bir karşılaştırma (Yayımlanmamış doktora tezi). Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara, Türkiye.

Kuyumcu, B., ve Rohner, R. P. (2018). The relation between remembered parental acceptance in childhood and self-acceptance among young Turkish adults. International Journal of Psychology, 53, 2, 126-132. https://doi.org/10.1002/ijop.12277

Kuzgun, Y. (1992). İlköğretimde rehberlik. Ankara: ÖSYM Yayınları.

Lewis, W. W. (1965). Continuity and intervention in emotional disturbance: a review. Exceptional Children, 31, 465-475.

MacInnes, D. (2003). Evaluating an assessment scale of irrational beliefs for people with mental health problems. Nurse researcher, 10, 4, 53–67.

Neenan, M. M., ve Dryden, W. (2005). Rational Emotive Behaviour Therapy in a Nutshell. Erişim adresi:https://0-ebookcetral-proquestcom. seyhan.library.boun.edu.tr/lib/bogazici-ebooks/detail. action?docID=334511

Porada, K., Sammut, S., ve Milburn, M. (2017). Empirical investigation of the relationships between irrationality, self-acceptance, and dispositional forgiveness. Journal of Rational-Emotive & Cognitive-Behavior Therapy, 31, 1-18.

Rogers, C. R. (1951). Client-centered therapy. Boston: Houghton Mifflin. Rogers, C. R. (1965). The therapeutic relationship: recent theory and reserarch. Australian Journal of Psychology, 17, 2, https://doi.org/10.1080/00049536508255531

Rogers, C. R. (2013). Client-centered therapy. Curr Psychother, 95-150.

Rosenberg, M. (1965). Society and the adolescent self-image. Princeton, NJ: Princeton University Press.

Ryff, C. D. (1989). Happiness is everything, or is it? Explorations on the meaning of psychological well-being. Journal of Personality and Social Psychology, 57, 1069–1081.

Scott, W. A. (1968). Conceptions of normality. In E. F. Borgatta & W. W. Lambert (Eds.), Handbook of personality theory and research. New York, USA: Rand McNally.

Sönmez, K. (2018). Üniversite öğrencilerinde benlik saygısı, algılanan ana-baba tutumları ve bağlanma stilleri (Yayımlanmamış yüksek lisans tezi). Nişantaşı Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul, Türkiye.

Tan, H. (2000). Psikolojik danışma ve rehberlik. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.

Wenzel, M., Woodyatt, L., ve Hedrick, K. (2012). No genuine self-forgiveness without accepting responsibility: Value reaffirmation as a key to maintaining positive selfregard. European Journal o f Social Psychology, 42, 5, 617-627.

Woodyatt, L., ve Wenzel, M. (2013). Self-forgiveness and restoration of an offender following an interpersonal transgression. Journal o f Social and Clinical Psychology, 32, 2, 225-259.

Yeşilyaprak, B. (2012). Eğitimde rehberlik hizmetleri. Ankara: Nobel yayın.

Kaynak Göster