Aile Eğitim Programları ve Türkiye'deki Örnekleri

Günümüzde, erken çocukluk döneminde verilen eğitimin, sağlık ve refahın belirleyicisi olduğu, yeteneklerin geliştirilmesine olanak verdiği, toplumda eğitim düzeyi, istihdam oranları ve toplumsal üretkenliğin artması şeklinde uzun vadede olumlu sonuçlarının olduğu konusunda artan bir anlayış söz konusudur. Erken çocukluk eğitiminde belki de en önemli unsur ailenin eğitilmesidir. Bu amaçla ortaya konan aile eğitim programları en genel anlamda ebeveyn olma becerileri, çocuk bakımı ve eğitimi konularında anne ve babaları bilgilendirmeyi amaçlamaktadır. Türkiye’de hâlen Millî Eğitim Bakanlığı önderliğinde çeşitli sivil toplum kuruluşlarının desteğiyle verilen aile eğitim programları, oldukça yaygın bir şekilde hizmet vermeye devam etmektedir. Bu alanyazını derlemesinde, erken çocukluk eğitiminde aile eğitiminin önemi, niteliği, yöntemleri ve sağladığı faydaların yanı sıra, Türkiye’deki var olan aile eğitimi uygulamalarından ve bu uygulamalarda yapılan güncel değişikliklerden bahsedilmektedir

FAMILY EDUCATION PROGRAMS AND EXAMPLES FROM TÜRKİYE

Presently, there is a conception that is becoming increasingly common that early childhood education is a determinant of good health and welfare, allows skill development, and has positive effects on the level of education, employment rates, and social productivity in the long run. It may be that the most critical issue in early childhood education is educating families. In general, family education programs that serve this purpose aim to inform families of parental skills, child care, and child education. Currently in Türkiye, family education programs led by the Ministry of Education and supported by non-governmental organizations are extensively serving the public. This literature review focuses on the importance, quality, methods, and benefits of family education in early childhood education as well as on the examples of family education in Türkiye and the latest updates in those education programs.  

Kaynakça

Anne-Çocuk Eğitim Vakfı. (Şubat 2007). Ekonomik ve Toplumsal Kalkınma İçin Erken Çocukluk Eğitimi:Önemi, Yararları ve Yaygınlaştırma Önerileri. İstanbul: AÇEV Yayınları. s.16.

Aydagül, B. (Ağustos, 2009). Türkiye’de Erken Çocukluk Eğitimi: Erişim, Eşitlik ve Kalite. İstanbul: AÇEVYayınları. s.1.

Bekman, S. (Mayıs 2000). Eşit Fırsat Anne-Çocuk Eğitim Programının Değerlendirilmesi. İstanbul: AÇEVYayınları, No: 12. s. 11, 25-26.

Gürkan, T. (5-6 Aralık 2003). İdari ve Yönetişim Açısından Değerlendirme. “Erken Çocukluk EğitimiPolitikaları: Yaygınlaşma, Yönetişim ve Yapılar Toplantısı Raporu”. İstanbul: AÇEV Yayınları. s.57-58.

Kartal, H. (2007). The Effect of Mother-Child Education Program which is One of the Early ChidhoodEducation Programs on Cognitive Development of Six Age Children. Elementary Education Online.6(2). s.239-240.

Kandır, A. ve Alpan, Y. (Nisan, Mayıs, Haziran 2008). Okul Öncesi Dönemde Sosyal Duygusal GelişimeAnne-Baba Davranışlarının Etkisi. T.C.Başbakanlık Aile ve Sosyal Araştırmalar Genel MüdürlüğüYayınları. Yıl:10, Cilt:4, Sayı: 14. s.35.

Koçak, A.A. (2004). Baba Destek Programı Değerlendirme Raporu. İstanbul: AÇEV Yayınları. 02.04.2010tarihinde http://www.7cokgec.org /adresinden indirilmiştir. s. 16.

Milli Eğitim Bakanlığı (2008). Benim Ailem Eğitici El Kitabı. Ankara; Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları. s.3-4.

Milli Eğitim Bakanlığı (2010). Aile Eğitimi Kurs Programı: 0-18 Yaş Çocuğu Olan Ailelere. Ankara: T.C.MEB. Çıraklık ve Yaygın Eğitim Genel Müdürlüğü Yayınları. s.8-9.

Ömeroğlu, E., Can Yaşar, M. (2002). Ev Merkezli Aile Çocuk Eğitim Programının Ev Ortamına Etkisi. ErkenÇocukluk Gelişimi ve Eğitimi Sempozyumu. Kök Yayıncılık, 34-52.

Ömeroğlu, E., Can Yaşar, M. (Nisan, 2005). Okul Öncesi Eğitim Kurumlarında Ailenin Eğitime Katılımı.Bilim ve Aklın Aydınlığında Eğitim Dergisi. Yıl:6, Sayı: 62. s.3.

Şahin, F. T. ve Özbey, S. (Nisan, Mayıs, Haziran 2007). Aile Eğitim Programlarına Niçin GereksinimDuyulmuştur? Aile Eğitim Programları Neden Önemlidir? T.C. Başbakanlık Aile ve SosyalAraştırmalar Genel Müdürlüğü Eğitim-Kültür ve Araştırma Dergisi. Yıl: 10, Cilt: 3, Sayı:12. s. 9-10.

Şahin, T. F. ve Ersoy, Ö. (1999). 0-6 Yaş Döneminde Anne-Baba Eğitiminin Önemi. Mesleki Eğitim Dergisi.Sayı:1. s.59.

Temel. Z. F. (2003). Aile Eğitim Modeli. Dünya‘da ve Türkiye’deki Uygulamalar. Erken Çocukluk EğitimiPolitikaları: Yaygınlaşma, Yönetişim ve Yapılar Toplantısı Raporu. İstanbul: AÇEV Yayınları. s.35-50.

51584 13428

Arşiv
Sayıdaki Diğer Makaleler