Okul Öncesi Öğretmenlerinin Oyun Öğretimine İlişkin Özyeterlik Düzeylerinin İncelenmesi

Okul öncesi eğitim 36-60 ay aralığındaki çocukların gelişim düzeyleri ile bireysel özelliklerine uygun eğitim ortamlarında motor, sosyal ve duygusal, bilişsel, dil ve özbakım becerilerinin desteklendiği bir süreçtir. Bu çalışmada okul öncesi öğretmenlerinin oyun öğretimine ilişkin mesleki özyeterliklerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Betimsel tarama yönteminde gerçekleştirilen araştırmada veriler ''Kişisel Bilgi Formu' ve Kadim (2012) tarafından geliştirilen ,Okul Öncesi Dönemde Oyun Öğretimi Özyeterlik Anketi' ile toplanmıştır. Öğretmenlerin yaşlarına bağlı olarak oyun öğretimi etkinliklerini planlama, değerlendirme alt boyutu puanları ile oyun öğretimi mesleki özyeterlik puanları arasında anlamlı bir farklılık olduğu bulunmuştur. Eğitim sisteminin ilk basamağını oluşturan okul öncesi eğitimde oyun ile eğitim-öğretimin bir bütün olarak düşünülmesi ve etkinliklerin oyun temelli düzenlemesi son derece önemlidir

Research of Self-Efficacy Level Regarding Game Teaching of Preschool Teachers

Preschool education in the range of 36-60 months regarding the individual characteristics of children, and developmental levels in a range of educational environments, social and emotional, physical and intellectual processes are all supported. In this research that aims to determine the self efficacy level regarding game teaching of preschool teachers. In the research carried out as descriptive survey method, the data is obtained from ‚Personal Information Form‛ and ‚Preschool Period Game Teaching Self-Efficacy Questionnaire‛ developed by Kadim (2012). Depending on the teachers’ age, there is a meaningful difference between planning the game teaching activities, evaluation of them with their sub-scores. In the preschool period constituting the first step of education system, It is extremely important that game and education should be considered as a whole and the activities should be arranged as game-based

Kaynakça

Adıgüzel, Ö. (2012). Eğitimde yaratıcı drama.(2. baskı), Ankara: Naturel Yayınevi.

Akkoyunlu, B., Orhan, F. & Umay, A. (2005). Bilgisayar öğretmenleri için ‚Bilgisayar Öğretmenliği Özyeterlik

Ölçeği‛ geliştirme çalışması. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 29, 1-8.

Akkök, F. (2003). Farklı özelliğe sahip çocuk aileleri ve ailelerle yapılan çalışmalar. In A. Ataman (Edt.) Özel

gereksinimli çocuklar ve özel eğitime giriş (pp.121-142). Ankara: Gündüz Eğitim ve Yayıncılık

Aktaş Arnas, Y. (2003). Fen Eğitimi, küçük bir bilim adamı yetiştirmenin ilk adımları. Çocuk ve Aile, 42-47.

Aral, N., Kandır, A. & Can Yaşar, M. (2000). Okul öncesi eğitim ve anasınıfı programları. İstanbul:YA-PA Yayınları,

Arı, M. (2003). Türkiye’de erken çocukluk eğitimi ve kalitenin önemi, In. M. Sevinç (Edt.) Erken çocuklukta gelişim ve eğitimde yeni yaklaşımlar(pp.31-35). İstanbul: Morpa Kültür Yayınları.

Artar, M. (1999). Okul öncesi öğretmenlerinin çocukların oyun hakkına ilişkin tutumları. B. Onur ve N.

Güney (Edt.), Türkiye’de çocuk oyunları: Araştırmalar (pp. 84-94) İçinde. Ankara: Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi Yayınları No:12.

Bandura, A. (1994). Self-efficacy. V.S. Ramachaudran (Edt.), Encyclopedia of human behavior, cilt 4 (pp. 71-81) İçinde. New York: Academic Press

Caprara, G. V., Barbaranelli, C., Borgogni, L., & Steca, P. (2003). Efficacy beliefs as determinants of teachers' job satisfaction. Journal of Educational Psychology, 95, 821−832.

