DÜZENLEYİCİ ODAKLARIN DEĞİŞİME DİRENÇ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNDE ÖRGÜTSEL İLETİŞİMİN ARACI ROLÜ

Bu çalışmada, düzenleyici odakların değişime direnç üzerindeki etkisinde örgütsel iletişimin aracı rolü sorgulanmıştır. Düzenleyici uyum kuramı çerçevesinde oluşturulan araştırma modelinde çalışanların yönelimci veya kaçınmacı düzenleyici odak düzeylerinin değişime direnç üzerinde farklı etkileri olabilir. Bu etki salt düzenleyici odaklar ile açıklanamayabilir ve örgütsel iletişimin bu ilişkide aracı rol oynayabilir. Bu düşünceden hareketle çalışanların yönelimci düzenleyici odakları arttıkça örgütsel iletişim üzerinden değişime dirençlerinin azalacağı, kaçınmacı düzenleyici odakları arttıkça değişime dirençlerinin artacağı düşünülmektedir. Bu kapsamda öncelikle yönelimci ve kaçınmacı düzenleyici odaklar, değişime direnç ve örgütsel iletişim kavramlarına ilişkin kavramsal çerçeveye yer verilmekte, daha sonra, araştırma bölümünde yapılan anket uygulamasına yönelik bulgu ve sonuçlar sunulmaktadır. Sinop ili Boyabat ilçesinde faaliyet gösteren bir üretim işletmesinin 146 çalışanı araştırmanın örneklemini oluşturmaktadır. Araştırma kapsamında kullanılan ankette 5’li likert tepki skala türü tercih edilmiştir. Yüz yüze anket yöntemi ile elde edilen verilerin analizi sonucunda; örgütsel iletişimin hem yönelimci hem de kaçınmacı düzenleyici odakların değişime direnç üzerindeki etkisinde tam aracılık rolü gözlenmiştir.

THE MEDIATION ROLE OF ORGANIZATIONAL COMMUNICATION ON THE RELATIONSHIP BETWEEN REGULATORY FOCUS AND RESISTANCE TO CHANGE

In this study, the mediation effect of organizational communication on the relationship between regulatory focus and resistance to change is questioned. Within the framework of the Regulatory Adaptation Theory, employees would have different behaviors according to the preventive foci and promotive foci. Also the effect on resistance to change could not be explained through just regulatory focuses, organizational communication might thought to play mediation role in this relationship. From this point of view if the promotive foci increases resistance to change may decrease through organizational communication. On the other side if the preventive foci increases resistance to change may increase and organizational communication will play as mediation role on this relationship. In this context, firstly, the conceptual framework for the concepts of promotive and preventive regulatory focuses, resistance to change and organizational communication are given , and then findings and results are presented for the survey application in the research section. The sample of the study consists of 146 employees in district of Boyabat in Sinop province. 5-point Likert scales were preferred in the survey. As a result of the research findings; the organizational communication has played mediation role on the relationship between regulatory focuses and resistance to change.

Kaynakça

Akella, D. Ve Khoury, G. (2019). Resistance to organizational change in academia. Evidence-Based Initiatives for Organizational Change and Development, IGI: New York.

Ansoff, I.H. (1990). Implanting Strategic Management. London: Prentice Hall International, Ltd.

Atakan, S. S. (2016). Düzenleyici Odaklar Ölçeklerinin Kavramsal ve Ampirik Olarak Incelenmesi. Tüketici ve Tüketim Araştırmaları Dergisi, 8(1), 1.

Baron, R. M. ve Kenny, D. A. (1986). The Moderator–Mediator Variable Distinction In Social Psychological Research: Conceptual, Strategic, And Statistical Considerations. Journal of Personality and Social Psychology, 51(6): 1173-1182.

Beger, G. A. ve Türker, D. (2018). Değişime direnç ve algılanan stres ilişkisi: Sistematik literatür taraması ve nicel bir araştırma. Manisa Celal Bayar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 16(2), 241-272.

Brockner, J., ve Higgins, E. T. (2001). Regulatory Focus theory : Implications for the study of emotions at work. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 86, 35-66.

Burnes, B. (2004). Kurt Lewin and the Planned Approach to Change: A Re-appraisal. Journal of Management Studies, 41(6), 977- 1002.

Cheney, G., Christensen, L.T., Zorn T.E. ve Ganesh, S. (eds.) (2004) Organizational Communication in an Age of Globalization. Prospect Heights: Waveland Press.

De Ridder, J. (2003). Organisational communication and supportive employees. Human Resource Management Journal, 4(4), 1-10.

Çalık, T., Koşar, S., Kılınç, A. Ç. ve Er, E. (2013). İlköğretim Okulu Öğretmenlerinin Değişime Direnme Davranışları ile Öz Yeterlikleri Arasındaki İlişki, Uşak Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 6(4), 1-16.

