Aşçılık Programı Öğrencilerinin Hijyen Bilgi Düzeyleri Üzerine Bir Araştırma

Çalışmada, Aşçılık Programında okuyan öğrencilerin hijyen bilgi düzeylerinin belirlenmesi ve öğrencilerin demografik değişkenlere göre hijyen bilgi düzeylerinin farklılaşıp farklılaşmadığını ortaya koymak amaçlanmıştır. Veri toplama aracı olarak anket tekniği kullanılmıştır. Çalışma, Muğla Sıtkı Koçman Üniversitesi, Milas Meslek Yüksekokulu ve Faruk Saraç Tasarım Meslek Yüksekokulu Aşçılık Programlarında okuyan 260 öğrenciye uygulanmıştır. Öğrencilerin bilgi düzeyleri incelendiğinde, “yiyecek gruplarına göre (et, sebze vb.) farklı doğrama tahtası, bıçak vb. kullanırım”, “taze sebze ve meyveleri akan suyun altında bolca yıkarım” ve “yiyecek hazırlığında kullandığım araç ve gereçleri, düzenli olarak temizlerim” ilgili bilgi düzeyleri yüksek iken, “çalışırken yoğunluk varsa elimi yıkamayı ertelerim”, “yiyeceğin piştiğinden emin olmak için tadına elimle bakarım” ve “yiyecek kaynaklı hastalıkların bulaşma olasılığı düşüktür” ile ilgili bilgi düzeyleri düşük çıkmıştır. Genel olarak değerlendirildiğinde katılımcı öğrencilerin hijyen bilgi düzeyleri yüksek çıkmıştır. Ayrıca bilgi düzeylerinin cinsiyet, öğrenim gördükleri okul türü, zamanı, mezun oldukları lise türü ve sektör tecrübesi arasında anlamlı farklılıklar ortaya çıkmıştır. Katılımcıların yaşları, öğrenim gördükleri sınıf, daha önce aldıkları hijyen eğitimi ile hijyen bilgi düzeyleri arasında anlamlı farklılık ortaya çıkmamıştır.

A Study on Hygiene Knowledge Levels of Cooking Program Students

In this study, it is aimed to determine the hygiene knowledge levels of the students studying in the Cookery Program and to determine whether the hygiene knowledge levels of the students differ according to demographic variables. Questionnaire technique was used as data collection tool. The study was applied to 260 students studying at Milas Vocational School of Muğla Sıtkı Koçman University and Faruk Saraç Vocational School of Design. When the knowledge level of the students was examined, “different chopping boards, knives, etc. according to the food groups (meat, vegetables, etc.). leri, yık I wash lots of fresh vegetables and fruits under running water ”and ler I regularly clean the tools and equipment I use in food preparation iken while their level of knowledge is high, im I will postpone washing my hand while working”, le to make sure the food is cooked ”and“ foodborne diseases are unlikely to infect ”. In general, hygiene knowledge levels of the participating students were found to be high. In addition, there were significant differences between the levels of knowledge, gender, type of school, time, high school type and sector experience. There was no significant difference between the participants' ages, the class they studied, their previous hygiene education and their hygiene knowledge levels.

Kaynakça

Arduser, L., & Brown, D. R. (2005). HACCP and Sanitation in Restaurants and Food Service Operations: A Practical Guide Based On The FDA Food Code. . Atlantic Publishing Group: USA .

Brown, J. N. (2005). A Brief History of Culinary Arts Education in America. Journal of Hospitality & Tourism Education 17 (4), 47-54.

Clayton, D. A., Griffith, C. J., Price, P., & Peters, A. (2002). Food Handlers Beliefs and Self-Reported Practices. International Journal Of Environmental Health Research, 12, 25-39.

Cömert, M., & Özel , K. (2015). Otel İşletmelerinde Hijyen ve Sanitasyon Kurallarının Mutfak Personeli Tarafından Bilinirlik ve Uygulanma Düzeyi . Akademik Sosyal Araştırmalar Dergisi, 3(16), 310-322.

Çelen, O., & Avcıkurt, C. (2017). Döner ve Kebapçıların Yiyecek-İçecek Hijyenine Yönelik Bakış Açıları: Ankara Örneği. Journal of Tourism and Gastronomy Studies, 303-323.

Denk, E., & Koşan, A. (2017). Otel Mutfak Çalışanları Mesleki Eğitim Seviyeleri ve Kariyer Hedeflerinin Ölçülemsi : Kış Koridoru Analizi. Yorum-Yönetim-Yöntem Uluslararası Yönetim-Ekonomi ve Felsefe Dergisi, 5(1),, 55-83.