Caprara, G.V., Barbaranelli, C., Steca, P., & Malone, P.S. (2006). Teachers' self-efficacy beliefs as determinants of job satisfaction and students' academic achievement: A study at the school level. Journal of School Psychology, 44, 473–490.

Çakmak Güleç, H. (2012). Okul öncesi eğitimin temel ilkeleri G. Haktanır (Edt.). Okul Öncesi Eğitime Giriş, (pp.111-140). Ankara: Anı Yayıncılık.

Çelen, N. (1999). Anne-babaların çocuğun ''Oyun Hakkı''na ilişkin tutumları. In. Onur, B. & Günay, N. (Edt.)

Türkiye'de çocuk oyunları: Araştırmalar. (pp.102-114) Ankara: Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi Yayınları No:12.

Dellinger, A. B., Bobbett, J. J., Olivier, D. F., & Ellet C. D. (2008). Measuring teachers‟ selfefficacy beliefs: Development and use of the TEBS-Self. Teaching and Teacher Education, 24 (3), 751–766.

Demirtaş, H., Cömert, M. & Özer, N. (2011). Öğretmen adaylarının özyeterlik inançları ve öğretmenlik mesleğine ilişkin tutumları. Eğitim ve Bilim, 36 (159), 96-111.

Dinç, B. (2012). Okul öncesi eğitimden ilköğretime geçiş ve okul olgunluğu. F. Alisinanoğlu (Edt.). İlköğretime hazırlık ve ilköğretim programları (1.baskı) (pp.101-133) Ankara: Maya Akademi.

Dönmez, N. B. (1992). Oyun kitabı, İstanbul: Esin Yayınları.

Duran, E. (2005). Milli Eğitim Bakanlığı’na bağlı anasınıflarında uygulanmakta olan eğitim programının annebaba katılım boyutu kapsamında yapılan çalışmaların incelenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi,

Hacettepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Ellialtıoğlu, F. M. (2005). Okul öncesi dönemde oyun ve oyun örnekleri. İstanbul: Ya-pa Yayınları.

Erden, Ş. (2001). Anaokullarına devam eden çocukların ebeveyn ve öğretmenlerinin çocuk oyun ve oyuncakları hakkındaki görüşlerinin incelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara: Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.

Garbett, D. (2003). Science education in early childhood teacher education: Putting forward a case to enhance student teachers’ confidence and competence. Research in Science Education, 33, 467-481.

Goddard, R.D., Hoy, W.K. & Woolfolk-Hoy, A.W. ( 2004). Collective efficacy beliefs: Theoretical developments, empirical evidence, and future directions. Educational Researcher, 33 (3), 3-13

Güleç, H.Ç. & Genç, S. (2010). Okul öncesi eğitim kurumlarındaki okul aile işbirliği hakkında öğretmenler ve ailelerin görüşlerinin değerlendirilmesi. Eğitim ve Bilim Dergisi, 35 (155), 158-172.

Gürcan, A. (2005). Bilgisayar özyeterliği algısı ile bilişsel öğrenme stratejileri arasındaki ilişki. Eğitim Araştırmaları, 19-179-193.

Kadim, M. (2012). Okul öncesi öğretmenlerinin oyun öğretimine ilişkin özyeterliklerinin incelenmesi, Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Abant İzzet Baysal Üniversitesi, Eğitim Bilimleri Enstitüsü.

Kağıtçıbaşı, Ç. (2010). Günümüzde insan ve insanlar: Sosyal psikolojiye giriş. (12. Basım), İstanbul: Evrim Yayınevi.

Kaptan, S. (1998). Bilimsel araştırma ve istatistik teknikleri. Ankara: Tekışık Web Ofset Tesisleri.

Karasar, N. (2005). Bilimsel araştırma yöntemi. Ankara: Nobel Yayın Dağıtım. Kuru Turaşlı, N. (2012). Okul öncesi eğitimin tanımı, kapsamı ve önemi. In. G. Haktanır (Edt.) Okul Öncesi

Eğitime Giriş (pp.1-23). Ankara: Anı Yayıncılık.

