Organizational improvisation capability of schools: A study of scale adaptation and level determination

The aim of this study was to adapt the Scale of Organization Improvisational Capability(SOIC) into Turkish culture and determine schools’ organizational improvisation capability. The study first presented the theoretical framework of the concept of organizational improvisation, which has been understudied in Turkey so far. In the experimental stage, SOIC was adapted into Turkish culture and used for the first time in Turkey. SOIC-TR has linguistic equivalence, construct validity, and reliability. However, it has a uni-dimensional structure whereas the original version (SOIC-EN) consists of eight items, loading on two separate factors. In the second stage, a single screening model was employed to determine schools’ organizational improvisation capacity and to compare it by various variables. Inthis stage the study sampleconsisted of 366 school administrators and teachers in Batman. Participants were recruited using convenience sampling. Participants had an “Agree” level perception of their schools’ organizational improvisation capacity. Their views significantly differed by their position and school size but not by school grade level.

Eğitim örgütlerinin doğaçlama kapasitesi: Ölçek uyarlama ve düzey belirleme çalışması

Çalışmanın amacı Örgütsel Doğaçlama Kapasitesi Ölçeği’ni(ÖDKÖ)Türkiyekültürüne okullar bağlamında uyarlamak ve okulların örgütsel doğaçlama kapasitelerini ortaya koymaktır. Bu bağlamda araştırmada öncelikle ulusal alanyazında henüz ele alınmamış olan örgütsel doğaçlama kavramının kuramsal temeli sunulmuştur. Araştırmanın deneysel aşamasında ise, ölçek uyarlama çalışması yürütülmüş ve Türkiyekültürüne uyarlanan ölçeğin ilk uygulaması gerçekleştirilmiştir. Ölçek dilsel eşdeğerlik, yapı geçerliği ve güvenirliğe sahiptir. Orijinal ölçekte 8 madde ikiboyutta yer almakla birlikte, Türkçe’ye uyarlandığında ölçeğin tek boyutlu bir yapı sergilediği görülmüştür. Çalışmanın ikinci aşamasında, okulların doğaçlama kapasitelerini belirlemek için tekil tarama modeli kullanılmış ve farklı değişkenler açısından karşılaştırma yapılmıştır. Bu aşamada, çalışmanın örneklemini Batman ilinde görevli 366 öğretmen ve okul yöneticisi oluşturmuş; örneklemin seçiminde ise uygun örnekleme yönteminden yararlanılmıştır. Katılımcıların okulların doğaçlama kapasitesine yönelik algıları“Katılıyorum” düzeyindedir. Öte yandan, katılımcı algıları görev yapılan pozisyon ve okulun büyüklüğü değişkenleri açısından istatistiksel olarak anlamlı bir biçimde farklılaşmakla birlikte okul düzeyi açısından farklılık göstermemektedir.

Kaynakça

Adıgüzel, S. (2007). İlköğretim okul müdürlerinin depremle ilgili kriz yönetimine ilişkin yeterlikleri. Unpublished master’s thesis, Yıldız Teknik Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Akbaba, A. & Yıldızbaş, Y. V. (2016). İlkokul ve ortaokul öğretmenlerinin okullarda stratejik planlama uygulamalarına ilişkin görüşleri. YYÜ Eğitim Fakültesi Dergisi, 13 (1), 26-50.

Akman, Y. & Abaslı, K. (2017). Sosyal sermaye ve örgütsel yaratıcılık arasındaki ilişkilerin öğretmen algılarına göre incelenmesi. Cumhuriyet Uluslararası Eğitim Dergisi, 6(2), 269-286.

Arshad, D. & Hughes, P. (2009). Examining organizational improvisation: The role of strategic reasoning and managerial factors. World Academy of Science, Engineering and Technology, 30, 1171-1177.

Arslan, G. & Küçüker, E. (2016). Okul müdürlerinin planlama etkinlikleri ve stratejik planlamada karşılaşılan sorunlar. Kastamonu Eğitim Dergisi, 24(2), 839-856.

Aykaç, M. & Çetinkaya, G. (2013). Yaratıcı drama etkinliklerinin Türkçe öğretmen adaylarının konuşma becerilerine etkisi. Turkish Studies-International Periodical for the Languages, Literature and History of Turkish or Turkic, 8 (9), 671-682.

