Türk ailelerinin ateş yönetimi ile ilgili bilinç düzeyi ve korkuları

Amaç: Ebeveynlerin acil servislere en sık başvuru nedenlerinden biri çocuklarındaki ateş yüksekliğidir. Ailelerin çoğu ateşi bir semptom ya da belirtiden çok hastalığın kendisi gibi algıladıklarından ateş ve onun potansiyel tehlikeleri ile ilgili yanlış bilgilere sahiptir. Bu çalışma üçüncü basamak bir hastanenin hasta çocuk polikliniği ve acil servisine herhangi bir nedenle getirilen çocukların ebeveynlerinin ateş ile ilgili bilgi düzeylerini saptamak, ateş korkusunun nedenlerini sorgulamak ve ateş yükseldiğinde çocuklarını nasıl yönettiklerini belirlemek için yapılmıştır. Yöntemler: Çalışma grubu, Ocak 2008- Temmuz 2008 tarihleri arasında Ege ÜTF Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları AD hasta çocuk polikliniği ve acil servisine herhangi bir nedenle başvuran, çalışmayı kabul eden ebeveynler arasından seçildi. Ebeveynlere 30 sorudan oluşan bir anket uygulandı. Ankette ateşin tanımı, ölçüm yöntemleri, yararları, zararları, yönetimi ve potansiyel tehlikeleri ile ilişkili sorular soruldu. Bulgular: Çalışmada toplam 200 ebeveyn ile görüşüldü. Ankete katılanların yarısı lise ya da üniversite mezunuydu. Çoğu ailenin evinde derece vardı (%85) ve aksiller ölçüm (%70) en sık tercih edilen yöntemdi. Kırk ebeveyn (%20) ateş demek için vücut ısısının 30-37 C arasında olması gerektiğini, bunların da yarısı bu değerler için antipiretik kullandıklarını belirtti. Ateş eğer düşürülmezse nasıl tehlikelerle karşılaşılabileceği sorusu üzerine sırasıyla; %73 havale, %18 beyin hasarı oluşabileceğini belirtmiştir. Katılımcıların yarıya yakın bir oranı ilk ateş düşürücü ilaç olarak parasetamolü (%45), %40’ı ise ibuprofeni tercih etmekteydi. Sonuç: Eğitim düzeyi kısmen iyi olan çalışma grubumuzda bile ateşle ilişkili bilinç düzeyinin yetersiz, yönetimin ise eksik ve hatalı olduğu ortaya çıkmıştır. Ailelerin termometre sahibi olmasını sağlama ve çocukların her muayenelerinde ailelere biraz daha zaman ayırmak, sorularını yanıtlamak ve yanlışlarını anlatmak bilinç düzeyini arttıracaktır.

Fears of fever and fever management in Turkish families

Objective: Fever is one of the most common reasons for parents to bring their children to the emergency departments. Most parents believe that fever is not a sign of illness, they have numerous misconceptions about it as well as its management.The objectives of this study were to explore knowledge and management of childhood fever and to evaluate factors associated with correctly identifying a temperature which is within the normal range and one which is a fever. Methods: Between January and July 2008, a cross-sectional 30-item questionnaire was distributed to caregivers whose children were enrolled in an urban hospital-based pediatric clinic in Ege University Hosoital, Izmir. This questionnaire was conducted in a division of the emergency and ambulatory pediatrics department of Ege University School of Medicine. We included all parents who approached for examination regardless of the chief complaint. All parents were asked about definition of fever, concerns about fever, and fever management. Additional information including home fever reduction techniques, frequency of temperature monitoring was also sought. Results: A total of 200 parents agreed to join the study and were interviewed. Approximately half of the participitants had completed highschool and college. Of the parents surveyed, 85%stated that they owned a thermometer and 70%preferred the axillarymethod of temperature measurement. Forty precent of caregivers believed their children had a fever if the temperature was between 30-37 C and half of them would give medicines for management. According to 73%of responders, if the fever remained untreated febrile seizure, %18 brain damage could occur. For 45%of caregivers the 1st choice of medicine was acetaminophen, and ibuprofen for 40%. Conclusion: This study demonstrates that numerous misconceptions exist regarding fever and its role in illness among well educated caregivers. Providing parents with a thermometer and educating them about its proper use may lead to an increase in appropriate monitoring and medical treatment of the febrile child

Kaynakça

1. Van der Jagt EW. Fever. In: Hoekelman RA, ed. Primary Pediatric Care. 3rd ed. St Louis, MO: Mosby; 1997: 959-66.

2. Villarreal SF, Berman S, Groothius JR, Strange V, Schmitt BD. Telephone encounters in a pediatric group practice: a two year analysis of afterhours calls. Clin Pediatr 1984; 23: 456-8.

3. Crocetti M, Moghbeli N, Serwint J. Fever phobia revisited: have parental misconceptions about fever changed in 20 years? Pediatrics 2001; 107: 1241-6.

4. Betz MG, Grunfeld AF. ‘Fever phobia’ in the emergency department: a survey of children’s caregivers. Eur J Emerg Med 2006; 13: 129-33.

5. Schmitt BD. Fever phobia: misconceptions of parents about fever. Am J Dis Child 1980; 134: 176-81.

6. Schwartz N, Guendelman S, English P. Thermometer use among Mexican immigrant mothers in California. Soc Sci Med 1997; 45: 1315-23.

7. Cohee LM, Crocetti MT, Sabath B, Kapoor S, Serwint JR. Ethnic Differences in Parental Perceptions and Management of Childhood Fever. Clin Pediatr (Phila) 2009; 48: 183-9.

8. Taveras EM, Durousseau S, Flores G. Parents’ beliefs and practices regarding childhood fever: a study of a multiethnic and socioeconomically diverse sample of parents. Pediatr Emerg Care 2004; 20: 579-87.

9. Mikhail BI. Hispanic mothers’ beliefs and practices regarding selected children’s health problems. West J Nurs Res 1994; 16: 623-38.

10. http: //www.tuik.gov.tr/Gosterge.do?metod=GostergeListe&tb_id=14&ust_id=5

Kaynak Göster