VIOLENCE AGAINST WOMEN IN TURKEY AND THE RESPONSIBILITY OF PUBLIC ADMINISTRATION

Ülkemizde kadınların görmüş olduğu şiddet son zamanlarda artış göstermektedir. Bu durumun sosyal, ekonomik, psikolojik, kültürel ve hukuki boyutları bulunmaktadır. Bu toplumsal sorunun çözümü için kamu yönetiminin bilhassa hukuki, ekonomik, sosyal ve kültürel tedbirleri biran önce alması gerekir. Zira eğitimsiz, geri kalmış ve yoksul kalan, değer yargılarından yoksun ve kültürel dejenerasyona maruz kalan toplumlarda şiddetin yaygınlaştığı görülmektedir. Ayrıca böyle bir toplumda pek çok toplumsal sorun da ortaya çıkmakta, bu tür sorunlar da şiddeti desteklemekte ve yaygınlaşmasına sebep olmaktadır. Bu durum, kamu yönetiminin çözmesi gereken pek çok sorunun ortaya çıkmasına yol açmaktadır. Bu nedenle kamu yönetiminin şiddeti ortadan kaldıracak ve yaygınlaşmasını önleyecek, söz konusu tedbirleri alması gerekir. Gününüzde ve ülkemizde kadın hala psikolojik ve fiziksel şiddete maruz kalmakta hatta öldürülmektedir. Her yıl eşleri ya da sevgilileri tarafından öldürülen yüzlerce kadın vardır. Diğer yandan tacize ve tecavüze uğrayan kadınların sayısını tespit etmek oldukça güçtür. Ancak, mahkemelere yansıyan ve polis kayıtlarına geçen olaylar tespit edilebilmektedir. Aile içinde şiddet gören kadınlarımızın çoğunun ne yazık ki hakkını arayacak bilgisi ve güvencesi yoktur. Ve gördüğü şiddeti sineye çekmek zorunda kalmaktadır. Aile içinde şiddettin yaygınlaşması, sorunlu çocukların yaygınlaşması demektir. Bu durum her yönüyle kamu yönetimi tarafından çözülmesi gereken bir sorundur. Toplumu eğitim yoluyla, değiştirmek ve dönüştürmek, ancak kamu yönetiminin sosyal politikaları sayesinde mümkündür. Bu nedenle kadına karşı şiddetin azaltılmasında ya da yok edilmesinde kamu yönetiminin sorumluluğu büyüktür. Kamu yönetimi gerek hukuki, gerekse sosyal, ekonomik ve kültürel önlemleri almak zorundadır. Bu konuyla ilgili Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı kurulmuştur. Ne yazık ki ülkemizdeki duruma baktıkça, yeterli ve tatmin edici bir çalışmanın yapıldığını söylemek oldukça zordur. Ancak, kadına yönelik şiddeti önlemede, kamu yönetimi kadar tüm topluma önemli sorumluluklar ve yükümlülükler düşmektedir. Başka kadınların, bu meselede aktif bir rol oynamaları kaçınılmazdır. Zira gelecek nesilleri yetiştiren kadınlarımın korunması ve onlara saygı duyulması vicdani ve insani bir zorunluluktur

TÜRKİYE’DE KADINA KARŞI ŞİDDET OLGUSU VE KAMU YÖNETİMİNİN SORUMLULUĞU

The violence seen by women in our country has increased in recent years. This situation has social, economic, psychological, cultural and legal aspects. In order to solve this social problem, the public administration must take the necessary precautions first. The public administration must take legal, economic, social and cultural precautions in particular. Violence is widespread in societies that are uneducated, deprived and poor, deprived of value judgment, and subjected to cultural degeneration. In addition, many social problems also arise in such a society, and such problems also support and spread violence. This leads to many problems that the public administration needs to solve. For this reason, the public administration should take measures to prevent violence from spreading and spread. In our day and in our country, women are still being subjected to psychological and physical violence and are even killed. Statistics of women killed by their spouses or lovers by public administration are published. On the other hand, it is very difficult to determine the number of women who are exposed to abuse and abuse. However, events reflected in the courts and recorded in police records can be detected. Unfortunately, most of our women who have experienced domestic violence have no information or security to search for their rights. And he has to take the violence he sees to the theater. The spread of violence in the family means the spread of problematic children. This is a question that should be solved by the public administration in every way. It is possible to change and transform society through education, but only through the social policies of the public administration. For this reason, the responsibility of public administration is great in reducing or eliminating violence against women. Public administration has to take legal, social, economic and cultural precautions. The Ministry of Family and Social Policy was established on this subject. Unfortunately, as we look at the situation in our country, it is difficult to say that an adequate and satisfactory work has been done. However, in the prevention of violence against women, all collective responsibility and obligations as well as public administration fall. It is inevitable that everybody else plays an active role in this matter. For the protection and respect of women who raise future generations is a conscientious and human necessity

