Tüm ‘Öteki’lerin Kenti

Kapitalistsistem, farklılıkları ortadan kaldırmak, bir ‘tektip’ yaratmak üzerinden işlerve küreselleşme, kapitalizmin kendini yeniden üretmesi amacıyla oluşturduğuaşkınlık düzleminin mitidir. Küreselleşmenin tam olarak gerçekleşmesi,kapitalizmin kendini yok etmesi anlamına gelecektir ki, bu durağanlık demektirve kapitalizmin işleyiş şemasında buna yer yoktur. İşte bu paradoks, küreselleşenkentin kaçış çizgilerine işaret eder. Küresel kentlerde mutlak mekânlar yaratmagayesi, üretim yöntemlerinin ve sonuç ürünlerin giderek benzeşmesi, kimlikkavramının önem kazanmasına neden olur. Katı bir tekillik arayışı, çoklukları‘kimlik’ler altında gruplayarak ‘öteki’lerin sayısını azaltmaya çalışarak,‘öteki’yi dışlamayı alışkanlık haline getirir. Denetim mekanizmalarınınyaratmak istediğinin aksine, küresel kent hiç kimsenindir. Küresel kentleringiderek ayrışan ve özelleşen organizasyonları, yeni mekânsal düzenler ve kentteyaşayanlar içinde farklı katmanlaşmalar doğurur. Kapitalizm, kendini kentselmekân üzerinden yeniden üretirken, kentsel mekânı ayrıştırır. Ayrışanmekânların her biri ‘öteki’nin mekânıdır. Farklı fiziksel tanımlar üzerinde,bireyin virtüelliği içinden aktüalize olduğu/bireyleştiği ‘an’da varolanmekânlar.

City of All ‘Other’s

The capitalist order functions asto eliminate the differences to  mold a single common archetype and it caneasliy be determined that globalism is actually the myth of transcendentalplane necessary for capitalism to reinvent itself. For the globalisation toactually take place, it would require capitalism to destroy itself, which wouldin turn mean inertia and therefore would not be possible within the functioningcycles of capitalism. This aforementioned paradox, is actually the lines offlight of the globalizing city. The proper intent of creating absolute spaces,the ever increasing similarities of the manufacturing processes and the end products,have given rise and importance to the notion of ‘identity’. The sullen questfor individuality inevitably entails the taxonomy of multitudes, an effort todecrease the ‘other’s and the habit of excluding the divergent. In contrast towhat the mechanisms of control are aiming to impose, the global city doesn’tbelong to a single entity. The differentiating and specializing organizationsof the global cities create new spacial orders and layers for the inhabitantsof the city. Capitalism, while recreating itself from the urban space, alsosimultaneously decomposes it. The segregated spaces are now each spaces of theothers. Spaces which are existant on different definitions and havenow come to being in a specific ‘moment’ where the individual existsactually through virtuality.

Kaynakça

Akyol, F. (2008). Bireyleşme ile Mekânın Arasında-Ki Mimar. Ş. U. Ayşe Şentürer içinde, Zaman-Mekân (s. 82-87). İstanbul: YEM Yayın.

Baudrillard, J. (2006). Küresel Haritada Yer Edinmek ya da Stuttgart. a. İ. Akpınar içinde, Fragments. www.arkitera.com.

Castells, M. (1991, (1989)). The Informational City: Information Technology, Economic Restructuring, and the Urban-regional Process. Oxford: Blackwell Publishing.

de Certeau, M. (1988). The Practice of Everyday Life. (S. Rendall, Çev.) California: University of California Press.

Deleuze, G. (1995). Postscript on Control Societies. G. Deleuze içinde, Negotiations (M. Joughin, Çev., s. 178-181). New York: Columbia University Press.

Deleuze, G., & Parnet, C. ((1987) 2002). "The Actual and the Virtual". Dialogues II (H. Tomlinson, & B. Habberjam, Çev.). içinde ABD: Continuum.

Kahvecioğlu, H. (2008). Mekânın Üreticisi veya Tüketicisi Olarak Zaman. A. Şentürer, Ş. Ural, Ö. Berber, & F. Uz içinde, Zaman-Mekan (s. 142-149). İstanbul: YEM Yayın.

Keyder, Ç. (2006). Enformel Küreselleşme: İstanbul, Küresel ile Yerel Arasında (giriş yazısı). İstanbul: Metis Yayınları.

Şentürer, A. (2008). Zaman ve Mekânın Genişleme Aralığı Olarak “Sınır-Boyları. Ş. U. Ayşe Şentürer içinde, Zaman-Mekan (s. 186-203). YEM Yayın.

Süalp, Z. T. (2008). “Kent, “İmge Özne” ve “Dışarlıklı” Zaman Mekânlar. A. Şentürer, Ş. Ural, Ö. Berber, & F. Uz içinde, Zaman-Mekân (s. 204-215). YEM Yayın.

Tanju, B. (2008). Mekan-Zaman ve Mimarlıklar. A. Şentürer, Ş. Ural, Ö. Berber, & F. Uz içinde, Zaman-Mekan (s. 168-185). İstanbul: YEM Yayın.

Ural, Ş. (2008). İç İçe Geçmiş Zamanlar. Ş. U. Ayşe Şentürer içinde, Zaman-Mekân (s. 16-33). İstanbul: YEM Yayın.

Yazıcıoğlu, S. (2008). Unutma Zamanı / Zamanı Unutmak. A. Şentürer, Ş. Ural, Ö. Berber, & F. Uz içinde, Zaman-Mekân (s. 124-129). İstanbul: YEM Yayın.