MEB (2006). Okul öncesi eğitimi genel müdürlüğü okul öncesi eğitim programı (36-72 aylık çocuklar için) kitabı. T. Gürkan ve G. Haktanır (Edt.). Ankara: Milli Eğitim Bakanlığı Yayınları.

MEB (2013). Okul öncesi eğitim programı, Milli Eğitim Bakanlığı Temel Eğitim Genel Müdürlüğü, Ankara.

MEB (2014). Milli Eğitim Bakanlığı okul öncesi eğitim ve ilköğretim kurumları yönetmeliği, 29072 sayılı resmi gazete, 26 Temmuz 2014.

Oğuzkan, F. & Oral, G. (1997). Okul öncesi eğitimi. İstanbul: Milli Eğitim Basımevi.

Oksal, A. (1999). Kuşaklararası Oyun: Yetişkin ve çocuk kültürü arasında bir köprü. In. B. Onur & N. Güney (Edt.) Türkiye'de çocuk oyunları: Araştırmalar. (pp.123-128) Ankara: Ankara Üniversitesi Çocuk Kültürü Araştırma ve Uygulama Merkezi Yayınları No:12.

Oktay, A., & Unutkan, Ö. (2003). Aile Katılımı erken çocuklukta gelişim ve eğitimde yeni yaklaşımlar, İstanbul: Morpa Kültür Yayınları.

Özbey, S. (2006). Okul öncesi eğitim kurumlarında görev yapan öğretmenlerin fen etkinliklerine ilişkin yeterliliklerinin belirlenmesi. Yayınlanmamış yüksek lisans tezi. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü. Ankara.

Sevinç, M. (2004). Erken çocukluk gelişiminde ve eğitiminde oyun. İstanbul: Morpa Kültür Yayınları. Şahin, F. (1998). Okul öncesinde fen bilgisi öğretimi, İstanbul: Beta Yayıncılık.

Taşkın, Ç. & Hacıömeroğlu, G. (2010). Öğretmen özyeterlik inanç ölçeğinin Türkçeye uyarlanması ve sınıf öğretmeni adaylarının özyeterlik inançları. Dokuz Eylül Üniversitesi Buca Eğitim Fakültesi Dergisi, 27, 63-75.

Tepe, D.& Demir, K. (2012). Okul öncesi öğretmenlerinin özyeterlik inançları ölçeği, Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 12 (2), 137-158.

Tortop, Y. & Ocak, Y. (2010). Sınıf öğretmenlerinin eğitsel oyun uygulamalarına yönelik görüşlerinin incelenmesi. Spor ve Performans Araştırmaları Dergisi, 1 (1), 14-22.

Yalçınkaya, M. (2002). Okul öncesinde hareket eğitimi ve oyun. In. I. Gürşimşek. (Edt.). Dokuz Eylül Üniversitesi Anaokulu/Anasınıfı öğretmen el kitabı (pp.7-23). İstanbul: Ya-pa Yayınları. Yenal, T. H., İra, N., Çalışır, S. E., Aycan, N. ve Aycan, Ş. (2006). İlköğretim okullarında görev yapan sınıf öğretmenlerinin beden eğitimi dersine ilişkin görüşleri. (Muğla-Aydın İl Merkezi Örneği. 9.

Uluslararası Spor Bilimleri Kongresi. (pp.1221-1225).

Yıldız, V. (1992). İzmir il merkezindeki okul öncesi eğitim kurumlarında oyunun yeri. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, İzmir: Dokuz Eylül Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü.

Yıldız, V. (1997). Okul öncesi eğitimde oyunun kullanılması. Nasıl eğitim sistemi: Güncel uygulamalar ve geleceğe ilişkin öneriler eğitim sempozyumu. İzmir: D.E.Ü. Sabancı Kültür Sarayı. (pp. 549–554).

Kaynak Göster