Ücret Niteliğindeki İşçi Alacağı Davalarında Tanık Deliline Dayanılması

Bir vakıanın ispatı için başvurulan araçla-ra delil denir. Hukukumuzda deliller, kesin ve takdiri deliller olmak üzere ikiye ayrılır. İşçi alacağı davalarında, en çok başvurulan tanık delili, takdiri deliller arasında yer almaktadır. Tanık, uyuşmazlık hakkında bilgi ve görgüsü bulunan üçüncü kişidir. Diğer deliller gibi ta-nık delilinin de kim tarafından, ne zaman, nasıl ve hangi konuda gösterileceği medeni yargı-lama hukukunda gösterilmiştir. Tanık deliline başvurmak isteyen taraflar dilekçeleri ile birlik-te, tanık deliline başvurmalıdırlar. Aksi halde, tanık dinletme hakkını kaybederler. Usulüne uygun olarak bildirilen tanıklara mahkemece davetiye gönderilir. Davetiyeye rağmen gel-meyen tanıkların zorla dinlenilmesine karar verilir. İş mahkemelerinde daha çok ücret mik-tarı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı konularında tanık dinlenmektedir. Ücretin ödenmesi ve yıllık üc-retli iznin kullanılması ile ilgili konularında ise tanık ifadelerine başvurulamamaktadır. İmzalı ve tahakkuklu ücret bordrosu olması halinde yine kural olarak, tanık deliline başvurula-mamaktadır. İş yargılamasında tanık deliline başvurulabilecek hallerde tanık ifadeleri iyi irdelenmelidir. Hâkim önüne gelen olayda ta-nıkları dinlerken, özellikle tanıkların işyerinde çalışıp çalışmadığına, çalıştı ise çalışma döne-mine, tanığın taraflarla olan menfaat ilişkisine, husumetine, davasının olup olmadığına bak-mak zorundadır. Hâkim, tanık beyanlarına bu ölçülerde itibar etmeli; itibar ederken de, dış-larken de nedenini çözümleyip tartışmalıdır. İş mahkemeleri, bir yandan tanık ifadelerini dik-katlice ele alırken; diğer yandan da tanık din-letme hakkını kısıtlayıcı uygulamalardan uzak durmalıdır

Basing on Witness Evidence in Cases Of Employee Wage Claims

he instruments to resort in order to prove the facts are called evidence. Evidence is split into concrete and discretionary evidence. Witness evidence, which is one of the most-ly resorted evidences in wage claim cases of workers is among discretionary evidence.Witness is the third person who has infor-mation or opinion about the dispute. As in other evidences, questions such as by whom, when, how and in which disputes the wit-ness evidence will be referred to, is indicated in the civil law. Parties that resort to witness evidence must declare with a petition that they resort to witness evidence; otherwise, they will lose their right to call witnesses. The court will invite the witnesses reported. The court decides on bringing the witnesses com-pulsorily to be heard if they have not come by invitation. In Labor Courts, witness evidence is frequently resorted in many disputes, in-cluding those regarding the amount of wag-es, overtime pay, week-end wage or official national holiday wages. Witness evidence cannot be resorted for payment of wages or annual paid leave disputes. Witness evidence also cannot be resorted if signed payroll ex-ists. If witness evidence can be resorted, the witness statements should be carefully inves-tigated. Witnesses’ actual work in workplace, their working hours, existence of lawsuits, and their relations with the parties, either benefi-cial or in hostility are important in assessing the witness statements. Judges should cred-it the witness statements according to these assessments and should analyze and discuss the reasons to give credit or reject the state-ments. While the Labor Courts investigate the witness statements carefully; they should also refrain from any act that would limit the right to call witnesses

Kaynakça

• Akyiğit, E. (2008). İçtihatlı ve Açıklamalı 4857 Sayılı İş Kanunu Şerhi. Cilt:2. 3. Baskı. Ankara: Seçkin.

