BİRLİKTE YAŞAMANIN İMKÂNI OLARAK DEMOKRASİ

Öz Demokrasi, diğer yönetim biçimleriyle karşılaştırıldığında farklı hayat tarzlarına sahip insanların birlikte yaşamasını sağlamak noktasında daha başarılı bir yönetim biçimdir. İnsan haklarının ve özgürlüklerinin garanti altında olması ve çatışan değerlere sahip insanların etkileşimini içeren müzakereci süreç demokrasilerde farklı hayat tarzlarına sahip insanların birlikte yaşamasını mümkün kılar. Bu çalışmada ilk olarak demokrasinin barışçıl bir şekilde birlikte yaşamayı sağlayan bir teoriye ve pratiğe dönüştüğü izah edilmektedir. İkinci olarak kamusal akla dayanan müzakereci demokrasinin toplumda farklılıklarla birlikte yaşamayı sağlamak ile ilgili temel varsayımlarına ve limitlerine ışık tutulmaktadır. Son olarak müzakereci demokrasinin boğucu bir uyum vurgusundan ziyade farklılıkları, çoğulculuğu, diyalogu ve tartışmayı önemseyen pozisyonunu koruyarak farklı hayat tarzlarına sahip insanların birlikte yaşamasını sağlayabileceği savunulmaktadır.

Kaynakça

BİLGİN, Mehmet F. (2007), “Çevirmenin Sunuşu”, Siyasal Liberalizm içinde, çev. Mehmet Fevzi Bilgin, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, ss.VIIII-XXIII.

BOHMAN, James (1995), “Public Reason and Cultural Pluralism: Political Liberalism and the Problem of Moral Conflict”, Political Theory, Vol.23, No.2, ss.253-279.

BUCHANAN, Allen (2007), Justice, Legitimacy, and Self Determination, Oxford University Press, Oxford.

CANGIZBAY, Kadir (2002), Çok-Hukukluluk, Laiklik ve Laikrasi, Liberte Yayınları, Ankara.

COHEN, Joshua (2003), “For A Democratic Society”, The Cambridge Companion to Rawls, eds. Samuel Freeman, Cambridge Univesity Press, Cambridge:New York, ss. 86-138.

DAHL, Robert A. (1996), Demokrasi ve Eleştirileri, Çev. Levent Köker, Yetkin Yayınları, Ankara.

DAHL, Robert A. (2001), Demokrasi Üstüne, Çev. Betül Kadıoğlu, Phoenix Yayınevi, Ankara.

ESTLUND, David (1998), “The Insularity of the Reasonable: Why Political Lİberalism Must Admit the Truth”, Ethics, vol.108,No.2, ss.252-275.

GRAY, John (2003), Liberalizmin İki Yüzü, Çev. Koray Değirmenci, Dost Kitabevi, Ankara.

GUTMANN, Amy (2003), “Rawls on The Relationship Between Liberalism and Democracy”, The Cambridge Companion to Rawls, Ed.

Samuel Freeman, Cambridge Univesity Press, Cambridge:New York, ss.168-199.

HABERMAS, Jürgen (2001), İletişimsel Eylem Kuramı, Çev. Mustafa Tüzel, Kabalcı Yayınevi, İstanbul.

HABERMAS, Jürgen (2005), ‘Öteki’ Olmak, ‘Öteki’yle Yaşamak, Çev. İlknur Aka, Yapı Kredi Yayınları, 3. Baskı, İstanbul.

HABERMAS, Jürgen (2009a), “ ‘Makul’ ‘Doğru’ya Karşı veya Dünya Görüşlerinin Ahlakiliği”, Rawls-Habermas Tartışması Neden Demokrasi? Nasıl İstikrar, Sunan ve Der. Murat Özbank, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, s.137-171.

HABERMAS, Jürgen (2009b), “ Aklın Kamusal ve Aleni Kullanımı Yoluyla Uzlaşma: John Rawls’un Siyasal Liberalizmi Üzerine Düşünceler”, Rawls-Habermas Tartışması Neden Demokrasi? Nasıl İstikrar, Sunan ve Der. Murat Özbank, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları, İstanbul, s.43-74.

HABERMAS, Jürgen (2009c), Doğalcılık ve Din Arasında Felsefi Denemeler, Çev. Ali Nalbant, Yapı Kredi Yayınlar, İstanbul.

HUSSAIN, Waheed (2012), “Nurturing the Sense of Justice: The Rawlsian Argument for Democratic corporatism”, Property Owning Democracy: Rawls and Beyond, Eds.: Martin O’Neill ve Thad Williamson, Blackwell, West Sussex, s.180-200.

KANT, Immanuel (1984), Seçilmiş Yazılar, Çev. Nejat Bozkurt, Remzi Kitabevi, İstanbul.

KANT, Immanuel (1999), Pratik Aklın Eleştirisi, Türkiye Felsefe Kurumu, 3.Baskı, Ankara.

KOCAOĞLU, Mehmet (2015), John Rawls: Adalet Teorisi ve Temel Kavramları, 2. Baskı, İmaj Yayınları, Ankara.

Kaynak Göster

APA KOCAOĞLU, M . (2017). BİRLİKTE YAŞAMANIN İMKÂNI OLARAK DEMOKRASİ. İnönü University International Journal of Social Sciences (INIJOSS) , 6 (1) , 29-39 .