Kaynakça

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı (2014). “Türkiye’de Kadına Yönelik Aile İçi iddet Araştırması.” Özet Raporu. Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay. 1-51.

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı (2015). Türkiye’de Kadına Yönelik Aile İçi iddet Araştırması. Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay.

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı (2016). Kadına Yönelik iddetle Mücadele: Ulusal Eylem Planı (2016-2020). Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay.

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı (2012). Kadına Yönelik iddetle Mücadele: Ulusal Eylem Planı (2012-2015). Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay.

Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı (2007). Kadına Yönelik iddetle Mücadele: Ulusal Eylem Planı (2007-2010), Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay.

Ailenin Korunması ve Kadına Karşı iddetin Önlenmesine Dair Kanun. (8 Mart 2012/ 6284).

Akkaya, C. vd. (2016). Kadına Yönelik iddetle Mücadelede Uluslararası Hukuk Mekanizmaları: Pratik Bilgiler El Kitabı. İstanbul: Morçatı Kadın Sığınağı Vakfı Yayınları.

Ararat, M. - Alkan S. ve Mutluer N. (2015).Kadına Yönelik Aile İçi iddetle İlgili İşyeri Politikaları Geliştirme ve Uygulama Rehberi. İstanbul: Sabancı Üniversitesi Yay.

Ateş, M. (2007). “4320 sayılı Ailenin Korunmasına Dair Kanun ve Bu Kanundaki Değişiklikler Üzerine Düşünceler.” Ankara Barosu Dergisi. 65 (3): 161-172.

Ayata, G. (2017). Kadına Yönelik iddetle Mücadelede Yasal Düzenlemeler: Kadına Yönelik Aile İçi iddetle Mücadele Eğitim Seti, Kadına Yönelik Aile İçi iddetin Önlenmesi Projesi, 1-112.

https://app1.jandarma.tsk.tr/KYSOP/uzaktan_egitim/Documents/3%20YD.pdf (ET:11 Mayıs 2017). Bakırcı, K. (2015). “İstanbul Sözleşmesi.” Ankara Barosu Dergisi. (4): 133-204.

Başaran, C. (2015). “İş Dünyası Olarak Aile İçi iddete Karşıyız”, Kadına Yönelik Aile İçi iddetle İlgili İşyeri Politikaları Geliştirme ve Uygulama Rehberi, TUSİAD, İstanbul: Sabancı Üniversitesi Yay Başbakanlık. Aile İçi iddetle Mücadele El Kitabı. Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay. http://kucukcekmece.istanbul/Content/dosya/1949/aileicisiddetlemucadelekitabi-62616-4141879.pdf (ET: 17 Mayıs 2017).

Başbakanlık (2009). Türkiye’de Kadına Yönelik Aile İçi iddet. Ankara: Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yay. Belém do Pará Sözleşmesi (Brezilya). (Kadınlara Yönelik iddetin Önlenmesi, Cezalandırılması ve Ortadan Kaldırılmasına Dair Amerikan Devletleri Sözleşmesi). http://insanhaklarisavunuculari.org/dokumantasyon/files/original/7168f3075757e8ffa0836dbf3ed1ee 92.pdf (ET: 17 Mayıs 2017).

Bianet (Bağımsız İletişim Ağı) (2011). “Kadın Cinayetleri 14 Kat Arttı.” http://bianet.org/bianet/kadin/132742- kadin-cinayetleri-14-kat-artti (ET: 25 Mart 2017).

Çakır, E. H. - Gürel I. ve Otaran N. ( 2012). Kadına Yönelik Aile İçi iddetin Nedenleri, Sonuçları Alınacak Önlemler: Kadına Yönelik Aile İçi iddetle Mücadele Eğitim Seti, ECORYS Danışmanlık ve Mühendislik Ltd. ti. liderliğindeki Konsorsiyum, Haz.: Zelal Ayman ve Nevin enol, s.1-87. https://app1.jandarma.tsk.tr/KYSOP/uzaktan_egitim/Documents/2%20KYAIS.pdf (ET: 7 Mayıs 2017).

