Balık Beslemede Otomasyon Kullanımı

Bu çalışmada, dünyada son otuz yılın en hızlı gelişen gıda sektörü olarak gösterilen akuakültürün otomasyonla entegrasyonu çerçevesinde; balık beslemede otomasyon kullanımının, amaçları, günümüzde geldiği boyutlar ve sağladığı yararlar araştırılmıştır. Ayrıca gerek kuluçkahanelerde gerekse balık çiftliklerinde kullanılan, basit sistemlerden daha karmaşık sistemlere kadar çeşitli yem verme metotları da incelenmiş ve açıklanmıştır. Yapılan araştırma sonucunda balık beslemede kullanılan otomasyon sistemlerinin, verilen yemlerin iyi bir şekilde değerlendirilmesine imkan sunduğu; ayrıca sağladığı ölçüm ve gözlem tertibatlarıyla balıkların yem alma davranışını gözlemekte ve yem vermede göz önüne alınan temel su parametrelerinin ölçümünde etkili olduğu sonucuna varılmıştır. Konu, günümüzde özellikle açık denizlerde veya içsularda entansif su ürünleri yetiştiriciliği yapan akuakültür tesislerini yakından ilgilendirmektedir.

Usage of Automation in Fish Feeding

In this study, the integration and usage ofautomation in fish feeding through the aquaculture which is the fastest growing nutritional sector was investigated. The aims and aids of using automation were also studied. Furthermore from simple systems to the complicated systems those are used in both hatcheries and seafarms, many fish feeding methods were explained. It is concluded that the systems for feeding automation provides the optimal feed utilization and ability to observe and measure the water quality and fish behaviours to the feed. The subject is important for the fish farms especially those make intensive production on offshore seas or fresh waters.

Kaynakça

Bureau, P.D., Bevan, J.D. ve Cho, C.Y. 2001. Towards More Rational Feeding Practices, Fish Nutrition Research Laboratory Dept. ofAnimal and Poultry Science, University ofGuelph, 1—7.

Gerovitch, S. 1999. Automation, http: // web.mit.edu/slava/homepage/articles/Gerovitch— Automation.pdf(E.T: 07.10.2013).

Hoşsu, B., Korkut, A.Y. ve Kop, A. 2004. Balık Besleme ve Yem Teknolojisi 11, Ege Üniversitesi Su Ürünleri Fakültesi Yayınları, İzmir 320 s.

Korkut, A.Y. ve Yıldırım, Ö. 2003. Türkiye'de Su Ürünleri Yetiştiriciliği ve Yetiştiricilikte Alter— natif Yem Kaynakları, Ege Üniversitesi Su Ürünleri Dergisi, 20 (1-2): 247— 255.

Mevzuat Bilgi Sistemi, Denizlerde Balık Çiftliklerinin Kurulamayacağı Hassas Alan Niteliğindeki Kapalı Koy ve Körfez Alanlarının Belirlenmesine İlişkin Tebliğ, http://www.mevzuat.gov.tr/Metin.Aspx MevzuatKodZ9.5.11034&sourceXmlSearch:& Mevzuatlliskizo, (E.T: 14.06.2013).

Özkan, B. 2006. Kültür Balıkçılığında Mekanizasyon, Sümae Yunus Araştırma Bülteni, :4—9.

Papandroulakis, N. ve Divanach, P. 2002. Automation for Intensive Fish Hatcheries, Global Aquaculture Advocate, Haziran 18-19.

Schipp, G., Bossmans, J. ve Humphrey, J. 2007. Northern Terriority Barramundi Farming Handbook, Darvin 80 s.

TÜİK, Türkiye İstatistik Kurumu Web Sayfası— www.tuik.gov.tr(E.T.: 15.06.2013).

Yıldırım, Ş. ve Özden, O. 2007. Ağ Kafes Yetiştiriciliğine Uygun Deniz Sahası Belirlenmesinde Örnek Bir Çalışma, Ege Üniversitesi Su Ürünleri Dergisi, 24 (1-2):185—189.

Kaynak Göster