Ayyürek, O. (2014). Eğitim örgütlerinde kriz yönetimi: Van depremi örneği. Unpublished master’s thesis, Yüzüncü Yıl Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Van.

Bakioğlu, A. & Demiral, S. (2013). Okul yöneticilerinin belirsizlik durumlarını algılama ve karar verme tarzları. Eğitim Bilimleri Dergisi, 38, 9-35. doi: 10.15285/EBD.2013385564

Balay, R., Kaya, A. & Melik, G. (2014). Ortaokul öğretmenlerinin örgütsel yaratıcılık ile yönetsel etkililik algıları arasındaki ilişki. Kastamonu Eğitim Dergisi, 23(2), 439-466.

Bernstein, E. S. & Barrett, F. J. (2011). Strategic change and the jazz mindset: Exploring practices that enhance dynamic capabilities for organizational improvisation. Research in Organizational Change and Development, 19, 55-90. doi: 10.1108/S0897-3016(2011)0000019005

Büyüköztürk, Ş. (2011). Sosyal bilimler için veri analizi el kitabı. Ankara: Pegem Akademi.

Byrne, B. M. (2016). Structural equation modeling with AMOS: basic concepts, applications and programming. New York: Routledge.

Can, E. (2014). Türk Eğitim sisteminde nitelik: engeller ve öneriler. In I. Avrasya Eğitim Araştırmaları Kongresi. Bildiri Özetleri Kitabı (pp.:369-370). 24-26 Nisan 2014 İstanbul Üniversitesi.

Cambridge Dictionary (2020). Cambridge online dictionary. Retrieved February 4, 2020, from https://dictionary.cambridge.org/tr/s%C3%B6zl%C3%BCk/ingilizcet%C3%BCrk%C3%A7e/.

Crossan, M. M. & Sorrenti, M. (2002). Making sense of improvisation. In K.M. Kamoche, M.P. Cunha ve J. V. Cunha (Eds.), Organizational Improvisation (pp. 27-48), London: Routledge.

Crossan, M. M, Cunha, M. P. E., Vera, D. M. & Cunha, J. V. D. (2005). Time and organizational improvisation. Academy of Management Review, 30(1), 129-145.

Cunha, M. P. E. & Cunha, J. V. D. (2010). Organizational improvisation: Change or stability? Management Research: Journal of the Iberoamerican Academy of Management, 8(2), 81-100. doi: 10.1108/1536- 541011066452

Cunha, M. P. E., Cunha, J. V. D. & Kamoche, K. (1999). Organizational improvisation: What, when, how and why? International Journal of Management Reviews, 1(3), 299-341. doi: 10.1111/1468- 2370.00017.

Cunha, M. P. E. & Clegg, S. (2019). Improvisation in the learning organization: A defense of the infraordinary. The Learning Organization, 26(3), 238-251. doi: 10.1108/TLO-07-2018-0126

Cunha, M. P. E., Kamoche, K. & Cunha, R. C. E. (2003). Organizational improvisation and leadership-a field study in two computer-mediated settings. International Studies of Management Organization, 33(1), 34-57. doi: 10.1080/00208825.2003.11043677

Çevik, H. (2006). Çocuklara yabancı dil öğretiminde drama tekniğinin kullanımı. Unpublished master’s thesis, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çukurova Üniversitesi, Adana.

Çiçek Sağlam, A. & Özsezer, S. (2015). Liselerde okul yöneticilerinin kriz yönetme becerileri. The Journal of Academic Social Science Studies, 34, 1-14. doi: 10.9761/JASSS2843

Dickerson, K. (2011). Enacting organizational improvisation as shared leadership: A case study of human relationships emerging in the moment. Unpublished doctorate dissertation, The George Washington University, Washington: U.S.A.

Dilekçi, Ü. & Sezgin Nartgün, Ş. (2019). Öğretmenlerin algıladıkları uyumsal performans ölçeği’nin Türk kültürüne uyarlanması: Geçerlik-güvenirlik ve betimsel analiz. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 35(2), 448-465. doi: 10.16986/HUJE.2019052615.

