Erişkin bir Asperger Bozukluğu olgusunun klinik ve nöropsikolojik değerlendirmesi

DSM-IV sınıflandırma sisteminde Asperger Bozukluğu (AB) yaygın gelişimsel bozukluklar tam grubunda yer almaktadır. Tanısı daha çok çocukluk döneminde konulsa da, kronik bir bozukluk olduğu için bu hastaları erişkin psikiyatristleri de zaman zaman değerlendirmektedir. Bu yazıda sözü edilen olgunun en belirgin özelliği okul öncesi dönemden itibaren başlayan ve tüm yaşamı boyunca devam eden sosyal ilişki bozukluğuydu. Ayrıca hastanın gündelik yaşamını etkileyen törensel davranışları ve daralmış bir ilgi alanı vardı. Hasta bu yakınmalarla çok küçük yaşlarından beri doktorlar tarafından izlenmiş, değişik doktorlar tarafından mental retardasyondan psikotik bozukluğa kadar değişen çeşitli tanılar almış ve bu tanılara uygun tedaviler görmüştü. Hastanın yapılan nöropsikolojik değerlendirmesinde sözel zeka bölümünün normal olmasına karşın performans zeka bölümü değerinin düşük olduğu izlenmişti. Hastanın ayrıca bilgi-işleme sürecinde, koordinasyonunda ve el becerilerinde sorunlar vardı. Asperger Bozukluğunun ayırıcı tanısının doğru yapılabilmesi ve yanlış tedavilerden kaçınılması için gelişim öyküsünün ayrıntılı bir şekilde alınması, ayrıca bozukluğun ağırlığının değerlendirilmesi gereklidir. Hastaların tedavisinde ise yandaş sorunlar için ilaç kullanımı ve sosyal beceri eğitimi beraber yürütülmelidir.

Asperger Disorder

Asperger's disorder (AD) is one of the pervasive developmental disorders. The core manifestations of AD are qualitative impairment in social interaction and restricted repetitive and stereotyped patterns of behaviour, interests and activities. AD is not a common disorder, but as it is a chronic disease, adult psychiatrists can see patients with AD. in this case report, we summarised an adult AD case. The patient's most prominent symptom was his inability to find a friend, even for brief periods, despite his efforts. His developmental history revealed that h e had social interaction problems beginning in his pre-school period. He had some specific, inflexible routines. Although his voice was monotonous, his language development was clinically normal. His family applied to many psychiatrists for his treatment, and he had many different diagnoses, including mental retardation and schizophrenia, and antipsychotic drugs were prescribed. His neuropsychological testing revealed that he has an average verbal IQ, but his performance IQ was disproportionately low. He had difficulty at Information processing, and coordination, he lacked empathy. Psychiatrists must consider schizoid and schizotypal personality disorders and other types of pervasive developmental disorders for the differential diagnosis of AD. Obtaining a complete developmental history is crucial for the right diagnosis. The main difference between AD and autistic disorder is the lack of qualitative impairments in communication at the latter. These patients require specific treatments for their accompanying problems, and social skills training for improving their social interactions.

Kaynakça

Aksel Ş, Anastasidiadis Y, Betcan G (1972) Serebral arteriosklerozlarda psikolojik testlerle zihinsel fonksiyonların tetkiki. VIII. Milli Psikiyatri ve Nörolojik Bilimler Kongresi Çalışmaları, s. 129-38.

Asperger H (1992) ‘Autistic psychopathy’in childhood. Autism and Asperger Syndrome. 2. Basım, Frith U (Ed.), Cambridge University Press, s.37-93.

Aysev A (1996) Bir Asgerger olgusu. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 3(1):22-26.

Amerikan Psikiyatri Birliği (1994) Mental Bozuklukların Tanısal ve Sayımsal El Kitabı. 4. Baskı (DSM-IV) (Çev. Ed.: E Köroğlu) Hekimler Yayın Birliği, Ankara, 1995.

Beier DC (1961) Cümle Tamamlama Testi El Kitabı. Test ve Araştırma Bürosu, Ankara.

