Fârâbî’ye göre bilginin kesinliği açısından yargısal bilgi türleri

Alfārābī’s understanding of propositional knowledge in relation to certitude

According to Alfārābī, knowledge is divided into two parts, conceptional knowledge (tasawwur) and propositional knowledge (tasdiq). Farabi thinks that certitude, as an epistemo- logical problem, is a subject that belongs to propositional knowledge, not conceptional knowl- edge. Certitude (yaqin), which is defined as a belief that the comprehension of a particular fact or case in the mind corresponds exactly to the details of its external existence, appears when we believe something in form ‘A is B’. That is to say, certitude starts with a propositional statement. The second aspect of certitude is correspondence to reality, that is to say, a proposition’s having the attribution of truth, becoming true propositional knowledge. Therefore, certitude apprears as a secondary belief based upon true propositional knowledge and the point is that the com- prehensibility of such a belief with any other type of knowledge is impossible When Farabi clas- sified the different types the propositional knowledge, he made the concept of certainty central to his analyses. Propositional knowledge is divided into two parts, certain and uncertain. Certain propositional knowledge is to know that the correspondence between mind and reality is never going to fail. According to this view, refutation propositional knowledge via sophistical argument is absolutely impossible.

___

  • Adjukiewicz, K. (1994). Felsefeye giriş: Temel kavramlar ve kuramlar (çev. A. Cevizci). Ankara. Gündoğan Yayınları.
  • Aydınlı, Y. (2004). Fârâbî’nin bilgi anlayışına genel bir bakış. Bilimname, IV(1), 5-16.
  • Başdemir, H. Y. (2010). Gerekçelendirme, epistemik seviyeler ve kesin bilgi. Hitit Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, IX(17), 39-65.
  • Black, D. (2006). Knowledge (‘ilm) and certitude (yaqīn) in al-fārābī’s epistemology. Arabic Sciences and Philosophy, 16(1), 11-46.
  • Cürcânî, S. Ş. (2003). Kitâbu’t-ta’rifât [Tarifler kitabı] (thk. M. A. Maraşlı). Beyrut: Daru’n-Nefâis.
  • Fârâbî, Ebu Nasr. (1968). el-Elfâzu’l-musta’mele fi’l-mantık [Mantıkta kullanılan lafızlar] (thk. M. Mehdi). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • Fârâbî, Ebû Nasr. (1985a). Medhal: İsagocî [Mantığa giriş:İsagocî] (thk. M. Fahri). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • Fârâbî, Ebû Nasr. (1986a). Kitâbu’l-burhân [Burhân kitabı] (thk. M. Fahri). Beyrut: Dâru’l- Meşrik.
  • Fârâbî, Ebû Nasr. (1986b). Kitâbu’l-cedel [Cedel kitabı] (thk. R. Acem). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • Fârâbî, Ebû Nasr. (1986c). Kitâbu’l-kıyas [Kıyas kitabı] (thk. R. Acem). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • Fârâbî, Ebû Nasr. (1987). Şerâitu’l-yakîn [Yakînin şartları] (thk. M. Fahri). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • Fârâbî, Ebû Nasr. (1990). Kitâbu’l-hurûf [Harfler kitabı] (thk. M. Mehdî). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • İbn Bâcce, Ebû Bekr. (1987). Teâlîku İbn Bacce ala kitâbi’l-burhân [İbn Bâcce’nin burhân kitabına ta’likleri] (thk. M. Fahri). Beyrut: Dâru’l-Meşrik.
  • İbn Sînâ, Ebû Ali. (1965). eş-Şifâ el-mantık (5): el-Burhân [Kitâbu’ş-şifâ: İkinci analitikler burhan] (thk. ebu’l- ‘Alâ Âfîfî). Kahire: y.y.
  • Musgrave, A. (1997). Sağduyu, bilim ve kuşkuculuk: Bilgi kuramına tarihsel bir giriş (çev. P. Uzay). İstanbul: Göçebe Yayınları.
  • Tehânevî, M. A. (1996). Keşşâfu istilâhâti’l-funûn ve’l-u’lûm - I [Fen ve ilimlere ait ıstılahlar sözlüğü] (nşr. R. el-Acem). Beyrut: Mektebetü Lübnan Nâşirûn.
  • Türker-Küyel, M. (1990). Farabi’nin şeraitü’l-yakîn’i. Ankara: Atatürk Kültür Merkezi Yayını.