Anayasa Mahkemesi ve Danıştay Kararlarında Yerel Yönetimler ve Yerel Özerklik

Bu çalışma yerel yönetim birimlerinin çok önemli bir yönü olan idari özerkliği yargı kararları ışığında ele almayı amaçlamaktadır. Bildiğimiz üzere çoğu alan yazında ve değerlendirmede ülkemiz merkeziyetçi bir ülke olarak değerlendirilmektedir. Yapılan bu değerlendirmenin çalışmamızla olan bağı ise merkeziyetçilik ile yerel özerkliğin ters orantılı olmasından kaynaklanmaktadır. Yani merkeziyetçi uygulamalar arttıkça yerel yönetimlerin özerk yapısı aşınmakta ve silikleşmektedir. İşte bu noktada yargı kararları oldukça önemli bir fonksiyon üstlenmekte ve merkeziyetçilik-yerel özerklik konusunda denge sağlayıcı bir mekanizma konumuna dönüşebilmektedir. Diğer bir ifadeyle yargı kararları merkeziyetçilik karşısında yerel özerkliğin teminatı olabilmektedir. Ancak bu çalışmanın temel sorunsalı ülkemiz açısından yargı kararlarının merkeziyetçilik ile yerel özerklik arasında tam olarak bir denge fonksiyonu işlevine sahip olamadığını ortaya koyabilmek ve bu durumun nedenlerini belirtebilmek üzerinedir.

Local Governments and Local Self-Government in the Decisions of The Constitutional Court and The Council of State

This study aims to discuss the self-governance which is a very important element of local government units in the light of judicial decisions. As we know, our country is considered as a centralist state in many bodies of literature and evaluations. The relation between this evaluation and our study originates from the inversely proportional relationship between centralism and local self-government. In other words, as the centralist implementations increase, self-governing structure of local governments is eroded and becomes vague. At this point, judicial decisions undertake a crucial function and can become a position of a mechanism providing balance with respect to centralism and local self-government. In other words, judicial decisions can be the assurance of local self-government against centralism.  However, the main problem of this study is upon revealing that judicial decisions regarding our country cannot have the exact balance function between centralism and local self-government and stating the reasons of this situation.

Kaynakça

Akyılmaz, B., Sezginer, M. ve Kaya, C. (2009), Türk İdare Hukuku, (1. Baskı ), Seçkin Yayıncılık, Ankara.

Alada Bayramoğlu, A. (2008), Türkiye’de Yerel Yönetimleri ‘Özerklik Meselesi’ Üzerinden Düşünmek, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, 17(4), Ekim, 5-44.

Altay, Ş. (1983), Hukuk ve Sosyal Bilimler Sözlüğü, Bilgi Yayınları, Ankara.

Aytaç, F. (1996), Merkezi İdarelerden Mahalli İdarelere Devredilecek Hizmetler, Türk Belediyecilik Derneği, Mahalli İdareler Eğitim Araştırma Geliştirme Merkezi, Ankara.

Develioğlu, F. (2013), Osmanlıca-Türkçe Ansiklopedik Lügat, Aydın Kitapevi, Ankara.

Geray, C. (2016), Yerel Demokrasi Özerklik ve Halk Katılımı, www.ekodialog.com: http://www.ekodialog.com/makaleler/yerel-demokrasi-ozerklik-halk-katilimi.html,(23.06.2016)

Günday, M. (2015), İdare Hukuku, (10. Baskı ), İmaj Yayıncılık, Ankara.

Kalabık, H. (2014), İdare Hukukunun Temel Kavram ve Kurumları, (5. Baskı ), Sayram Yayınları, Konya.

Kaynak Göster

APA Angın, C . (2016). Anayasa Mahkemesi ve Danıştay Kararlarında Yerel Yönetimler ve Yerel Özerklik . Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi , 6 (3) , 643-656 . Retrieved from https://dergipark.org.tr/tr/pub/odusobiad/issue/26332/280074