Glass, S. (2005). Integrating Educational Technologies into the Culinary Classroom and Instructional Kitchen. Online Submission. Web: https://eric.ed.gov/?q=Integrating+Educational+Technologies++into+the+Culin ary+Classroom+and+Instructional+Kitchen+&id=ED495295 adresinden 22 Haziran 2019 tarihinde alınmıştır.

Gömeç, İ. (1995). Otel İşletmelerinin Beklentilerine Göre Otelcilik Okulu Mutfak Bölümü Öğrencilerinin Mesleki Eğitimi, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Gazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Turizm İşletmeciliği Ana Bilim Dalı, Ankara.

Görkem, O., & Sevim, B. (2016). Gastronomi Eğı̇ tı̇ mı̇ nde Geç Mı̇ Kalındı Acele Mi Edı̇lı̇yor?. Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi, 15, 977-988.

Kaferstein, F., & Abdussalam, M. (1999). Food safety in the 21st century. Bulletin of the World Health Organization, 347-351.

Karahan, C. (2010). Aşçıların Beslenme Bilgi Düzeyleri, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Gazi Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Aile Ekonomisi Ve Beslenme Eğitimi Anabilim Dalı, Ankara.

Kılınç, M. (2012). Türkiye’de Mesleki Teknik Eğitimi Şekillendiren Eğitim Kurumlarından Ahilik, Gedik, Lonca, Enderun Mektebi’nin Tarihi Gelişimleri 7 (4). E-Journal of New World Sciences Academy, 63-73.

Kınacı, B., & Çetiner, H. (2013). Gaziantep’te Dört ve Beş Yıldızlı Otellerin Restoranlarında Çalışan Personelin Kişisel Hijyen Uygulamaları Üzerine Bir Alan Araştırması. Journal of Tourism and Gastronomy Studies 1/1 , 21-28.

Koçak, E. Ö. (2014). Hijyen ve Sanitasyon. S. Bulduk , & E. Ö. Bulduk içinde, Gıda ve Personel Hijyeni (s. 1). Ankara: Detay.

Koçak, N. (2015). Gıda Güvenliği ve Temel Kavramlar. N. Koçak içinde, Yiyecek, İçecek İşletmelerinde Gıda ve Personel Hijyeni (s. 6). Ankara: Detay.

Lucca, A., Torres, E.(2006).Street-food: The Hygiene Conditions Of Hot-Dogs Sold İn São Paulo, Brazil. Food Control 17(4):312-316.

Notermans, S., Gallhoff, G., Zwietering, M. H., & Mead, G. C. (1995). Identification of critical control points in the HACCP system with a quantitative effect on the safety of food products. Food Microbiology, 93-98.

Orhaner, E. ve Tunç, A. (2003), Ticaret ve Turizm Eğitiminde Özel Öğretim Yöntemleri, Genişletilmiş İkinci Baskı, Gazi Kitabevi, s.199.

Özkaya, F. D., & Cömert, M. (2008). Gıda Zehirlenmelerinde Etken Maddeler. Türk Hijyen ve Deneysel Biyoloji Dergisi 65 (3), 149-158.

Sepin-Özen, N., Tuğlu-Ataman, Ş., Seyman, D., Aldağ, H., & Emek, M. (2013). Antalya ili gıda çalışanlarında nazal Staphylococcus aureus taşıyıcılığının ve MRSA oranlarının üç farklı yöntem. Türk Hijyen ve Deneysel Biyoloji Dergisi , 51-58.

Sezen, T.S. (2018). Gastronomi Eğitiminin Mevcut Durumunun Analizine Yönelik Bir Araştırma, Yüksek Lisans Tezi. Balıkesir Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Gastronomi ve Mutfak Sanatları Ana Bilim Dalı, Balıkesir

Sökmen, A. (2014). Yiyecek İçecek İşletmelerinde Hijyen, Sanitasyon ve Güvenlik. A. Sökmen içinde, Yiyecek İçecek Hizmetleri Yönetimi ve İşletmeciliği (s. 67-91). Ankara: Detay.

Şanlıer, N. (2008). The knowledge and practice of food safety by young and adult consumers. Food Control, 538- 542.

Şengün, S. (2017). Gastronomi Eğitimi ve Gastronomide Kariyer. M. Sarıışık (Editör). Tüm Yönleriyle Gastronomi Bilimi. Ankara. Detay Yayıncılık, ss.169-186.

Ünlüönen, K., & Cömert, M. (2013). Otel İşletmeleri Mutfak Çalışanlarının Personel Hijyeni Bilgi Düzeylerinin Belirlenmesi. Journal of Tourism and Gastronomy Studies 1/1 , 3-12.

Vanlandighan, P. G. (1995). The Effects of Change in Vocational, Technical, and Occupational Education on the Teaching of Culinary Arts in America., 1-11. https://doi.org/ED419696. adresinden alındı.

Kaynak Göster