İnvajinasyon deneyimlerimiz

Amaç: Kliniğimizde invajinasyon tanısı ile tedavi edilen hastaları başvuru semptomları, invajinasyon sebepleri, tanı-tedavi yöntemleri ve komplikasyon açısından değerlendirmek. Yöntem: Ocak 1991-Ocak 2000 tarihleri arasında invajinasyon nedeniyle tedavi edilen hastaların dosyaları, geriye dönük olarak yaş, semptomatoloji, tanısal yöntem, tedavi yöntemi ve ameliyat bulguları açısından incelendi. Bulgular: Toplam 53 hastanın (1 ay-14 yaş, ort. 1.5 yaş) % 66'sı (35/53) 2 yaşın altındaydı ve bunların % 40'ı invajinasyon tanısı konulduğunda ÜSYE tedavisi görmekteydi. En sık rastlanılan semptom kolik tarzı karın ağrısı idi. 2 yaş altındakilerin hepsinde rektal kanama vardı. Hastaların % 26'sı 4 yaşın üzerindeydi ve bunların % 71.4'ünde invajinasyona yol açan bir leading point bulundu. Toplam 13 olguda leading point saptandı. Toplam 43 hastaya ultrasonografi yapıldı ve hepsinde de invajine barsak segmenti görüldü. Baryumlu redaksiyon % 74 (39) hastada uygulandı. Redaksiyonların % 59'u (23 hasta) başarılıydı, bu hastaların da % 70'i 1 yaşın altındaydı. Redaksiyon sonrası 4 hastada (% 10) reinvajinasyon, 1 hastada (% 2.5) perforasyon gelişti. Baryum redaksiyonunun başarısız olması nedeniyle opere edilen 16 hastanın 4'üne rezeksiyon-anastomoz (% 25), 12'sine manuel redüksiyon (% 75) yapıldı. Manuel redaksiyon yapılan hastaların 2'sinde (% 5) postoperatif reinvajinasyon görüldü. 14 invajinasyon hastasına sadece USG ile tanı konularak ameliyata alındı. 2 HSP'lı hastanın birine rezeksiyon anastomoz yapılırken, diğerinin invaginasyonunun spontan olarak düzeldiği bulundu. Üç hastada postoperatif invajinasyon nedeniyle manuel redaksiyon yapıldı. Dokuz hasta ise peritonit bulguları nedeniyle operasyona alınarak rezeksiyon anastomoz yapıldı. Mortalite görülmedi. Sonuç: 2 yaş altındaki olgularda, hidrostatik redaksiyon denenmesi büyük oranda başarılı sonuç verebilir. Daha büyük yaşlarda, leading point varlığının yüksek oranı gözönünde bulundurularak, hidrostatik redaksiyonda çok ısrarlı davranmamak ve tedavi planını bu yüksek orana göre oluşturmak yerinde bir davranış olacaktır.

Our experiences with invagination

Aim: To evaluate children treated for invagination in our clinic with regard to symptoms at admission, whether the invagination was idiopathic or secondary to a lead point, methods of diagnosis-treatment and complications. Method: Records of children with invagination between years 1991-2000 were evaluated with regard to age, sex, invagination type, symptoms, signs, mode of diagnosis, treatment and complications. Results: Among 53 children (age: 1 month-14 years, average age: 1.5 years) 66 % of cases were under 2 years of age, 40 % of which were receiving therapy for upper respiratory tract infection. The most common symptom was colicy abdominal pain. All of the children under 2 years of age had rectal bleeding. 26 % of the patients were older than 4 years, 71.4 % of which had leading points. A total of 13 cases had leading points. USG demonstrated the invaginated segment in all of the 43 patients it. Hydrostatic reduction was sattempted in 74 % (39) of patients and was successful in 59 % (23) of which 70 % was under 1 year of age. Following hydrostatic reduction, 4 (10 %) reinvagination and 1 (2.5 %) perforation was seen. Of 16 cases with unsuccessful hydrostatic reduction attempt, in 4 cases intestinal resectionprimary anastomosis (25 %), and in 12 (75 %) manual reduction were done. In 2 (5 %) of the manual reduction patients, reinvagination was seen. 14 patients were diagnosed with USG only and operated. Of these, while 1 of 2 HSP patients required an intestinal resection and anastomosis, the other was found to have his invaginated segment reduced spontaneously at operation. Three of these 14 patients had postoperative invagination reducted manually. Nine of the patients had signs of peritonitis at admission and were treated by resectionprimary anastomosis. No mortality was encountered in this series. Conclusion: In cases of invagination under 2 years of age, hydrostatic reduction should prove to be succesful. In older children, considering, the high incidence of leading points, one should not insist on hydrostatic reduction but should rather design a treatment plan accordingly.

