Yargı Kararı İncelemesi: Hizmet Erbabına Verilen Şehir İçi Ulaşım Kartlarının Gelir Vergisi İstisnası Bakımından Değerlendirilmesi

İşverenler tarafından işletme faaliyetlerinin sürekliliği için hizmet erbabına çeşitli menfaatler sağlanmaktadır. Bu menfaatlerden birisi de hizmet erbabının işyerine gidip gelmelerini sağlamak amacıyla çalışanlara şehir içi ulaşımda kullanılmak üzere akıllı kart verilmesidir. Gelir Vergisi Kanununun 23 üncü maddesinin 1 inci fıkrasının 10 uncu bendi uyarınca işverenler tarafından hizmet erbabının toplu olarak işyerine gidip gelmelerini sağlamak suretiyle sağlanan menfaatler ücretliler açısından gelir vergisinden istisnadır. Ancak akıllı kart verilmek suretiyle sağlanan menfaatlerin istisna uygulamasından yararlanıp yararlanamayacağı hususunda vergi yargısı ile vergi idaresinin görüşü birbirinden farklıdır. Vergi idaresi hizmet erbabına akıllı kart verilmek suretiyle sağlanan bu menfaatleri istisna kapsamında mütalaa etmezken, vergi yargısı tarafından verilen kararda bu kartların da istisna kapsamında de- ğerlendirilmesi gerektiği ifade edilmiştir.

EXAMINATION OF JUDICIAL DECISION: THE ANALYSIS IN THE TERMS OF TAX INCOME EXEMPTION OF SMART CARDS FOR LOCAL PUBLIC TRANSPORTATION GIVEN TO THE EMPLOYEES

Employers provide their employees with various interests for sustainability of the operating activities. One of these interests is smart cards for local public transportation given to the employees to use for commuting to work. According to the Article 23.1.10 of the Income Tax Law, the interests provided by the employer in order to ensure the transportation of the employees to and from the workplace, are regarded as an exemption from income tax with regards to the paid workers. However, the judicial decisions and tax administration’s opinion differ from each other on the exemption if the mentioned interest is provided by giving smart cards. While the tax administration scrutinises the matter as out of the scope of tax exemption; a judicial decision rules that the smart cards must be evaluated within the context of exemption.

Kaynakça

Abdullah TEKBAŞ, Vergi Kanunlarının Tabi Olduğu Anayasal İlkeler, Dokuz Eylül Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt: 12, Özel S. 2010

Emrah AKIN, Vergilendirme Yetkisinin Anayasal Temeli ve Sınırları, s.17, https://home. kpmg.com/content/dam/kpmg/pdf/2016/06/ tr-sorumlu-vergicilik-emrah-akin.pdf (Erişim Tarihi:20.10.2017).

Ersan ÖZ, Vergilendirmede Kanunilik ve Türk Vergi Sistemi, Gazi Kitabevi, Aralık, 2004

Hasan YALÇIN, Giderler, 5.Baskı, Şubat 2011

Hasan YALÇIN, İşletme Tarafından Yapılan Ta- şıma Giderleri, http://www.muhasebevergi.com/ yazdir.aspx?hid=221,erişim tarihi:23.02.2018

Hülya TENEKECİ, Özelgelerin Vergi Hukukundaki Önemi, Mali Çözüm, Temmuz-Ağustos, 2013

Maliye Hesap Uzmanları Derneği, Beyanname Düzenleme Kılavuzu 2015

Maliye Hesap Uzmanları Derneği, Vergi İhtilaflarında Örnek Danıştay Kararları, Eylül 2014

Onur GÖK, Gelir Vergisi Matrahının Tespiti ve Beyanı: Açıklama ve Örneklerle, 3. Baskı, Vergi Müfettişleri Derneği Yayınları

Özgür BİYAN, Türk Vergi Hukukunda İspat – Delil, Adalet Yayınevi, Ankara 2012

Övül ÇÖLGEZEN, Vergi Hukukunda Yorum ve Ekonomik Yaklaşım İlkesi, Vergi Dünyası Dergisi, Haziran 2010, S:346

Sadık ARDA, Gelir Vergisi Kanunu İzahları, 1949, Ankara, s:138

Tuncel ATABEY, Gelir Vergisi Rehberi, 8.Baskı, Mart 2016, Gelirler Kontrolörleri Derneği Yayınları, s:213

Vergi Müfettişleri Derneği, Beyanname Dü- zenleme Rehberi 2016

Danıştay 9.Dairesi, Esas No:2016/6490 Karar No:2016/3757 Tarih:05.05.2016

İzmir 3.Vergi Mahkemesi, Esas No:2013/2462 Karar No:2014/1571 Tarih:23.10.2014

20.07.2012 tarih ve B.07.1.GİB.4.31.15.01- 010.01[GVK-23-2012/2]-73 sayılı özelge 16.05.1995 tarih ve

B.07.0.GEL.0.42/4213-61/26434 sayılı özelge

18.06.1984 tarih ve 2-2128-21758 sayılı özelge

06.11.1993 tarih ve 2-2128-53128 sayılı özelge

18.06.1983 tarih ve 2/2128-21756 sayılı özelge

Kaynak Göster