CAHİLİYE DÖNEMİNDE HİTABET

Öz Bu makalede, cahiliye döneminde bir edebî tür olarak hitabetin gelişim serüvenigeniş bir perspektifte incelenmektedir. Makalede ilkönce siyasi, sosyal veekonomik açıdan Cahiliye Döneminin genel özellikleri hakkında bilgi verilmekte, dahasonra edebî bir tür olarak hitabetin bu dönemdeki tarihi seyri içerisindegelişimini, hitabeti gerektiren unsurları, hitabetin sunumu ve hatiplerinstatüleri ele alınmaktadır. Bu alandaki çalışmamıza kaynak olarak Arapedebiyatı alanında yazılmış eski kaynaklara ve modern dönemde konuyla ilgiliolarak yazılmış eserlere başvurulmuştur. Ayrıca bu makale “Cahiliye Dönemindeve Sadru’l-İslâm Döneminde Hitabet” adlı doktora tezimizin birinci bölümündenistifade edilerek yazılmıştır.

Kaynakça

‘Abdu’l-Celîl ‘Abduh Şelbî(1987), el-H̲it̩abetu ve İ῾dadu’l-H̲at̩îb, nşr, Daru’ş-Şurûk.

‘Abdurrahim el-Masdâvî (2010), Murşidu’l-Hatîb ve Delîlu’l-Bâhîs, (3. Baskı), Daru’l-Ma‘rife, Beyrut.

‘Abdulhakîm Belbe’, en-Nesru’l-Fennî ve Eseru’l-Câhiz Fîh, Mektebetu’l-Ancelo el-Mısriyye, Mısır, tsz.

Ahmed b. Hanbel (1992), Mevsu‘atu’s-Sunne el-Kutubu’s-Sitte ve Şurûhuha, Çağrı Yayınları, İstanbul.

Asım Efendi (1305), Kamus, I- IV, İstanbul.

Bakırcı, Selami, “Araplarda Kabile Yapısı”, Erzurum Kültür Eğitim Vakfı Akademik Dergisi (AKEV), Yıl, 3, Sayı, 11, Kasım 2001, Ocak 2002.