Kaynakça

1. Bruce J, Huh YS, Cooney DR: Intussusception: Evolution of current management. J Pediatr GastroenterolNutr 6:663, 1987

2. Chan KL, Saing H, Peh WCG, et al: Childhood intussusception: Ultrasound-guided Hartmann's solution hydrostatic reduction or barium enema reduction? J Pediatr Surg 32:3,1997 3. Cox JA, Martin LW: Postoperative intussusception. Arch Surg 106:263,1973 4. Doody DP: Intussusception, in Oldham KT, Colombani PM, Foglia RP(eds): Surgery of Infants and Children. Philadelphia. Lippincott-Raven 1997, p:1241-1248

5. Ein SH, Alton D, Palder SB, et al: intussusception in the 1990s: has 25 years made a difference? Pediatr Surg Int 12:374, 1997

6. Fallat ME: Intussusception,, in Ashcraft KW, Murphy JP, Sharp RJ, et al (eds): Pediatric Surgery. Philadelphia. WB Saunders Company 2000, p:518-526

7. Grant HW, Buccimazza I, Hadley GP: A comprarison of colo-colic and ileo-colic intussusception. J Pediatr Surg 31:1607,1996

8. Little KJ, Danzl DF: Intussusception associated with Henoch Schönlein purpura. J Emerg Med 9:29, 1991

9. Masne AL, Lortat-Jacob S, Sayegh N, et al: Intussusception in infants and children: feasibility of ambulatory management. Eur J Pediatr 158:707,1999

10. Meyer J, Dangman B, Buonomo C, et al: Air and liquid contrast agents in the management of intussusception: a controlled, randomized trial. Radiology 188:507, 1993

11. Ong NT, Beasley SW: The leadpoint in intussusception. J Pediatr Surg 25:640, 1990

12. Page AC, Price JF, Salisbury JR: Chronic intussusception. Arch Dis Child 65:143, 1990

13. Pierro A, Donnell SC, Paraskevopoulou C, et al: Indications for laparotomy after hydrostatic reduction for intussusception. J Pediatr Surg 28:1154, 1993

14. Reijnen HAM, Joosten HJM, de Boer HHM: Diagnosis and treatment of adult intussusception. Am J Surg 158:25, 1989

15. Ross JG, Potter CW: A possible causative factor in intussusception in infancy. Lancet 1:81,1961

16. Sargent MA, Babyn P, Alton DJ: Plain abdominal radiography in suspected intussusception: a reassessment. Pediatr Radiol 24:17-20, 1994

17. Sarıhan H, Dinç H, Abes M, ve ark: invajinasyon tanısında ultrasonografinin yeri. Pediatrik Cerrahi Dergisi 10:32,1996

18. Shanbhouque RLK, Hussain SM, Meradji M, et al: Ultrasonography is accurate enough for diagnosis of intussusception. J Pediatr Surg 29:324, 1994

19. Wyllie R: Ileus, adhesions, intussusception and closed loop obstruction, in Nelson WE, Behrman RE, Kliegman RM, Arvin AM (eds): Textbook of pediatrics, 15th edition WB Saunders, Philadelphia, 1996, p:1072-1074.

20. Yoo RP, Touloukian RJ: Intussusception in the newborn: a unique clinical entity. J Pediatr Surg 9:495,1974

21. Young DG: Intussusception, in O'Neil JA, Rowe MI, Grosfeld JL, et al (eds): Pediatric Surgery. St. Louis. Mosby-Year Book 1998, p:l 185-1198

22. Zorludemir Ü, Yücesan S, Olcay I: invajinasyon: 168 hastanın klinik değerlendirilmesi. Pediatrik Cerrahi. Dergisi 2:81,1987

Kaynak Göster