Çırak, E. (2017). “6284 Sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı iddetin Önlenmesine Dair Kanun’un Getirdiği Yenilikler ve Eksiklikleri Üzerine Çözüm Önerileri”, s.1-12. http://www.umut.org.tr/userfiles/files/PDFler/Ezgi%20C%CC%A7%C4%B1rak.pdf (ET: 25 Mart 2017).

Dedeoğlu, S. (2009). “Eşitlik mi Ayrımcılık mı? Türkiye’de Sosyal Devlet, Cinsiyet Eşitliği Politikaları ve Kadın İstihdamı.” Çalışma ve Toplum. (2): 41-54.

Demirel, D. (2013). “Türkiye’de Kadına Yönelik iddet Olaylarına Rakamların Diliyle Bakış: 2013 Yılı”, https://www.antoloji.com/turkiye-de-kadina-yonelik-siddet-olaylarina-rakamlarin-diliyle-bakis-siiri/ (ET: 25 Mart 2017).

Dişsiz, M. ve ahin N. H.(2008). “Evrensel Bir Kadın Sağlığı Sorunu: Kadına Yönelik iddet.” Maltepe Üniversitesi Hemşirelik Bilim ve Sanatı Dergisi. 1 (1): 50-58.

Duman, Z. Ç. - Özdağ . ve Özcan A. (2003). “Aile İçi iddetin Çocuk Üzerindeki Etkisi Konusunda Hemşire Öğrencilerin Görüşleri.” Atatürk Üniversitesi Hemşirelik Yüksekokulu Dergisi. 6 (2): 50-56.

Dursun, Y. (2011). “ iddetin İzini Sürmek: iddet Nedir?” Felsefe ve Sosyal Bilimler Dergisi. Güz (12): 1-18.

Erkek, S. ve Karagöz H. (2009). Kadının İş Hayatındaki Yeri ve Karşılaştığı Sorunlar. Konya: Konya Ticaret Odası Yayını.

Güler, N. - Tel H. ve Tuncay F. Ö. (2005). “Kadının Aile İçinde Yaşanan iddete Bakışı.” Cumhuriyet Üniversitesi Tıp Fakültesi Dergisi. 27 (2): 51-56.

Günay, G. ve Bener Ö. (2011). “Kadınların Toplumsal Cinsiyet Rolleri Çerçevesinde Aile İçi Yaşamı Algılama Biçimleri.” TSA Dergisi. 15 (3): 157-171.

Günay, M. (2012). “6284 Sayılı Kanuna Göre Koruyucu ve Önleyici Tedbirler.” TAAD. 3 (10): 647- 686.

Gümüş, S. Y. (2011). “Saldırganlık İle Aile İçi iddet Arasındaki İlişkinin İncelenmesi.” İstanbul Arel Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Psikoloji Anabilim Dalı. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul: 1-95.

İçli T. G. – Öğün A. ve Özcan N. (1995). Ailede Kadına Karşı iddet ve Kadın Suçluluğu, Ankara: T.C. Devlet Bakanlığı Kadının Statüsü ve Sorunları Genel Müdürlüğü Yay.

İstanbul Sözleşmesi (2011). “Kadınlara Yönelik iddet ve Aile İçi iddetin Önlenmesine ve Bunlarla Mücadeleye İlişkin Avrupa Konseyi Sözleşmesi.” İstanbul.

Kadınlara Yönelik iddetin Önlenmesi, Cezalandırılması ve Ortadan Kaldırılmasına Dair Amerikan Devletleri Sözleşmesi (Belém do Pará Sözleşmesi/ Brezilya).

Karınca, E. (2011). Sorularla Kadına Yönelik Aile İçi iddet, Ankara: Ankara Barosu Yayınları.

Kaya, F. B. S. (Aile ve Sosyal Politikalar Bakanı) (2016). Kadına Yönelik iddetle Mücadele Ulusal Eylem Planı (2016-2020)- Sunuş, Ankara: Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yayını.

Kaymaz, . İ. (2010). “Çağdaş Uygarlığın Mihenk Taşı: Türkiye’de Kadının Toplumsal Konumu.” Ankara Üniversitesi Türk İnkılâp Tarihi Enstitüsü Atatürk Yolu Dergisi. Güz (46): 333-366.

