SANAT EĞİTİMİ VEREN YÜKSEK ÖĞRETİM KURUMLARINDA GÖREV YAPAN AKADEMİSYENLERİN UZAKTAN EĞİTİME YÖNELİK ÖZ YETERLİK DÜZEYLERİNİN İNCELENMESİ

2020 yılı Mart ayında pandemi sebebi ile uygulanmaya başlanan uzaktan eğitim süreci Türkiye’de İlköğretim, lise kademesi ile beraber bütün yüksek öğretim kurumlarında uygulanmaya başlamıştır. Eğitim öğretim faaliyetlerinin yürütülmesinde bu ani ve zorunlu değişiklikten sistemin içerisindeki bütün paydaşlar (idareciler, akademisyenler ve öğrenciler) etkilenmiştir. Mesleki sanat eğitimi veren yüksek öğretim kurumları da bu uygulamaya geçmiş ve kendine has öğretim sistemleri ile uzun yıllara dayanan sanat eğitimi süreçlerini uzaktan eğitim yöntemiyle yürütmek durumunda kalmışlardır. Bu araştırmada sanat eğitimi veren yüksek öğretim kurumlarında görev yapan akademisyenlerin iki dönemi uygulanan ve halen devam eden uzaktan eğitim süreci ile ilgili öz yeterlik algılarını belirlemek amaçlanmıştır. Araştırma tarama modeli ile yapılmıştır. Araştırmacı tarafından hazırlanan, katılımcıların demografik durumlarını belirlemek için hazırlanan kişisel bilgi formu ile sanat eğitimi kurumlarında görev yapan akademisyenlerin uzaktan eğitime ilişkin öz yeterlik algılarını belirlemek için Yıldız (2015) tarafından geliştirilen uzaktan eğitime Yönelik Öz Yeterlik Algısı ölçeği kullanılmıştır. Ölçekte öğrenme yönetimi, teknoloji yönetimi ve sanal sınıf yönetimi olarak üç altı boyut vardır. Araştırmada veri toplamak için kullanılan demografik bilgi formu ve ölçekler Google Formlar üzerinden hazırlanıp Türkiye genelinde ve Kuzey Kıbrıs’ta 35 farklı şehirden üniversitelerin konservatuvar, güzel sanatlar fakültesi, sanat ve tasarım fakülteleri, eğitim fakülteleri güzel sanatlar eğitimi bölümleri ve müzik ve sahne sanatları fakültelerinde görev yapan akademisyenlere elektronik posta yoluyla ve etik kurul onay belgesi ile yollanmıştır. Araştırma sonucunda sanat eğitimi veren kurumlarda görev yapan akademisyenlerin uzaktan eğitim ile ilgili öz yeterlik algılarının yüksek olduğu, cinsiyet, mesleki kıdem ve uzaktan eğitim verebilecek şartlara sahip olma durumuna göre istatistiksel olarak anlamlı yönde farklılıklar bulunduğu ortaya konulmuştur.

EXAMINATION OF THE DISTANCE EDUCATION SELF-EFFICIENCY LEVELS OF ACADEMICIANS WORKING IN HIGHER EDUCATION INSTITUTIONS PROVIDING ARTS EDUCATION

The distance education process, which started to be implemented in March 2020 due to the pandemic, started to be implemented in all higher education institutions along with the Primary Education and High School level in Turkey. The administrators, academicians and students working in the system were affected by this sudden and compulsory change in the execution of educational activities. Higher education institutions that provide vocational arts education have also started distance education practices. These institutions had to carry out their long-standing arts education processes with the distance education method. In this study, it was aimed to determine the self-efficacy perceptions of academicians working in higher education institutions that provide arts education about the distance education process, which was applied for two terms and still continues. The research is a quantitative study and has been conducted with a survey model. The personal information form was prepared to determine the demographic situations of the participants prepared by the researcher.In order to determine the self-efficacy perceptions of the academics of academicians, who work in the art education institutions, the self-efficacy perception scale is used for remote training developed by Star (2015). This scale consists of three different six dimensions as learning management, technology management and virtual classroom management.The demographic information form and scale used to collect data in the study are organized with Google Forms.The prepared data collection tool has been forwarded to academicians via electronic mail and with the Ethics Committee approval certificate.As a result of the research, it was revealed that academicians working in institutions providing art education have high self-efficacy perceptions about distance education, and there are statistically significant differences according to gender, professional seniority and having the conditions to provide distance education.

___

Ak, Ş., Gökdaş, İ., Öksüz, C., ve Torun, F. (2021). Uzaktan eğitimde eğiticilerin eğitimi: Uzaktan eğitime yönelik öz yeterlik ve yarar algısına etkisi. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 7(1), 24-44.

Retrieved from https://dergipark.org.tr/en/pub/auad/issue/60075/826745.

Allen, I. E., & Seaman, J. (2017). Digital learning compass: Distance education enrollment report. BabsonSurveyResearchGrouphttps://onlinelearningsurvey.com/reports/digtiallearningcompassenrollme nt2017.pdf Erişim Tarihi: 20.02.2021.

Bayrak, M., Aydemir, M., ve Karaman, S. (2017). Uzaktan eğitim öğrencilerinin öğrenme stilleri ve doyum düzeylerinin incelenmesi. Çukurova Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 46(1), 231-263, https://doi.org/10.14812/cuefd.310022.

Bıkmaz, F. (2004). Sınıf öğretmenlerinin fen öğretiminde öz-yeterlilik inancı ölçeğinin geçerlik ve güvenirlik çalışması. Milli Eğitim Dergisi, (161).

