Ergenlerin Öznel İyi Oluşlarıyla Aile Ortamları Arasındaki İlişkinin İncelenmesi

Bu çalışmada ergenlerin öznel iyi oluşları ileaile ortamları arasındaki ilişkilerin incelenmesiamaçlanmıştır. Çalışmaya Ankara’da genel liseöğrenimine devam eden, 14–17 yaşları arasında 124(% 49.2) kız ve 128 (%50.8) erkek olmak üzere toplam252 lise öğrencisi katılmıştır. Çalışmada Ergen Öznelİyi Oluşu Ölçeği ve Aile Ortamı Ölçeği kullanılmıştır.Verilerin analizi, çoklu regresyon tekniğiyle analizedilmiştir. Çalışmada, aile ortamındaki birlik düzeyininyükselmesine paralel olarak ergenlerin öznel iyioluş düzeylerinin de yükseldiği bulunmuştur. Aileortamındaki kontrolün, ergen öznel iyi oluşu ile ilişkiliolmadığı sonucuna varılmıştır. Aile ortamının ergenöznel iyi oluşunu %26 oranında açıkladığı bulgusunaulaşılmıştır. Bu çalışmanın sonuçları, öznel iyi oluş veaile ortamı arasında istatistikî açıdan anlamlı ve önemlibir ilişkinin olduğunu göstermiştir. Bu çalışmanınbulguları, öznel iyi oluşu artırma programlarındakullanılabilir.

The Relationship Between Adolescents’ Subjective Well-Being and Family Environment

The Relationship Between Adolescents’ Subjective Well-Being and Family EnvironmentThis study examines the association between family environment and subjective well-being among Turkish adolescents. The participants of the study include a total of 252 adolescents (128 male and 124 female). The ages of them range between 14 and 17. The data of the study were obtained through the use of the Adolescents’ Subjective Well-Being Scale and Family Environment Scale. The data were analyzed through using of multiple regression analysis method. The findings obtained indicate that the unity in the adolescents’ family was related with adolescents’ subjective well-being, and also control in the adolescents’ family was not related with adolescents’ subjective well-being. These variables explain 26 % variance of adolescents’ subjective well-being. The findings of the study suggest that there is a statistically significant relationship between adolescents’ subjective well-being and their family environment. Results of this study may be used for improving subjective well being program.

Kaynakça

Barrera, M., & Li, S.A. (1996). Handbook of Social Support and the Family. New York: Plenum Press.

Bjorklund, D.F. (2000). Children thinking. USA: Wadsworth Press.

Buist, K. L., Dekovic´, M., Meeus, W., & Van Aken, M. A. G. (2004). Reciprocal relationships between early adolescent attachment and internalising and externa- lising problem behaviour. Journal of Adolescence, 27, 251–266.

Diener E. (1984). Subjective well-being. Psychologi- cal Bulletin 1984; 95:542-575. 100

Joronen, K.& Kurki, A.(2005). Familial contribution to adolescent subjective well being. International Journal of Nursing Practice, 11,3,125-133.

Kagıtçıbası, Çigdem. (1996). Family and human development across cultures. Mahwah, Nj: Lawrence Earlbaum

Kagıtçıbası, Çigdem. (2000). Kültürel psikoloji ve kültür bağlamında insan ve aile. İstanbul: Evrim Yayı- nevi.2. Baskı.

Koker S (1991). Normal ve sorunlu ergenlerde ya- şam doyumu düzeyinin karşılaştırılması.

Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi Sosyal Bi- limler Enstitüsü, Ankara, 1991

Lyubomirsky S, Sheldon KM, Schkade D (2005). .Pursuing happiness: The architecture of sustainable change. 9:111–131.

Markus, H., & Kitayama, S. (1991). Culture and the self: Implications for cognition, emotion, and motivation. Psychological Review, 98, 224-253.

McCullough, G., Huebner, E. S., & Laughlin, J. E. (2000). Life events, self-concept, and adolescents’ po- sitive subjective well-being. Psychology in the Schools, 37, 281 – 290.

McKnight, C. G., Huebner, E. S., & Suldo, S. M. (2002). Relationships among stressful life events, tem- perament, problem behavior, and global life satisfaction in adolescents. Psychology in the Schools, 39, 677- 687.

McCullough, G. & Huebner, E.S. (2003). Life satisfa- ction of adolescents with learning disabilities. Manusc- ript submitted for publication.

Morris, E. W., & Winter, M. (1978). Housing, family, and society. New York: Wiley.Rey, J.

Moos, R. (1974). Family Environment Scale (Form R). Palo Alto, CA: Consulting Psychologists Press.

Minuchin, S., Fishman, C. H. (1981). Family therapy techniques. Cambridge,n

Massachusetts, And London, England: Harvard Uni- versity Press. 207–225. 101