Kan kültüründen izole edilen glikopeptid dirençli Enterococcus faecium

Gülhane Askeri Tıp Akademisi, Hematoloji Bilim Dalı'nda "akut miyelositer lösemi" tanısı ile yatan hastanın yatışından 13 hafta sonra, kan kültüründen glikopeptid dirençli Enterococcus faecium izole edildi, izole edilen bakteri klasik identifikasyon yöntemleri ve otomatize ticari sistemler ile E.faecium olarak tanımlanmıştır. Yapılan antibiyogramında siprofloksasin ve levofloksasin dışında tüm antibiyotiklere dirençli olduğu görülmüştür. E-test yöntemiyle vankomisin, teikoplanin, siprofloksasin ve levofloksasin için sırasıyla 256 ug/mL, 64 ,ug/mL, 0.75 Mg/mL ve 1.5 ug/mL MİK değerleri elde edilmiştir. PCR yöntemi ile VanA-1 ve VanA-2 tipi direnç genleri saptanmıştır. Hastanemizde ve Ankara'da izole edilen ilk ve ülkemizde ise ikinci glikopeptid dirençli enterokok türü ve epidemiyolojik açıdan çok önemli bir tehlikenin habercisi olması nedeniyle özellikle üzerinde durulması gerekmektedir.

Kaynakça

1. MMWR. Recommendations for preventing the spread of vancomycin resistance. Recommendations of the hospital infection Control Practices Advisory Committee. Morb Mortal Wkly Rep 1995;44:1-13.

2. MMWR. Nosocomial enterococci resistant to vancomycin in United States, 1989-1993. MMWR 1993; 42:597-9.

3. Tornieporth NG, Roberts RB, John J, et al. Risk factors associated with vancomycin-resistant Enterococcus faecium infection or colonization in 145 matched case patients and control patients. Clin Infect Dis 1996;23:767- 72.

4. Leclercq R, Derlot E, Weber M, et al. Transferable vancomycin and teicoplanin resistance in Enterococcus faecium. Antimicrob Agents Chemother 1989;33:10-5.

5. Baron EJ. Processing and interpretation of blood cultures. In: Isenberg HD (ed). Essential Procedures for Clinical Microbiology. Washington DC: ASM Press, 1988:58-62.

6. National Committee for Clinical Laboratory Standards. Performance Standards for Antimicrobial Susceptibility Tests. Nineth Informational Supplement. Approved Standard M100-S9, NCCLS, Villanova, Pa,1999;19:1.

7. Hindler J. Beta lactamase tests. In: Isenberg HD (ed). Essential Procedures for Clinical Microbiology. Washington DC: ASM Press, 1988:224-6.

8. Pfaller MA. Molecular methods for antimicrobial-agentresistance determination. In: Isenberg HD (ed). Essential Procedures for Clinical Microbiology. Washington DC: ASM Press, 1988:58-62.

9. Gordon S, Swenson JM, Hill BC, et al. Antimicrobial susceptibility patterns of common and unusual species of enterococci causing infections in the United States. J Clin Microbiol 1992;9:2372-8.

10. Vural T, Şekercioğlu AO, Öğünç D ve ark. Vankomisin dirençli Enterococcus faecium suşu. Ankem Dergisi 1999;13:1-4.

11. Yüce A, Karaman M, Gülay Z, Yuluğ N. Yenidoğanlarda vankomisin dirençli enterokokların fekal taşıyıcılığı. Ankem Dergisi 1999;13:7-11.

12. Reduced susceptibility of Staphylococcus aureus to vankomycin-Japan, 1996. MMWR 1997;46:624-6.

13. Leclercq R, Derlot E, Weber M, Duval J, Courvalin P. Transferable vancomycin and teicoplanin resistance in Enterococcus faecium. Antimicrob Agents Chemother 1989;33:10-5.

14. Noble WC, Virani Z, Cree R. Co-transfer of vancomycin and other resistance genes from Enterococcus faecalis NCTC12201 to Staphylococcus aureus. FEMS Microbiol Lett 1992;72:195-8.

Kaynak Göster