TİCARİ DEFTERLERLE İSPATTA ELVERİŞLİLİK VE SINIR SORUNU

Ticari defterlerle ispat, Türk Hukuku’nda yoğun ancak yüzeysel bir uygulama alanına sahiptir. Ticari defterler ancak belirli uyuşmazlık-larda delil niteliğini taşıyabilir. Defterlere delil olarak başvurulabildigi hallerde, defterlerin sadece o uyuşmazlığa özgü kesiti incelenmelidir. Türk Ticaret Kanunu’nun 83-86 hükümleri ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 222. Maddesi ışığında ticari defterlerin ıspat koşullarını taşıyıp taşımadığı değerlendirilirken, lehe-aleyhe ispat ayrımı gözden kaçırılmamalıdır.

THE MATTERS OF SUBSTANTIALITY AND LIMITS OF COMMERCIAL BOOKS IN THEIR ROLE AS EVIDENCE

The role of the commercial books in terms of evidence has a well-established but overbroad practice in Turkish Civil Litigation Law. Commercial books may only be used as evidence in certain conflicts, the nature of which may be resolved through commercial books. In cases where commercial books serve as evidence, only the relevant part of the books shall be examined for resolving the conflict. Art. 83-86 of Turkish Commercial Code and Art. 222 of Turkish Civil Litigations Procedure Code, shall be interpreted in light of the the distinction between the “evidence on behalf of the holder” and “evidence to the disadvantage of the holder”.

Kaynakça

AKSOY, M. A. (2016). Türk Ticaret Kanunu Bağlamında Defter Tutma Yükümlülüğü, Hacettepe Hukuk Fakültesi Dergisi, 6/2, 135-168.

ALTAY, S. A. (2012). Ticari Defterlerin İspat Gücüne Özgü Hu-kuki Sorunlar, Kadir Has Üniversitesi Yeni Türk Ticaret Kanunu’nun Ticari İşletme Hukuku Alanında Getirdiği Yenilikler Sempozyumu (s. 100-109), İstanbul.

ARKAN, S. (2017). Ticari İşletme Hukuku (23. Bası). Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.

BAHTİYAR, M. (2012). Ticari İşletme Hukuku (12. Bası). İstan-bul: Beta. (‘Bahtiyar, Ticari İşletme’)

BAHTİYAR, M. (2019). Ortaklıklar Hukuku (13. Bası). İstanbul: Beta. (‘Bahtiyar, Ortaklıklar’)

BAŞ SÜZEL, E. (2015). Gerçek Olmayan Vekâlersiz İş Görme -Menfaat Devri Yaptırımı-. İstanbul: On İki Levha.

BOZER, A., GÖLE, C. (2017). Ticari İşletme Hukuku (4. Bası). Ankara: Banka ve Ticaret Hukuku Araştırma Enstitüsü.

BUDAK, A. C. (2005). Ticari Defterlerle İspat Usulü Kaldırılma-malıdır. YÜHFD., 2 (1), 511-521.

BUDAK, A. C., KARAARSLAN, V. (2018). Medenî Usul Huku-ku (2. Baskı). Ankara: Adalet.

ERDÖNMEZ, G. (2010). Medenî Usûl Hukuku’nda Belgelerin İb-razı Mecburiyeti. İstanbul: On İki Levha.

İMREGÜN, O. (1995). Ticaret Hukukunun Genel İlkeleri (3. Ba-sı). İstanbul: Filiz.

İNAL, T. (2015). Ticari İşletme Hukuku (2. Baskı). Ankara: Seç-kin.

KAYAR, İ. (2015). Ticaret Hukuku (3. Baskı). Ankara: Seçkin.

KENDİGELEN, A. (2012). Türk Ticaret Kanunu: Değişiklikler, Yenilikler ve İlk Tespitler (2. Bası). İstanbul: On İki Levha.

NARBAY, Ş. (2003). Anonim Ortaklıkta Pay Defteri. Ankara: Seçkin.

ÖZKORKUT, K. (2013). 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu Açı-sından Anonim Şirketlerde Bağımsız Denetim. Ankara: Banka ve Tica-ret Hukuku Araştırma Enstitüsü.

OĞUZMAN, M. K., ÖZ, M. T. (2012). Borçlar Hukuku Genel Hükümler, 2. Cilt (9. Bası). İstanbul: Vedat.

PEKCANITEZ, H., ÖZEKES, M., AKKAN, M., TAŞ KORK-MAZ, H. (Ed.) (2017). Pekcanıtez Usûl, Medenî Usûl Hukuku, C. II (15. Bası). İstanbul: On İki Levha. (‘Yazar, Pekcanıtez Usûl).

POLAT, İ. İ. (2015). Ticari Defterlerin Delil Niteliği. Ankara: Adalet.

POROY, R., TEKİNALP, Ü., ÇAMOĞLU, E. (2017). Ortaklıklar Hukuku II (13. Bası). İstanbul: Vedat.

POROY, R., YASAMAN, H. (2018). Ticari İşletme Hukuku (17. Bası). İstanbul: Vedat.

PULAŞLI, H. (2015). Şirketler Hukuku Şerhi, C. II (2. Bası). An-kara: Adalet. (‘Pulaşlı, Şerh’)

PULAŞLI, H. (2017). Şirketler Hukuku Genel Esaslar (5. Bası). Ankara: Adalet. (‘Pulaşlı, Genel Esaslar)

SEZGİN HUYSAL, A. (2012). Yeni TTK ve HMK Çerçevesinde Ticari Defterler. MÜHFHAD, XVIII (2), 191-204.

TAŞDELEN, N. (2012). 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’na Göre Ticari Defterler. İnönü Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 3 (1), 257-294.

TEKİNALP, Ü. (2007). Türk Ticaret Hukuku’nda Küresel Bir Açılım: IFRS/ TMS-TFRS, Batider, XXIV (2), 33-66 vd. (‘Tekinalp, Küresel Açılım’)

TEKİNALP, Ü. (2015). Sermaye Ortaklıklarının Yeni Hukuku (4. Bası). İstanbul: Vedat. (‘Tekinalp, Yeni Hukuku’)

TERCIER, P., PICHONNAZ, P., DEVELİOĞLU, M. (2016). Borçlar Hukuku Genel Hükümler. İstanbul: On İki Levha.

TUNÇ YÜCEL, M. (2013). HMK.m. 222 Çerçevesinde Ticari Defterlerle Ispata İlişkin Bazı Sorunlar. Medeni Usul ve İcra ve İflas Hukuku Dergisi, 9 (25), 115-140.

ÜÇIŞIK, G., ÇELİK, A. (2018). Anonim Ortaklıkta Finansal Tab-lolar, Yedek Akçeler ve Kâr Dağıtımı. İstanbul: On İki Levha.

ÜLGEN, H., HELVACI, M., KENDİGELEN, A., KAYA, A., NOMER ERTAN, N. F. (2015). Ticari İşletme Hukuku (4. Bası). İstan-bul: On İki Levha.

YARDIMCI, T. E. (2017). Hukuk Yargılamasında Somutlaştırma Yükü. İstanbul: On İki Levha.

YILMAZ, E. (2012). Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi. Anka-ra: Yetkin.

YILMAZ, E. (2013). Ticari Defterlerin Delil Olması (HMK.m. 222) ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Bu Konuda Getirdiği Yeni-likler, Bankacılar Dergisi, 24, 28-41.

Kaynak Göster