Kocacık, F. (2001). “ iddet Olgusu Üzerine.” Cumhuriyet Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi. 2 (1): 1-7. Koray, M. (1992). “Çalışma Yaşamında Kadın Gerçekleri.” Amme İdare Dergisi. 25 (1): 93-122.

Küçük, M. (2015). “Çalışma Hayatında Kadınlar ve Karşılaştıkları Sorunlar: Bir İşverene Bağlı Olarak Çalışan Emekçi Kadınlara İlişkin Bir Araştırma.” Ekonomi Bilimleri Dergisi. 7 (1): 1-17.

Lorasdağı, B. K. ve Sumbas A. (2015). “Türkiye’de Yerel Siyaseti Toplumsal Cinsiyet Eşitsizliği Üzerinden Düşünmek: Kadına Yönelik iddetle Mücadelede Belediyeler.” Çağdaş Yerel Yönetimler. 24 (2): 1-26.

MEB, CFCU. ve İbf. (2015). Çocuğu Yönelik iddetin Önlenmesi Projesi: Revize Erken Uyarı Uygulamaları. Kitapçığı, Ankara. http://siddetinonlenmesi.meb.gov.tr/meb_iys_dosyalar/2015_09/17121034_1.2.4._erken_uyari_uygu lamalari_programi.pdf (ET: 26 Mart 2017).

Morçatı Kadın Sığınağı Vakfı. Kadına Karşı iddetle Mücadele: Yasalar, Politikalar, Uygulamalar. İzleme Raporu. İstanbul: (Nisan 2010- Aralık 2011).

Akkaya, C. vd. (2016). Kadına Yönelik iddetle Mücadelede Uluslar arası Hukuk Mekanizmaları: Pratik Bilgiler El Kitabı, İstanbul: Morçatı Yayınları.

Müderrisoğlu, S. - Dedeoğlu C. - Akço S. ve Akbulut B. (2014). Türkiye’de 0-8 Yaş Arası Çocuğa Yönelik Aile İçi iddet Araştırması. İstanbul.

Owen, F. K. ve Owen D. W. (2008). Kadına Yönelik Aile İçi iddet. Ankara: Başbakanlık, Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü Yayını.

Önder, N. (2013). “Türkiye’de Kadın İşgücünün Görünümü.” ÇSGB Çalışma Dünyası Dergisi. 1 (1): 35-61.

Özbey, O. (2012). “Kadına Yönelik iddet- iddetin Temelleri.” Hukuk Gündemi. 1(1): 37-39.

Özerkmen, N. (2012). “Toplumsal Bir Olgu Olarak iddet.” Akademik Bakış Dergisi. 28 (1): 1-19

Özvarış, . B. vd. (2016). Sağlık Çalışanları Eğitici El Kitabı. Aile İçi iddetle Mücadele Projesi. Ankara: Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı Yayını.

Page, A. Z. ve İnce M. (2008). “Aile İçi iddet Konusunda Bir Derleme.” Türk Psikoloji Yazıları. 11 (22): 81-94. Pinheiro, P. S. (2006). World Report on Violence Against Children, United.

Sayer, H. (2011). Toplumsal Cinsiyet Eşitliğine Erkeklerin Katılımı. Başbakanlık Kadının Statüsü Genel Müdürlüğü, Uzmanlık Tezi.

ener, Ü. - Demirdirek H. ve Çakın A. (2013). “Samsun’da Kadının Durumu Raporu.” Türkiye Ekonomi Politikaları Araştırma Vakfı (TEPAV): 1-82. http://www.tepav.org.tr/upload/files/1367244923- 1.Samsun_da_Kadinin_Durumu.pdf (ET: 17 Mayıs 2017).

Temiz, M. vd. (2014). “Yataklı Psikiyatri Servisinde Tedavisi Süren Kadın Hastalarda Aile İçi iddetin Hastalık Tanıları ve Hastalık Süreciyle İlişkisi.” Nöropsikiyatri Arşivi, (51): 1-10.

Tuskan, A. A. (2012). “Toplumsal Cinsiyet, Toplumda Kadına Biçilen Roller ve Çözümleri.” TBB Dergisi. (99): 445- 449.

Soybaş, J. (2012). “6284 Sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı iddetin Önlenmesi Hakkında Kanuna Genel Bakış.” Hukuk Gündemi. (1): 67-70.