• Bolayır, N. (2014). Hukuk Yargılamasında De-lillerin Toplanmasında Tarafların ve Hâkimin Rolü. İstanbul: Vedat Kitapçılık.

• Bozkurt, H.E. (2012). İş Yargılaması Hukuku. 4.Baskı. Ankara: Seçkin.

• Çelik, N./Caniklioğlu N./Canbolat T. (2018). İş Hukuku Dersleri. 31. Bası. İstanbul: Beta.

• Çenberci, M. (1986). İş Kanunu Şerhi. 6.Bası. Ankara: Olgaç Matbaası.

• Demir, F. (2019). İş Hukuku ve Uygulaması. 12. Baskı. İzmir: Albi Yayınları.

• Ertanhan, M. (2005). Medeni Yargılama Hu-kukunda Tanık ve Tanıklık. Ankara: Seçkin.

• Eyrenci, Ö./Taşkent S./Ulucan D. (2014). Bi-reysel İş Hukuku. İstanbul: Beta.

• Günay, C.İ. İş Kanunu Şerhi, Cilt:2. (2005). An-kara: Yetkin Yayınları.

• KAMU-İŞ Kamu İşletmeleri İşverenleri Sendi-kası. (2010). Çalışma Hayatı İle İlgili Yargıtay Kararları. Ankara: Başbakanlık Basımevi.

• Kar, B. (2019). İş Yargılaması Usulü. 2. Bası. Ankara: Yetkin Yayınları.

• Kılıçoğlu, M. (2011). İş Yargılamaları Usulü. İstanbul: Legal.

• Kiper, O. (1995), Hukuk Davalarında Kanıtlar. Ankara: Adil Yayınevi

• Mollamahmutoğlu, H./Astarlı, M. (2011). İş Hukuku. 4.Bası. Ankara: Turan Kitabevi.

• Mülayim, B.O. (2019). Fazla Çalışmanın İs-patlanması. İş ve Hayat Dergisi. Yıl:5. Sayı:9. 130-161.

• Narmanlıoğlu, Ü. (2014). İş Hukuku Ferdi İş İlişkileri I. 5. Bası. İstanbul: Beta.• Ocak, U. (2018). Fazla Çalışma. Gaziantep: Kendi yayını.

• Özcan, D. (2016). Uygulamalı İş Davaları. 3. Bası, Ankara: Adalet.

• Özdemir, E. (2006). İş Sözleşmesinden Do-ğan Uyuşmazlıklarda İspat Yükü ve Araçları. İstanbul: Beta.

• Pekcanıtez, H./Atalay, O./Özekes, M. (2017). Medeni Usul Hukuku. 5. Bası. İstanbul: Vedat Kitapçılık.

• Senyen-Kaplan, E.T. (2019). Bireysel İş Huku-ku. 10. Baskı. Ankara: Gazi Kitapevi.

• Süzek, S. (2018). İş Hukuku. 16. Baskı. İstan-bul: Beta.

• Şakar, M. (2016), İş Hukuku Uygulaması. 11 baskı. İstanbul: Beta.

• Tunçomağ K./Centel, T. (2015). İş Hukukunun Esasları. 7.Bası. İstanbul: Beta.

• Tutumlu, M.A. (2002). Bilimsel Görüşler ve Yargıtay Kararları Işığında Medeni Yargılama Hukukunda Delillerin İleri Sürülmesi. 2. Baskı. Ankara: Seçkin.

• Umar, B. (2011). Hukuk Muhakemeleri Kanu-nu Şerhi. Ankara: Yetkin Yayınları.

• Umar, B./Yılmaz E. (1980). İsbat Yükü. 2. Bası. İstanbul: Kazancı Hukuk Yayınları.

• Yılmaz, E. (2012). Hukuk Muhakemeleri Ka-nunu Şerhi. Ankara: Yetkin Yayınları

Kaynak Göster