Yerel yönetimlerde açıklık politikaları

Yerel yönetimlerin elindeki imkânların ve araçların artması, vatandaşın bürokrasi karşısında korunmasının ve yönetimin hukuka ve ihtiyaçlara uygun davranmasının sağlanması gereğini ön plana çıkarmıştır. Yerel yönetimlerin yapı ve işleyiş itibarıyla karmaşık bir nitelik göstermesi, ayrıca günlük hayata artan orandaki müdahalesi, açıklığı ve etkin bir kamuoyu denetimini de gerekli kılmaktadır. Böyle bir şeffaflık ortamı ise yerel yönetimin kendisini dışa açmasını, kamuoyunun, yönetim ve işlemleri hakkında bilgi sahibi olmasını, kararların nasıl ve kimler tarafından alındığını bilmesini gerektirir. Dolayısıyla, yönetilenlerin de elde ettiği bilgiler ışığında yönetime aktif katılabilmesiyle şeffaflık daha etkin hale gelecektir. Bu çalışmada, yönetim-halk ilişkilerinin iyileştirilmesi ve demokratik yönetim açısından yerel yönetim veya merkezi yönetimde gizliliğin istisna, açıklığın temel ilke haline gelmesi ve bunun uygulamalara yansıtılması gerekliliği üzerinde durulmuştur. Açıklığın temel araçlarından olan “yönetimin bilgi verme görevi’” ve “yönetilenlerin bilgi edinme hakkı” da, bu çalışma kapsamı içerisinde değerlendirilmiştir.

Openness policies in local governments

The increase of tools and opportunities held by local governments highlighted the necessity of providing protection for citizens against bureaucracy and assuring that government acts in accordance with law and needs of the public. Complicated nature of local governments in terms of structure and operation and interventions by local government to daily life with an increasing rate creates the necessity of openness and an efficient public superintendence. Such atmosphere of transparency requires local governments’ exposing themselves to public by supplying information about administration and its’ operations, identities of decision makers and the process of decision-making. Therefore, with the active contribution of those who are governed, transparency will become more efficient. In this study, the emphasis is on the requirement of making secrecy in local or central government an exception, setting openness as a principal and applying it within operations in order to ameliorate relations between management and public for the sake of democratic administration. Governments’ duty of informing people and people’s right to obtain information as fundamental tools of openness are also evaluated within this study.

Kaynakça

[1]. Eken, Musa. (1994). Kamu Yönetiminde Gizlilik Geleneği ve Açıklık İhtiyacı, Amme İdaresi Dergisi, C. 27, S. 2, ss.25-54.

[2]. Eryılmaz, Bilal. (2012). Kamu Yönetimi, Kocaeli: Umuttepe Yayınları, s. 402.

[3]. Islam, Roumeen. (2006). Does More Transparency Go Along With Better Governance? Economic & Politics Magazine, Vol. 18, No. 2, pp.121-167.

[4]. Türk Dil Kurumu. (1998). Türkçe Sözlük, C. 2, Ankara.

[5]. Demir, Recep. (2006). Yerel Yönetimlerde Halkın Yönetime Katılımı, Yerel Yönetim ve Denetim Dergisi Kasım 2006, C. 11, S. 11.

[6]. Karatepe, Şükrü. (1995). Türkiye’nin Yönetim Sorunları, Yeni Türkiye Dergisi, S. 4, Ankara

[7]. Erdoğan, Mustafa. (2002). Anayasa ve Özgürlük, Ankara: Yetkin Yayınları, s.19-20.

[8]. Kalabalık, Halil. (2004). İdare Hukuku Dersleri, İstanbul: Değişim Yayınları, s.43.

[9]. Karışık, Fatih. (2008). Yönetimde Açıklık Ve Bilgi Edinme Hakkının Kamu Yönetiminin İşleyişi Üzerindeki Etkisi, Gazi Üniversitesi SBE Kamu Yönetimi Anabilim Dalı Doktora Tezi.

[10]. Örnek, Acar. (1991). Kamu Yönetimi, İstanbul.

[11]. Beydoğan, T. Ayhan. (1999). Gizlilik, Bilgi Edinme ve Demokrasi, Yeni Türkiye, S.29, s. 217-223.

[12]. Eken, Musa. (2005). Gizlilik Geleneğinden Şeffaf Yönetime Doğru, Amme İdaresi Dergisi, C. 38, S. 1, s. 113-130.

[13]. ADC - Asociación por los Derechos Civiles. (2007). Access to Information: An Instrumental Right for Empowerment, Londra, ss. 15-18.

[14]. Ortaylı, İlber. (1985). Tanzimat’tan Cumhuriyete Yerel Yönetim Geleneği, İstanbul: Hil Yayınları.

[15]. Pustu, Yusuf. (2005). Yerel Yönetimler Ve Demokrasi, Sayıştay Dergisi, S. 57, s.124.

[16]. Köseoğlu, Özer, Fatma Yurttaş & Cihan Selek. (2005). Yolsuzluğu Önlemede Kullanılan Araçlardan Biri Olarak Yönetimde Açıklık ve Bilgi Edinme Hakkı, II. Siyasette ve Yönetimde Etik Sempozyumu, Sakarya Üniversitesi, İİBF.

[17]. Escalares, Monica, Shu Lin & Charles Register. (2009). Freedom of Information Acts and Public Sector Corruption, Public Choice, Vol. 145, Issue 3-4, pp 436-460.

[18]. Öztürk Azim. (1994). Türkiye’de Halkın Yönetime Katılması, Mevcut Yerel Yönetim Anlayışı ve Çözüm Bekleyen Temel Sorunlar, Türk İdare Dergisi, S. 405 Aralık, s. 45-55, http://www.icisleri.gov.tr/tid/

[19]. Yiğit, Mehmet. (2008). Türkiye’de Yerel Yönetimlerde Katılım, Demokrasi ve AB Sürecinin Etkileri, Yüksek Lisans Tezi, Atılım Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

[20]. Güran, Sait. (1982). Yönetimde Açıklık, İdare Hukuku ve İlimleri Dergisi, (Sarıca’ya Armağan), Yıl:3, S: 1, İstanbul.

[21]. Saran, Mehmet Ulvi. (1996). Belediye Hizmetlerinde Halkı Bilgilendirme ve Halk Denetiminin Sağlanması, Çağdaş Yerel Yönetimler Dergisi, C:5, S:4, Temmuz.

[22]. Eryılmaz Bilal ve Mustafa Lütfi Şen. (1994). 2000’Ii Yıllara Doğru Türkiye’de Yerel Yönetimler (Sorunlar-Çözümler), MÜSİAD, Araştırma Raporları Dizisi:5, İzmir.

[23]. Yıldırım, Selahattin. (1994). Yerel Yönetimler ve Demokrasi, IULA-EMME Ortak Yayını, İstanbul.

[24]. Geray, Cevat. (1969). Sosyal Hizmetler Alanında Halk Katılışlarının Sağlanması ve Gönüllü Dernekler, Amme İdaresi Dergisi, C:2, S:4, Aralık.

[25]. Yalçındağ, Selçuk. (1998). Kamu Sektöründe Halkla İlişkiler Uygulamaları ve Sorunlarının Genel Bir Görünümü, Halkla İlişkiler Senıpozyumu-87, (20-21 Nisan 1987), Ankara: TODAIE ve AU BYYO Yayını.

[26]. Özay, İlhan. (1996). Günışığında Yönetim, İstanbul: Alfa Yayınevi.

Kaynak Göster