Makaleler     Dergiler     Kitaplar    

Elektronik Sosyal Bilimler Dergisi

Yıl 2012 , Cilt 11 , Sayı 39

Makale özeti ve diğer detaylar.

Makale özeti
Başlık :

Zwischen norm und reform: historische quellen der grossschreibung im deutschen

Yazarlar :
Yazar kurumları :
Amasya Üniversitesi,Eğitim Fakültesi, Đlköğretim Bölümü1
Görüntülenme :
229
DOI :
Özet Türkçe :

Die Großschreibung der Nomen im Satzinneren ist ein Charakteristikum des Deutschen. Die vorliegende Arbeit untersucht die historischen Quellen und die Entwicklung der Großschreibung im Deutschen. Dabei ist es recht spannend zu beobachten, wie das am Anfang als zierdehalber verwendete Majuskel im weiteren Verlauf der Geschichte allmählich erweitert wird. Schreibgebrauch einerseits (usus scribendi) und Normierungsbemühungen andererseits, führten im Wechselspiel zu dem Stand der heutigen Regelung. Die Normierungsbemühungen führten dazu, dass im Jahre 1653 Johann Girbert die Großschreibung an eine bestimmte Wortart bindete: Alle Substantive sollen mit einem großen Anfangsbuchstaben geschrieben werden. In den früheren Regeln wurde die Großschreibung der Eigennamen gefordert und es wurde aufgezählt, was man zu den Eigennamen zählen durfte. Obwohl die Substantivgroßschreibung erbitterte Gegner hatte, konnte die Entwicklung nicht mehr aufgehalten werden. Sie führte dazu, dass nun auch noch substantivisch gebrauchte Wörter anderer Wortarten großgeschrieben werden sollten, und führte bis zur amtlichen Regelung von 1902 und weiter bis zur heutigen Regelung. Die Diskussionen um die Reformierung der deutschen Rechtschreibung haben bis heute kein Ende gefunden. Es würde die Grenzen dieser Arbeit sprengen, wenn nun versucht werden würde diese Diskussion hier und jetzt zu beschreiben. Deshalb wird die Entwicklung bis zur II. Orthographischen Konferenz von 1902 ins Visier genommen.

Özet İngilizce :

Sözcüklerin cümle içinde büyük harfle yazılması Alman diline özgü bir uygulamadır. Bu çalısma, Almanca yazımında büyük harf kullanımının tarihsel gelisimini incelemektedir. Baslangıçta süs icabı kullanılan büyük harflerin, tarihin seyrinde yavas yavas özel isimlerden sonra bütün isim olarak kullanılan sözcükleri kapsamasını izlemek oldukça heyecan verici. Bir taraftan genel yazı kullanımı (usus scribendi), diğer taraftan yazımı standartlastırma çalısmaları, karsılıklı etkilesim sonucu günümüz yazım kurallarının olusmasına neden olmustur. Düzenleme uğrasları, 1653 yılında Johann Girbert'in büyük harf kullanımını belli bir sözcük türüne bağlamasına neden olmustur: Bütün isimlerin ilk harfi büyük yazılmalıdır. Daha önceki kurallarda özel isimlerin büyük harf ile yazılması talep edilirken, hangi isimlerin özel isim olduğunu belirtmek için özel isimler tek tek sayılırdı. Artık özel isimlerin yanı sıra büyük bir sözcük grubu daha büyük harf kullanılarak belirtilmekteydi. Đsimlerin büyük bas harf ile yazılmasına karsı siddetli muhalifler olmasına karsın bu gelismenin önüne geçilememistir. Bu gelisme, diğer sözcük türlerin isime dönüstürülmüs olanlarını dahi büyük bas harf ile yazmaya kadar varmıs ve 1902'deki resmi kurallara ve daha sonra bugünkü kurallara kadar uzanmıstır. Alman yazım kurallarının reformu ile ilgili tartısmalar halen bitmemistir. Tartısmaların tamamını burada betimlemek bu çalısmanın sınırlarını zorlayacağından, gelismelerin 1902'de yapılan "II. Orthographische Konferenz"e kadar olan kısmı incelenmektedir.

Tam metin (Türkçe) :
Paylaş :
Benzer Makaleler
Yorum Yap
  • Adınız :
  • Güvenlik Kodu :
  • Yorum :