Davis, K. (1988). İşletmede İnsan Davranışı: Örgütsel Davranış, (çev. Kemal Tosun, Tomris Somay, Fulya Aykar, Can Baysal, Ömer Sadullah, Semra Yalçın), 3. Baskı, İstanbul: İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesi İşletme İktisadı Enstitüsü Yayınları, Yayın No:98.

Duncan, Robert B. (1972). Characteristics of Organizational Environments and Perceived Environmental Uncertainty.Administrative Science Querterly, September, 1972: 320.

Franklin, U.E. ve Aguenza, B. B. (2016). Obstacles, Resistance and Impact of Change in Organizations: An Ezamination of the Saudi Telecommunication (STC). International Journal of Academic Research in Business and Social Sciences.6(4).

Gülnar, Birol.(2009). İletişim doyumu boyutları ile örgütlenme yapısı ilişkisi: Selçuk Üniversitesi akademisyenleri örneği.Selçuk Üniversitesi İletişim Fakültesi Akademik Dergisi 5.4 : 62-82.

Güçlü, N., Özer, A., Kurt, T. ve Kandemir, M. (2010). Öğretmenlerin Yeni İlköğretim Programına İlişkin Tutumlarının, Epistemolojik İnançlarına ve Değişime Direnme Tutumlarına Dayalı Olarak Yordanması, V. Ulusal Eğitim Yönetimi Kongresi, 1-2 Mayıs 2010, Antalya.

Hayes, A. F. (2009). Beyond Baron and Kenny: Statistical Mediation Analysis in the New Millennium. Communication Monographs, 76(4): 408-420.

Higgins, E. T. (1997). Beyond Pleasure. American Psychologist, 52, 1280-1300.

Higgins, E. T. (1998). Promotion and prevention: Regulatory focus as a motivational principle. M. P. Zanna içinde, Advances in experimental social psychology (vol.30) (s.1-46). New York: Academic Press.

Higgins, E. T. (2000). Making a good decision: Value from fit. American Psychologist, 55, 1217-1230.

Hofstede, G. (1980). Culture's Consequences: International Differences in Work-Related Values. Beverly Hills, CA: Sage.

Hofstede, G. (1991). Cultures and Organizations: Software of the Mind. London, UK: McGraw-Hill.

Jensen, M. T. (2003). Organizational Communication- A Review. R&D Report No. 1/2003, Edgar Hogfeldt, Kristiansand.

Johannson, C. (2007). Research on Organizational Communication. Nordicom Review 28(1), 93- 100.

Johnson, P. D., Smith, B. S., Wallace, J. C., Hill, A., ve Robert, B. (2015). A Review of Multilevel Regulatory Focus in Organizations. Journal of Management, 41(5), 1501-1529.

Klein, S. M. (1996). A management communication strategy for change. Journal of Organizational Change Management, 9(2), 1-12.

Knowles, E. S. ve Linn, J. A. (2003). Resistance and persuasion. Taylor and Francis: Routlidge.

Knust, P. (2017). CEO Communication during Strategic Change: A Regulatory Focus Perspective. Junior Management Science, 2(1), 1-16.

Kotter, J. P. (1996). Leading change. Boston: Harvard Business School Press.

Lewin, K. (1947). Frontiers in Group Dynamics: Concept, Method and Reality in Social Science; Social Equilibria and Social Change, Human Relations, 1, 5-41.

Lewin, K. (1951). Field Theory in Social Science. New York: Harper &Row.

Lorenzo, J.D. (2000). Barreras en los procesos de cambio en las organizaciones: estudio de un caso., Paper presented at the X Congreso Nacional de ACEDE, Oviedo (Spain).

Oreg, S. (2003). Resistance to change: Developing an ındividual differences measure. Journal of Applied Psychology, 88(4), 680-693.

Oreg, S. (2006). Personality, context and resistance to organizational change. European Journal of Work and Organizational Psychology, 15(1), 73-101.

Oreg, S., Bayazit, M., Vakola, M., Arciniega, L., Armenakis, A., Barkauskiene, R., ve Hřebíčková, M. (2008). Dispositional resistance to change: Measurement equivalence and the link to personal values across 17 nations. Journal of Applied Psychology, 93(4), 935-944.

Papa, M.J., Daniel, T.D. ve Spiker, B.K. (2008). Organizational Communication, Perspectives, Trends. Sage: California.

Piderit, S. K. (2000). Rethinking resistance and recognizing ambivalence: A multi dimensional view of attitudes toward an organizational change. Academy of Management Review, 25(4), 783-794.

