TEZER ÖZLÜ’DE CESARE PAVESE ETKİLERİ: YAŞAMIN UCUNA YOLCULUK’TA VAROLUŞ

Bu çalışmada Tezer Özlü’nün Yaşamın Ucuna Yolculuk isimli romanı İtalyan şair, yazar Cesare Pavese’nin Yaşama Uğraşı isimli günlüğü üzerinden okunacak ve her iki yazarın da ölüme doğru giden süreci varoluş diyalektiği üzerinden değerlendirilecektir. Tezer Özlü, Cesare Pavese’nin hayat hikâyesinden çok etkilenmiş ve Yaşamın Ucuna Yolculuk’u da Cesare Pavese’nin intihara giden sürecini takip etmek üzerinden kurmuştur. Yaşamın Ucuna Yolculuk'taki kadın kahraman Pavese’nin doğduğu ve yaşadığı yerleri görmek için bir yolculuğa çıkmıştır ve romanın sonunda da intihar ettiği otel odasındaki yatağını görmüştür. Dolasıyla romandaki kadın kahraman, Pavese’nin hayat hikâyesi üzerinden kendi varoluş serüvenini sorgulamıştır. Tezer Özlü’nün yazma serüveni de varoluşunu keşfetme sürecidir. Böylece yazarak varoluş sancısına/varoluş trajedisine dayanabilmeye çalışmaktadır. Ayrıca Tezer Özlü yazarak kendiliğini keşfetmeye çalışmaktadır. Yazmak onun için toplumsal/simgesel alandan kendisini soyutlamak ve imgesel alana sığınmaktır. Edebiyatın okur ve yazar açısından işlevi göz önünde bulundurulduğunda okuma ve yazma eylemi kişinin dış dünyadan kendisini soyutlayarak iç dünyasına çekilmesidir. Böylece yazar da okur da içsel bakışı gerçekleştirir ve varoluş serüvenini anlamlandırmaya çalışır. Edebiyatın bütünsel anlamda işlevi düşünüldüğünde Varoluşçuların da söylediği gibi Tanrısından ayrılarak dünyaya fırlatılmış insanın kendini arayış/keşfetme sürecidir. Simgesel alan/toplumsal alan ise kişinin kendiliğini dolayısıyla da varoluşunu keşfinde dolayımlayıcı etkiye sahiptir. Kişi en iyi yalnızlığında kendisini keşfeder. Edebiyat ise bu keşifte hem yazara hem de okura imkânlar sunar. Tezer Özlü de kendisi gibi varoluş sancısı çeken bir yazar olan Cesare Pavese üzerinden kendi varoluşunu dolayısıyla da Yaşamın Ucuna Yolculuk’taki (aslında kendi biyografisiyle örtüşür) kadının varoluş serüvenini sunar.

EFFECTS OF CESARE PAVESE ON TEZER ÖZLÜ: EXISTENCE IN JOURNEY TO THE END OF LIFE

In this study, Tezer Özlü's novel Journey to the End of Life will be read through the diary of Italian poet, writer Cesare Pavese and the process of both authors leading up to their death will be evaluated in terms of existential dialectic. Tezer Özlü was very impressed by Cesare Pavese's life story and composed Journey to the End of Life through following Cesare Pavese's suicide. The woman, in The End of Life, set out on a journey to see the places where Pavese was born and lived and at the end of the novel, she also saw her bed in the hotel room where she committed suicide. Therefore, the female protagonist in the novel, has questioned her own adventure of existence through Pavese’s life story. The writing adventure of Tezer Özlü is the process of discovering her existence. By doing so, she tries to endure throes of/tragedy of her existence. Besides, Tezer Özlü tries to discover her own self by writing. Writing is for her to detach herself from society/symbolic sphere and to take cover purview of imaginary. Considering the function of literature from the point of view of the reader and writer, the act of reading and writing is to draw the person into the inner world by isolating himself/herself from the outside world. So, the author and the reader realize the inner view and they try to make sense of the adventure of existence. Considering the function of literature in a holistic sense, as the existentialists say, it is the process of self-discovery/exploration of a man who has been thrown into the world by separation from his God. The symbolic / social sphere has an indirect effect both on discovery of one's own self and one's existence. One discover him/herself at his/her loneliness better. Literature as to provides opportunities for both the author and the reader in this discovery. Tezer Özlü presents her own existence through Cesare Pavese, a writer who, like herself, suffers from the world pain, and the woman’s adventure of existence in Journey to the End of Life.( it actually overlaps with her own biography.)

Kaynakça

Green, André (2018). Yazı ve Ölüm. (Çev. Nesrin Demiryontan). İstanbul: Metis.

İzmir, Mutluhan (2013). Öznenin Diyalektiği. Ankara: İmge Kitabevi.

Kojeve, Alexandre (2015). Hegel Felsefesine Giriş. İstanbul: YKY.

May, Rollo (2014a). Kendini Arayan İnsan. İstanbul: Okuyan Us.

May, Rollo (2014b). Varoluşun Keşfi. İstanbul: Okuyan Us.

Özlü, Tezer (2014). Yeryüzüne Dayanabilmek İçin. İstanbul: YKY.

Özlü, Tezer (2016). Yaşamın Ucuna Yolculuk. İstanbul: YKY.

Philips, Adam (2015). Kaçırdıklarımız. (Çev. Selin Siral). İstanbul: Metis.

Sartre, Jean Paul (2001). Varoluşçuluk. (Çev. Asım Bezirci). İstanbul: Say.

Sartre, Jean Paul (2014). Varlık ve Hiçlik. (Çev. Turhan Ilgaz ve Gaye Çankaya Eksen). İstanbul: İthaki.

Saygılıgil, Feryal, Beyhan Uygun Temiz (2016). “Gülebilir miyiz Dersin?”. Tezer Özlü Kitabı. İstanbul: İletişim.

Tura, Saffet Murat (2016). Freud’dan Lacan’a Psikanaliz. İstanbul: Kanat.

Yiğit, Nermin Şerif (2010). Tezer Özlü’nün Yaşamı, Yazınsal Kişiliği, Yapıtları ve Kurmaca Metinlerinde Cesare Pavese Etkisi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yüksek Lisans Tezi.

Zupancic, Alenka (2005). Gerçeğin Etiği. (Çev. Ahmet Süreyya Özcan). Ankara: Epos.

Kaynak Göster