ÖĞRETMEN ADAYLARININ SÜRDÜRÜLEBİLİR KALKINMA FARKINDALIK DÜZEYLERİ

Bu çalışma öğretmen adaylarının sürdürülebilir kalkınma farkındalık düzeylerini belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın bulguları Ahi Evran Üniversitesi Eğitim Fakültesi’nin farklı bölümlerinde öğrenim gören öğretmen adaylarına Sürdürülebilir Kalkınma Farkındalık Ölçeği uygulanarak elde edilmiştir. Ölçek 504 öğretmen adayına uygulanmıştır. Çalışma grubundaki öğretmen adaylarının 293’ü kız, 211’i erkektir. Öğretmen adaylarının bölümlere göre sürdürülebilir kalkınma farkındalık düzeyleri“çevresel etik” ve “toplumsal-sosyal” faktörleri ve toplam puanları açısından “yüksek”, “çevresel ekonomik” faktöründe “orta” düzeydedir. Bölümlere göre öğretmen adaylarının sürdürülebilir kalkınma farkındalık düzeyleri hem toplam puan hem de “çevresel etik” ve “çevresel ekonomik” faktörleri açısından anlamlı düzeyde farklılaşmaktadır. Buna karşılık “toplumsal-sosyal” faktörü açısından bölümlere göre anlamlı bir farklılaşma yoktur. Cinsiyetleri bakımından öğretmen adaylarının sürdürülebilir kalkınma farkındalıklarına ilişkin düzeyleri hem toplam, hem de tüm faktörler açısından anlamlı bir farklılaşma göstermemiştir.

Kaynakça

Alagöz, M. (2007). Sürdürülebilir kalkınmada çevre faktörü. Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler E-Dergisi. ISSN:1694 – 528X Sayı: 11 Ocak – 2007.

Alkış, S. (2007). Coğrafya Eğitiminde Yükselen Paradigma: Sürdürülebilir Bir Dünya. Marmara Coğrafya Dergisi Sayı:15, 56-64.

Alkış, S. (2010). Sürdürülebilirlik için coğrafya eğitimi. Ramazan Özey ve Süleyman İncekara (Editör); Coğrafya Eğitiminde Kavram ve Değişimler içinde. (Sayfa:45-72). Ankara: Pegem Akademi.

Bonnett, M. (1999). Education for Sustainable Development: a coherent philosophy for environmental education? Cambridge Journal of Education, Vol. 29, No. 3, 199.

Brunold, A. O. (2005). Global Learning and Education for Sustainable Development. Higher Education in Europe, Vol. 30, Nos. 3–4, October-December 2005.

Büyükyeğen, G. (2008). Edirne Kent Merkezi ve Yakın Çevresi Rekreasyonel Kaynak Değerlerinin Sürdürülebilirlik Bağlamında Değerlendirilmesi. Zonguldak Karaelmas Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Peyzaj Mimarlığı Anabilim Dalı, Yüksek Lisans Tezi, Bartın.

Collin, P.H. (2004). Dictionary of Environment & Ecology. EISBN-13: 978-1-4081-0222-0, 265 s, Bloomsbury Publishing plc, London.

Demirci, A., Sekin, S. ve Ünlü, M. (2002). Mesleki Açıdan Coğrafyanın Önemi ve Türkiye’de Kullanımı. Marmara Coğrafya Dergisi Sayı:5, 171-185.

Hart, P. (2003). Teachers’ thinking in environmental education. Consciousness and responsibility. New York: Peter Lang.

Hesselink, F. & Van Kempen, P. P. & Wals, A. (Eds.). (2000). ESDebate: International debate on education for sustainable development. Gland, Switzerland: International Union for Conservation of Nature.

Karasar, N. (1999). Bilimsel Araştırma Yöntemi, Ankara: Nobel Yayınevi.

Kaya, M. F. (2013). Sürdürülebilir kalkınmaya yönelik tutum ölçeği geliştirme çalışması. Marmara Coğrafya Dergisi Sayı:28, 175-193.

Lucerne Declaration. (2007). Lucerne declaration on geographical education for sustainable development (Editors: Haubrich, H. & Reinfried, S. & Schleicher, Y.). Geographical Views on Education for Sustainable Development. Proceedings of the

Lucerne-Symposium, Switzerland, July 29-31, 2007. Geographiedidaktische Forschungen, Volume 42, p. 243-250, 2007.

Mclntyre, G. & Hetherington, A. & Inskeep, E. (1993). Sustainable Tourism Development: Guide for Local Planners, World Tourism Organization, Spain.

Özey, R. (2009). Çevre Sorunları, İstanbul: Aktif Yayınevi. Genişletilmiş 3. Baskı.

Öztürk Demirbaş, Ç. (2011). The Study on the Validity and Reliability of the Sustainable Development Awareness Scale. World Applied Sciences Journals 12(10); 1698-1707. IDOSI Puplications.

Summers, M. & Corney, G. & Childs, A. (2004). Student teachers’ conceptions of sustainable development: the starting-points of geographers and scientists. Educational Research, Vol. 46, No. 2, Summer.

Şahin, E. & Ertepınar, H. & Teksöz, G. (2009). Sürdürülebilir kalkınmaya yönelik yeşil bir müfredat uygulaması için göstergeler. Ankara: Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 37: 123-135.

Teksöz, G. & Şahin, E. & Ertepınar, E. (2010). Çevre Okuryazarlığı, Öğretmen Adayları ve Sürdürülebilir Bir Gelecek. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, Sayı: 39: 307-320.

Tozar, T. (2006). Doğal Kaynakların Sürdürülebilirliği İçin Geliştirilen Ekolojik Planlama Yöntemleri, Yüksek Lisans Tezi, Yıldız Teknik Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü, Şehir ve Bölge Planlama Anabilim Dalı, İstanbul.

Tuncer, G. (2008). University Students' Perception on Sustainable Development: A Case Study from Turkey. International Research in Geographical and Environmental Education Vol. 17, No. 3; 212-226.

Unesco. (2007). http://www.unesco.org/ education/tlsf/ (erişim: Eylül- 2010).

Ünlü, M. ve Alkış, S. (2006). Okulöncesi Öğretmenliği Programlarında Coğrafya Derslerinin Gerekliliğinin İrdelenmesi. Marmara Coğrafya Dergisi, Sayı:14; 17-27.

WCED. (1987). World Commission on Environment and Development,Our Common Future. Oxford: OUP.

Yang, G. & Lam, C.C. & Wong, N. Y. (2010). Developing an Instrument for Identifying Secondary Teachers’ Beliefs About Education for Sustainable Development in China. The Journal of Environmental Education, 41(4), 195–207, 2010.

Kaynak Göster