Rockwood, N. J., & Hayes, A. F. (2020). Mediation, moderation, and conditional process analysis: Regression-based approaches for clinical research. In A. G. C. Wright and M. N. Hallquist (Eds.) Handbook of research methods in clinical psychology. Cambridge University Press.

Schalk R., Campbell, J. W. ve Freese, C. (1998). Change and Employee Behaviour, Leadership & Organization Development Journal, Vol. 19, No. 3, p.157-163.

Schein, E. H. (1996). Kurt Lewin’s Change Theory in The Field and in The Classroom: Notes Towards A Model Of Management Learnin, Systems Practice, 9(1), 27–47.

Schnake, M. (2007). An integrative model of effort propensity. Human Resource Management Review, 17, 274–289.

Scholer, A. A., & Higgins, E. T. (2008). Distinguishing levels o approach and avoidance: An analysis using regulatory focus theory. A. J. Elliot içinde, Handbook of approach and avoidance motivation (s. 489-503). New York: Psychology Press.

Sturdy, G.R. (2012). Customer Relationship Management using Business Intelligence, Cambridge Sholar Publishing: New Castle.

Waddell, D. ve Sohal, A. S. (1998). Resistance: a constructive tool for change management. Management Decision, 36(8), 543–548.

Weick, K.E. (1979). The Social Psychology of Organizing. Reading, MA: Addison-Wesley.

Woodman, R. W., & Dewett, T. (2004). Organizationally relevant journeys in individual change. In Marshall S. Poole, & Andrew H. Van de Ven (Eds.), Handbook of organizational change and innovation (pp. 32-49). New York: Oxford University.

Yılmaz, D. Ve Kılıçoğlu, G. (2013). Resistance to change and ways or reducing resistance in educational organizations.International Association of Social Science Research, 1(1), 14- 21.

Kaynak Göster

Uluslararası İktisadi ve İdari İncelemeler Dergisi
  • ISSN: 1307-9832
  • Yayın Aralığı: Yılda 4 Sayı
  • Başlangıç: 2008

4.9b3.1b

Sayıdaki Diğer Makaleler

İNSAN KAYNAKLARI YÖNETİCİLERİNİN BAKIŞ AÇISIYLA İŞGÜCÜ FARKLILIKLARININ YÖNETİMİ: NİTEL BİR ARAŞTIRMA

Hayrettin ÖZÇELİK, Altan DOĞAN

ÇEVRESEL KUZNETS EĞRİSİ HİPOTEZİNİN TÜRKİYE EKONOMİSİNDE GEÇERLİLİĞİNİN AMPİRİK ANALİZİ

Fatih GÜZEL

YALNIZÇAM UĞURLUDAĞ KIŞ SPORLARI TURİZM MERKEZİNİN POTANSİYELİ VE BÖLGE EKONOMİSİNE ETKİSİNE YÖNELİKPAYDAŞ GÖRÜŞLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

GÜLİZAR AKKUŞ, Semra GÜÇTEMUR

KENTLEŞME İLE GELİR EŞİTSİZLİĞİ ARASINDAKİ İLİŞKİ: BOOTSTRAP PANEL GRANGER NEDENSELLİK ANALİZİ

Nazlı KEYİFLİ

DÂHİLDE İŞLEME REJİMİNİN ULUSLARARASI TİCARET VE SANAYİ ÜRETİMİ ÜZERİNDEKİ ETKİLERİ: TÜRKİYE ÜZERİNE AMPİRİK BİR ARAŞTIRMA

Ayberk ŞEKER

THE EFFECTS OF CRM OVER SALESPERSONS’ SELLING INTENTION AND SALES PERFORMANCE: A RESEARCH IN TURKISH NON-LIFE INSURANCE MARKET

Samet AYDIN, Serkan AKYOLLU

ÇEVRE KİRLİLİĞİ İLE MAKROEKONOMİK BELİRLEYİCİLERİ ARASINDAKİ İLİŞKİ: SEÇİLMİŞ ÜLKELER İÇİN BİR PANEL VERİ ANALİZİ

Saharnaz DAMİROVA, NİHAL YAYLA

DÜZENLEYİCİ ODAKLARIN DEĞİŞİME DİRENÇ ÜZERİNDEKİ ETKİSİNDE ÖRGÜTSEL İLETİŞİMİN ARACI ROLÜ

Serdar YENER

ARA KAZANÇ TİCARETİNDEKİ (CARRY TADE) ÇÖZÜLMENİN ASİMETRİK ETKİLERİ: TÜRKİYE ÜZERİNE BİR UYGULAMA

AYDANUR GACENER ATIŞ, Deniz ERER

İNDİRİM MARKETLERİNİ KİMLER, NEDEN TERCİH EDER?

Aykut YILMAZ, Ömer Sezai AYKAÇ, Kürşad ÖZKAYNAR, Tarık YOLCU