Durnalı, M. & Şahin, Y. (2017). Acil durumlarda E-eğitim. FATİH Projesi Eğitim Teknolojileri Zirvesi Bildiri Kitabı, Ankara: AZİM Matbaacılık, 325-328, 17-18 Kasım 2017, Ankara: The Green Park Otel.

Eesley, D. T. (2004). Improvisation, planning and surprises in new ventures. Unpublished doctorate dissertation, The University of Wisconsin-Madison.

Field, A. (2009). Discovering statistics using SPSS. Los Angeles: Sage Publications.

Gao, P., Song, Y. & MI, J. (2015). Organizational improvisation and product innovation performance: A meta-analysis. Metallurgical and Mining Industry, 6, 221-236.

Genç, H. N. (2003). Eğitimde yaratıcı dramanın alımlanması. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 24, 196-205.

Giustiniano, L., Cunha, M. P. E. & Clegg, S. (2016). The dark side of organizational improvisation: Lessons from the sinking of Costa Concordia. Business Horizons, 59, 223-232. doi: 10.1016/j.bushor.2015.11.007

Gökyer, N. & Zincirli, M. (2015). İlköğretim okullarında uygulanan stratejik planlamanın yöneticiöğretmen görüşleri ve izleme raporlarına göre değerlendirilmesi. Eğitim Bilimleri Dergisi, 41, 77-97.

Hadida, A. L., Tarvainen, W. & Rose, J. (2015). Organizational improvisation: A consolidating review and framework. International Journal of Management Reviews, 17, 437-459. doi: 10.1111/ijmr.12047.

Huck, S. W. (2012). Reading statistics and research. Boston: Pearson Education.

İnandı, Y. (2008). Resmi ilk ve ortaöğretim okulları müdürlerinin okullarındaki kriz durumlarına ilişkin yaklaşımlarının değerlendirilmesi. D.Ü. Ziya Gökalp Eğitim Fakültesi Dergisi, 10, 36-55.

Johnson, P. M. (2014). An empirical study of the relationship of organizational improvisation to market orientation. Unpublished doctoral dissertation, Pace University, New York City: U.S.A.

Karakuş, A. & İnandı, Y. (2018). Ortaokul yöneticilerinin okullarında yaşanan kriz durumlarını yönetme becerilerinin incelenmesi. Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 14 (2), 500-518. doi: 10.17860/mersinefd.442864.

Kamoche, K. M., Cunha, M. P. E. & Cunha, J. V. D. (2002). Introduction and overview. In K.M. Kamoche, M.P. Cunha & J.V. Cunha (Eds.), Organizational improvisation (pp.1-12), London: Routledge.

Karaömerlioğlu, L. (2010). Okul öncesi eğitimde doğaçlama. Unpublished master’s thesis, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Çukurova Üniversitesi, Adana.

Kilmen, S. (2015). Eğitim araştırmacıları için spss uygulamalı istatistik. Ankara: Edge Akademi.

Kline, R. B. (2009). Principles and practice of structural equation modeling. New York: The Guilford Press.

Krejcie, R. V. & Morgan, D. W. (1970). Determining sample size for research activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.

Kung, L. A. & Kung, H. J. (2019). Organization improvisational capability: Scale development and validation. ACM SIGMIS Database, 50(2), 94-110. doi: 10.1145/3330472.3330479

Leybourne, S.A. (2006). Managing improvisation within change management: Lessons from UK financial services. The Service Industries Journal, 26(1), 73-95. doi: 10.1080/02642060500358886

Leybourne, S. A. (2009). Culture and organizational improvisation in UK financial services. J. Service Science & Management, 2, 237-254. doi: 10.4236/jssm.2009.24029

Leybourne, S. A., Lynn, G. & Vendelø, M. T. (2014). Forms, metaphors, and themes: An introduction to the special issue on organizational improvisation. Introduction to Special Issue on Organizational Improvisation, 23(4), 353-358. doi: 10.1111/caim.12093

Lewin, A. Y. (1998). Jazz improvisation as a metaphor for organization theory. Organization Science, 9(5), 539.

Long, J. H. & Yu, J. Y. (2009). Organizational improvisation: Prerequisites and determinants. Sixth International Conference on Fuzzy Systems and Knowledge Discovery, Tianjin, China. doi: 10.1109/FSKD.2009.232

Maya, İ. (2014). Kamu ilkokullarında yöneticilerin sergiledikleri kriz yönetimi beceri düzeylerine ilişkin öğretmen görüşleri. Yönetim Bilimleri Dergisi, 12(23), 209-235.