Can, E. (2020). Coronavirüs (Covid-19) pandemisi ve pedagojik yansımaları: Türkiye’de açık ve uzaktan eğitim uygulamaları. Açıköğretim Uygulamaları ve Araştırmaları Dergisi, 6(2), 11-53. https://dergipark.org.tr/tr/pub/auad/issue/55662/761354. Erişim Tarihi: 23.08.2021.

Ertmer, P. A., Ottenbreit-Leftwich, A. T., Sadik, O., Sendurur, E., ve Sendurur, P. (2012). Teacher beliefs and technology integration practices: A critical relationship. Computers and Education, 59, 423-435. https://doi.org/10.1016/j.compedu.2012.02.001.

Fidalgo, P., Thormann, J., Kulyk, O., & Lencastre, J. A., (2020). Students’ perceptions on dis- tance education: A multinational study. International Journal of Educational Technology in Higher Education, 17(18). https://doi.org/10.1186/s41239-020-00194-2.

Gökbulut, B. (2021). Uzaktan eğitim öğrencilerinin bakış açısıyla uzaktan eğitim ve mobil öğrenme. Eğitim Teknolojisi Kuram ve Uygulama, 11(1), 160-177. https://doi.org/10.17943/etku.797164.

Hark Söylemez, N. (2020). The evaluation of some studies on distance learning in context of covid 19. Journal of Current Researches on Social Sciences, 10(3), 625-642. https://doi.org/10.26579/jocress.396. Hung, M. L. (2016). Teacher readiness for online learning: Scale development and teacher perceptions.

Computers ve Education, 94, 120-133. https://doi.org/10.12691/education-8-7-2 .

Karakuş, N., Ucuzsatar, N., Karacaoğlu, M. Ö., Esendemir, N., ve Bayraktar, D. (2020). Türkçe öğretmeni adaylarının uzaktan eğitime yönelik görüşleri. Rumelide Dil ve Edebiyat Araştırmaları Dergisi, (19), 220- 241. https://doi.org/10.29000/rumelide.752297.

Karasar, N. (2017). Bilimsel araştırma yöntemi. Nobel Yayın Dağıtım.

Karasar, N. (2008). Bilimsel araştırma yöntemi. Nobel Yayın Dağıtım.

Kayaduman, H., & Demirel, T. (2019). Investigating the Concerns of First-Time Distance Education Instructors. The International Review of Research in Open and Distributed Learning, 20(5), 85-103. https://doi.org/10.19173/irrodl.v20i5.4467.

Keskin, G., ve Orgun, F. (2006). Öğrencilerin öz etkililik-yeterlilik düzeyleri ile başa çıkma stratejilerinin ıṅ celenmesi. Anatolian Journal of Psychiatry, 7, 92-99.

https://app.trdizin.gov.tr/makalelRrMk56QXc /ogrencilerin-oz-etkililik-yeterlilik-duzeyleri-ile-basa-cikma-stratejilerinin-incelenmesi. Koloğlu, T. F. (2016) Öğretim elemanlarının uzaktan eğitim bakış açıları ve hazır bulunuşlukları: Ordu üniversitesi örneği. (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Afyon Kocatepe Üniversitesi.

Kurnaz, E., ve Serçemeli, M. (2020). Covid-19 pandemi döneminde akademisyenlerin uzaktan eğitim ve muhasebe eğitimine yönelik bakış açıları üzerine bir araştırma. USBAD Uluslararası Sosyal Bilimler

Akademi Dergisi, 2(3), 262-288. https://dergipark.org.tr/tr/pub/usbad/issue/55116/745914 Erişim Tarihi: 22.12.2021.

Kurtuldu, M . (2017). Piyano öğrencilerinin öz yeterlik düzeyleri ile piyano dersi başarılarının karşılaştırılması .

Kastamonu Eğitim Dergisi, 25(1), 67-78. https://dergipark.org.tr/tr/pub/kefdergi/issue/27737/ 308055 Erişim Tarihi: 21.12.2021.

Özdoğan, A., ve Berkant, H. (2020). Covid-19 pandemi dönemindeki uzaktan eğitime ilişkin paydaş görüşlerinin incelenmesi. Milli Eğitim Dergisi, Salgın Sürecinde Türkiye'de ve Dünyada Eğitim, 13-43. https://doi.org/10.37669/milliegitim.788118.

Schlosser, A. L., & Simonson, M. (2002). Distance education: Definition and glossary of terms (Second ed.). Iap.

Schwazer, R., & Fuchs, R. (1995). Changing risk behaviors and adopting health behaviors: The role of selfefficacy beliefs. A. Bandura (ed.), Self-Efficacy in Changing Societies (pp.259-288), Cambridge University Pres. Erişim Tarihi: 21.12.2021.

Shifflet, R., & Weilbacher, G. (2015). Teacher beliefs and their influence on technology use: A case study. Contemporary Issues in Technology and Teacher Education, 15(3), 368-394.

Uçan, A. (1996). İnan ve müzik, insan ve sanat eğitimi. Müzik Ansiklopedisi Yayınları.

Uşun, S. (2006). Uzaktan eğitim. Nobel Yayıncılık.

Valentine, D. (2002). Distance learning: Promises, problems, and possibilities. Online Journal of Distance Learning Administration, 5(3). https://www.westga.edu/~distance/ojdla/fall53/valentine53.html.

Woodcock, S., Sisco, A., & Eady, M. (2015). The learning experience: Training teachers using online synchronous environments. Journal of Educational Research and Practice, 5(1), 21-34. https://doi.org/10.5590/JERAP.2015.05.1.02.

Yıldız, M. (2015). Uzaktan eğitim programlarında ders veren öğretim elemanlarının uzaktan eğitime yönelik bilgi, inanç ve uygulamaları arasındaki ilişkiler (Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Hacettepe Üniversitesi.

___