Benton AL (1974) Revised Visual Retention Test: Clinical and Experimental Applications, 4. Basım, New York: Psychological Corporation.

Biber B, Miral S, Baykara A ve ark. (1995) Bir yetişkin AB olgusu. Çocuk ve Gençlik Ruh Sağlığı Dergisi, 2:82-86.

Ceyhun B, Oral N (1998) MMPI Değerlendirme Kitabı, Bilisel Tıp Yayınevi, Ankara.

Ehlers S, Nyden A, Gillberg C ve ark. (1997) Asperger syndrome, autism and attention disorders: a comparative study of the cognitive profiles of 120 children. J Child Psychol Psychiatry, 38:207-17.

Epir S, İskit Ü (1972) Deneysel Wechsler Yetişkinler Zeka Ölçeği’nin bir üniversite rehberlik merkezinde kullanılmasıyla ilgili bir ön çalışma. VIII. Milli Psikiyatri ve Nörolojik Bilimler Kongresi Çalışmaları, s. 139-45.

Eisenmajer R, Prior M, Leekam S ve ark. (1996) Comparison of clinical symptoms in autism and Asperger’s disorder. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 35:1523-1531.

Golden CS (1978) Stroop Color and Word Test: A Manual for Clinical and Experimental Uses. Chiacgo: Stoelting Co.

Hathaway SR, McKinley JC (1967) Minnesota Multiphasic Personality Inventory-Manuel. The Psychological Corporation, New York.

Kaplan HI ve Saddock BJ (1998) Synopsis of Psychiatry. Baltimore, Williams and Wilkins, s. 783.

Kerimoğlu E (1993) Asperger sendromu. Otizm. Aysev A, Kerimoğlu E (Ed.), Ankara Üniversitesi Basımevi, Ankara, s.88-89.

Mahoney WJ, Szatmari P, MacLean JE ve ark. (1998) Reliability and accuracy of differentiating pervasive developmental disorder subtypes. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 37:278-85.

Mesulam MM (1985) Principles of Behavioral Neurology, FA Davis, Philadelphia.

Mung SD (1991) Differential clinical sensitivity of specific paremeters of the Rey Auditory Verbal Learning Test. J Consult Clin Psychol, 51(6):848-55.

Nass R, Gutman R (1997) Boys with Asperger’s disorder, exceptional verbal intelligence, tics, and clumsiness. Dev Med Child Neurol, 39(10):691-5.

Ozonoff S, Rogers SJ, Pennington BF (1991) Asperger’s syndrome: evidence of an empirical distinction from high-functioning autism. J Child Psychol Psychiatry, 32:1107-22.

Öktem F (1998) Asperger Bozukluğu olan çocuklarda WÇZÖ-R alt test örüntüleri. Türk Psikloji Dergisi, 13:1-12.

Pennington BF, Ozonoff S (1996) Executive functions and developmental psychopathology. J Child Psychol Psyciatry, 37:51-87.

Szatmari P, Tuffl L, Finlayson A ve ark. (1990) Asperger’s syndrome and autism: neurocognitive aspects. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 29:130-136.

Szatmari P, Archer L, Fisman S ve ark. (1995) Asperger’s syndome and autism: differences in behavior, cognition and adaptive functioning. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 34:1662-1671.

Tantam D (1992) Asperger syndrome in adulthood. Autism and Asperger Syndrome. Frith U (Ed.) Cambridge University Press, s. 147-183.

Volkmar FR, Klin A, Schultz R ve ark. (1996) Asperger’s syndrome. J Am Acad Child Adolesc Psychiatry, 35:118-23.

Volkmar FR, Klin A (2000) Pervasive Developmental Disorders. Comprehensive Textbook of Psychiatry, 7. baskı, cilt 2, Sadock BJ, Sadock VA (Ed) Philadelphia, Lippincott, s.2659-78.

Walker CE (1981) Clinical Practice of Psychology. New York: Pergamon Press.

Wechsler D (1981) Wechsler Adult Intelligence Scale-Revised. New York: Psychological Corporation.

Kaynak Göster