Uçan, A. - Gürkan D. - Bayram D. - Günel H. - Gaidzik M. P. - Meşeli P. ve Kaner S. (2016). Türkiye’de Erkek iddetiyle Mücadele Mekanizmaları İzleme Raporu. Yayına Hazırlayan: Esen Özdemir, İstanbul.

UNICEF Türkiye Temsilciliği (2013). Çocuğa Karşı iddeti İzleme Göstergeleri Kılavuzu. Haz.: Adem Arkadaş- Thibert ve H. Feray Salman.

Uşen, . ve Delen M. G. (2011). “Eğitimli Kadınların Çalışma Hayatına İlişkin Tercihleri. İstanbul Örneği.” Kamu-İş Dergisi. 11(4): 127-182.

Yıldırım, A. (1998). Sıradan iddet: Kadına ve Çocuğa Yönelik iddetin Toplumsal Kaynakları. İstanbul: Boyut Kitapları.

Yılmaz, A. - Bozkurt Y. ve İzci F. (2008). “Kamu Örgütlerinde Çalışan Kadın İş Görenlerin Çalışma Yaşamlarında Karşılaştıkları Sorunlar Üzerine Bir Araştırma.” Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi. 9 (2): 89-114.

WHO (World Health Organization) (2002). World Report on Violence and Health. Edited by Etienne G. Krug, Linda L. Dahlberg, James A. Mercy, Anthony B. Zwi and Rafael Lozano, Geneva.

www. tdk.gov.tr

https://www.morcati.org.tr/tr/8-mor-cati-kadin-siginagi-vakfi/5-aile-ici-siddetin-cocuklar-uzerindeki-sonuclari (ET: 25 Mart 2017).

http://www.bumko.gov.tr/Eklenti/5069,i-50pdf.pdf?0 (ET: 18 Mayıs 2017).

http://www.jandarma.gov.tr/asayis/Aile_Cocuk/egitim.htm (ET: 25 Mart 2017)

Çocuk Haklarına Dair Sözleşme (Birleşmiş Milletler Genel Kurulunda 20 Kasım 1989 tarihinde oybirliği ile kabul edildi. Sözleşme, Türkiye TBMM tarafından 10 Aralık 1994’de kabul edildi).

Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme (BM Genel Kurulu'nun 16 Aralık 1966 tarihli Kararıyla kabul edilmiş ve 3 Ocak 1976’de yürürlüğe girmiştir. Türkiye Sözleşmeyi 15 Ağustos 2000 tarihinde imzalamış ve 4 Haziran 2003 tarih ve 4867 sayılı Kanunla onaylamıştır).

İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi (BM Genel Kurulu'nun 10 Aralık 1948 tarih ve 217 sayılı Kararıyla ilan edilmiş; Türkiye, 6 Nisan 1949 tarih ve 9119 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile Beyannameyi kabul etmiştir).

İşkence ve Diğer Zalimane, Gayriinsan veya Küçültücü Muamele veya Cezaya Karşı Birleşmiş Milletler Sözleşmesi (BM Genel Kurulu'nun 10 Aralık 1984 tarih ve39/46 sayılı Kararıyla kabul edilmiş; 26 Haziran 1987 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Türkiye, Sözleşmeyi 25 Ocak 1988 tarihinde imzalamıştır).

Kadınlara Karşı Her Türlü Ayrımcılığın Ortadan Kaldırılması Sözleşmesi (Sözleşme, BM Genel Kurulu’nun 19 Aralık 1979 tarih ve 34/180 sayılı kararıyla kabul edilmiş ve 3 Eylül 1981 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Türkiye, Sözleşmeyi 11 Haziran 1985 tarih ve 3232 sayılı Kanun ile kabul etmiştir. Sözleşme Türkiye bakımından 19 Ocak 1986 tarihinde yürürlüğe girmiştir).

Medeni ve Siyasi Haklara İlişkin Uluslararası Sözleşme (BM Genel Kurulu'nun 16 Aralık 1966 tarihli kararıyla kabul edilmiş; Sözleşme 23 Mart 1976 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Türkiye Sözleşme’yi 15 Ağustos 2000 tarihinde imzalamış ve 4 Haziran 2003 tarih ve 4868 sayılı Kanun ile Sözleşmeyi onaylamıştır).

Kaynak Göster