İDARÎ VE ADLÎ UYGULAMALARDA ZAMANAŞIMI UYGULAMASI: ÖZELLİK ARZ EDEN HALLER

Vergi hukukunda zamanaşımı, alacaklı kamu idaresinin kanun tarafından belirlenen süreler içerisinde vergiyi tahakkuk veya tahsil etmediği takdirde, idarenin bu işlemleri yapma yetkisini kaybettiği süreler olarak ifade edilir. Vergi hukuku açısından tarh zamanaşımı, düzeltme zamanaşımı ve ceza kesme zamanaşımı Vergi Usul Kanunu’nda, tahsil zamanaşımı AATUHK’da düzenlenmiştir. Zamanaşımı hem vergi borçlusu olan mükellefi hem de vergi alacaklısı olan devleti süre açısından sınırlandırarak korumaktadır. Kanunda zamanaşımı süre olarak belirlenmiş olmakla birlikte idari ve adli uygulamalarda bazı özellik arz eden durumlar mevcuttur. Bu çalışmada, vergi hukukunda zamanaşımı türleri, zamanaşımını kesen ve durduran sebepler ve idari ve adli uygulamalarda yer alan zamanaşımına yer verilerek bazı özellik arz eden durumlar incelenmeye çalışılmış, sorun görülen alanlara öneriler getirilmiştir.

PRESCRIPTION IN ADMINISTRATIVE AND JUDICIAL PRACTICES: PECULIAR CONDITIONS

Prescription in tax law is a limited period of time. If the administration does not collect taxes or discontinues accrualloses within the time limits set by law, the authority to do these operations. There are types of prescription in tax law: Time limits for tax levy, Time limits for collection, Time limits for correction, Time limits for fine. Prescription for both tax payers that tax debtors and the state which tax creditors remains by limiting in terms of time. Although the prescription specified period in the act, there are some different applications in administrative and judicial practice. This study is included types of prescription in tax law, calculation of periods in prescription, prescription in administrative and judicial practices and different applications in prescription and is brought forward a proposal for problem areas.

Kaynakça

Akıllıoğlu, Tekin (1991), “Kamu Yararı Kavramı Üzerine Düşünceler”, TODAİE, Amme İdaresi Dergisi, Cilt: 24, Sayı: 2, ss. 3- 15.

Akıntürk, Turgut (2001), Medeni Hukuk, Beta Yayınları, İstanbul.

Arslan, Mehmet (2007), Vergi Hukukunda Zamanaşımı, Yaklaşım Yayıncılık, Ankara.

Bayraklı, Hasan Hüseyin (1996), Vergi Ceza Hukuku, Pınar Ofset Matbaacılık, Afyon.

Candan, Turgut (1988), Ödeme Emri ve Yargı Denetimi-1, Maliye Postası Dergisi, Yıl: 9, Sayı: 190.

Çağan, Nami (1975), Vergi Hukukunda Süreler, Sevinç Matbaası, Ankara.

Çağan, Nami (1981), Vergilendirme Yetkisi, Kazancı Hukuk Yayınları, Ankara.

Güneş, Gülsen (1998), Verginin Yasallığı İlkesi, Alfa Yayınları, İstanbul.

Karagöz, Berkan. (2008), Vergi Hukukunda Zamanaşımı, Marmara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.

Karakoç, Yusuf. (2004), Genel Vergi Hukuku, Yetkin Yayınları, Ankara.

Kırbaş, Sadık. (2006), Vergi Hukuku, Siyasal Kitabevi, Ankara.

Kovancı, Yiğit. (2010), Vergi Hukukunda Zamanaşımı, Maltepe Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.

Öncel, Mualla - Kumrulu, Ahmet ve Çağan, Nami (2008), Vergi Hukuku, Turhan Kitabevi, Ankara.

Öz, Ersan (2004), Vergilendirmede Kanunilik ve Türk Vergi Sistemi, Gazi Kitabevi, Ankara.

Saban, Nihal (2009), Vergi Hukuku, Beta Yayınları, İstanbul.

Ürel, Gürol - Şeker, Kenan (2004), Tarh Zamanaşımı ve Defter, Belge İbrazında Özellikli Durumlar, Yaklaşım Dergisi, Yıl: 12, Sayı: 134.

Yaltı Soydan, Billur (2006), Vergi Yükümlüsünün Hakları, Beta Yayınları, İstanbul.

Anayasa Mahkemesi Kararı (AYM), 27.6.1995, E. 1995/90, K. 1995/22.

Anayasa Mahkemesi Kararı (AYM), 31.3.1987, 20/9.

Danıştay 7. Dairesi, 14.10.1967, E. 67/183, K. 67/2291.

Danıştay 7. Dairesi, 27.4.1966, E. 65/1025, K. 66/884.

Danıştay İçtihadı Bileştirme Kurulu Kararı, 3.4.1987, E. 1986/3, K. 1987/1.

Kaynak Göster