Mertens, D. M. (2010). Research and evaluation in education and psychology. Los Angeles: Sage Publications.

Meyer, A., Frost, P. J. & Weick, K. E. (1998). The organization science jazz festival: Improvisation as a metaphor for organizing. Special Issue: Jazz Improvisation and Organizing, 9(5), 540-542.

Memduhoğlu, H. B. & Uçar, İ. H. (2012). Yönetici ve öğretmenlerin stratejik planlama algısı ve okullarda mevcut stratejik planlama uygulamalarının değerlendirilmesi. Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12(23), 234-256.

Miner, A. S., Bassoff, P. & Moorman, C. (2001). Organizational improvisation and learning: A field study. Administrative Science Quarterly, 46(2), 304-337.

Moorman, C. & Miner, A. S. (1998). Organizational improvisation and organizational memory. The Academy of Management Review, 23(4), 698-723.

OECD. (2020). A framework to guide an education response to the COVID-19 Pandemic of 2020. Retrieved May, 18, 2020 from https://www.hm.ee/sites/default/files/framework_guide_v1_002_harward.pdf

Örücü, D. (2014). Öğretmen adaylarının okul, okul yönetimi ve Türk eğitim sistemine yönelik metaforik algıları. Kuram ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 20(3), 327-358. doi: 10.14527/kuey.2014.014.

Özer, M. (2020). Educational policy actions by the Ministry of National Education in the times of COVID- 19. Kastamonu Education Journal, 28(3), 1124-1129. doi: 10.24106/kefdergi.722280.

Özmen, F. (2010). The capabilities of the educational organizations in making use of tacit knowledge. Procedia Social and Behavioral Sciences, 9, 1860-1865. doi: 10.1016/j.sbspro.2010.12.414.

Pallant, J. (2007). Spss survival manual a step by step guide to data analysis using spss for windows. Berkshire: McGraw Hill.

Rerup, C. (2001). Houston we have a problem: Anticipation and improvisation as sources of organizational resilience. Comportamento Organizacional e Gestão, 7(1), 27-44.

Russo, R. (2003). Statistics for the behavioral sciences: an introduction. Essex, UK: Psychology Press.

Schermelleh-Engel, K., Moosbrugger, H., & Müller, H. (2003). Evaluating the fit of structural equation models: tests of significance and descriptive goodness-of-fit measures. Methods of Psychological Research Online, 8(2), 23-74.

Süße, T. (2015). Improvisation as a prerequisite for the dynamic interplay of production and service in PSS: insights of an organizational design principle and a game-based learning approach. Procedia CIRP, 30, 366-371. doi: 10.1016/j.procir.2015.02.186

Şimşek, A. (2012). Bilimsel gelişme ve paradigma değişimi. In A. Şimşek (Ed.), Sosyal bilimlerde araştırma yöntemleri Eskişehir: AÖF Yayınları.

Tabachnick, B. G., & Fidell, L. S. (2013). Using multivariate statiscs. New Jersey: Pearson Education.

Ullman, J. B. (2013). Structural equation modeling. In B. G. Tabachnick, & L. S. Fidell (Eds.), Using Multivariate Statistics (pp. 681-785). Boston: Pearson.

Xiang, Q., Zhang, J. & Liu, R. (2020). Organisational improvisation as a path to new opportunity identification for incumbent firms: An organizational learning view. Innovation: Organization and Management. doi: 10.1080/14479338.2020.1713001

Vera, D. M. (2002). Improvisation and its impact on performance. Unpublished doctoral dissertation, The University of Western Ontario: Canada.

Vera, D. M. & Crossan, M. (2005). Improvisation and innovative performance in teams. Organization Science, 16(3), 203-224. doi: 10.1287/orsc.1050.0126

Wachtendorf, T. (2004). Improvising 9/11: Organizational improvisation following the world trade center disaster. Unpublished doctoral dissertation, University of Delaware, The U.S.A.

Webb, G. R. & Chevreau, F. R. (2006). Planning to improvise: The importance of creativity and flexibility in crisis response. International Journal of Emergency Management, 3(1), 66-72.

Kaynak Göster