Nekrotizan enterokolit: 62 olgunun değerlendirilmesi

Önbilgi/Amaç: Nekrotizan enterokolit (NEK) yenidoğan yoğunbakım (YYB) ünitelerinde görülen yaşamı tehdit edici bir hastalıktır. Patogenezinde bağırsak iskemisi ve nekrozu önemli rol oynamakla birlikte etiyolojisi çok faktörlüdür. Yöntem: Çalışmamızda YYB ünitemizde NEK tanısı konarak izlenen 62 olgunun demografik, klinik ve radyolojik bulguları geriye dönük olarak değerlendirilmiştir. Bulgular: İzlenen tüm olgular içinde NEK sıklığı % 6.1, ortalama gestasyon yaşı 32.9±4.3 (24-40) hafta, tanı anındaki ortalama yaş 8.9±9.0 (2-52) gün ve doğum ağırlığı 1687±795 (600-4250) gram idi. NEK gelişimi öncesi bebeklerin % 77' si enteral beslenmişti. NEK için başlıca risk faktörleri; prematürite, perinatal asfiksi, oksijen tedavisi, sepsis, asidoz, göbek kateterizasyonu, anemi, polisitemi, hipoalbüminemi, hipotermi, solunum güçlüğü sendromu ve mama ile beslenme olarak belirlendi. En sık görülen klinik bulgular hipoaktivite, gastrik rezidü, karın şişliği, dolaşım bozukluğu, apne, hipotermi ve karın kitlesi idi. Olguların % 39'unda kan kültüründe üreme, % 42'sinde trombositopeni ve % 39'unda akut faz reaktanları (AFR) pozitifliği saptandı. Radyolojik bulgular bağırsak duvarı ödemi (% 95), sabit ve genişlemiş bağırsak ansı (% 39), pnömatozis intestinalis (% 39) ve pnömoperitoneum (% 3) idi. Olguların % 86'sında destek tedavisi olarak intravenöz immünglobulin (IVIG), IgM ile zenginleştirilmiş IVIG ve/veya granülosit-koloni uyarıcı faktör kullanıldı. Olguların % 45'inde evre I, % 48'inde evre II ve % 7'sinde evre III NEK vardı. NEK'e bağlı mortalite % 16 olarak belirlendi. Sonuç: AFR'nin nekrotizan enterokolitin erken tanısında kullanılabileceğini ve destek tedavilerinin NEK' e bağlı mortaliteyi azaltabileceğini düşünmekteyiz.

Kaynak Göster

  • ISSN: 1016-5142
  • Yayın Aralığı: Yılda 0 Sayı
  • Başlangıç: 2018

157 21