BİR KAMU POLİTİKASI OLARAK POLİTİKA TRANSFERİ VE TÜRKİYE ÖRNEĞİ

1970'lerin ortalarından itibaren birçok ülkede sosyal refah devletinin krizinden kurtulmak için neo-liberal politikalar gündeme gelmiş, bu süreçte gerek dünyada gerekse Türkiye'de neo-liberal politikalar tarafından şekillendirilen reform dalgası başlamıştır. Bu reform dalgasında yeni politik ve ideolojik hegemonyanın inşasına yönelme olmuş ve birçok teorik yaklaşım büyük bir ivme kazanmıştır. Bu yaklaşımlardan biri de hem karşılaştırmalı kamu yönetiminin hem de kamu politikası alanının önemli çalışma konularından olan “politika transferi” olmuştur.1980'lerden önce sömürgeci ülkelerin, kolonileştirdikleri ülkelere siyasal ve yönetsel politikalarını zorla aktarmaları şeklinde uygulanan politika transferi, özellikle 1980'lerden sonra kamu politikası üretmenin en önemli aracı haline gelmiş ve azgelişmiş ülkelerin, gelişmiş ülkeler tarafından hem siyasi hem idari alanda gönüllü olarak şekillendirilmesini sağlamıştır. Bu çalışmada, yukarıdaki gelişmeler doğrultusunda politika transferinin öncelikle teorik çerçevesi ele alınacak ve bu çerçevede “Politika transfer tipleri nelerdir?”, “Kimler, neyi ve niçin, nereden, nasıl transfer etmişlerdir?” gibi sorular üzerinde durulacaktır. Daha sonra Türk kamu yönetiminde politika transferi “Özelleştirmeler”, “Kalkınma Ajansları”, “Kamu Görevlileri Etik Kurulu”, “Aile Hekimliği” ve “Kentsel Dönüşüm” gibi politika transferi örnekleri üzerinden değerlendirilecektir

POLICY TRANSFER AS A PUBLIC POLICY AND THE CASE OFTURKEY

From 1970s onwards, many countries turned to neo-liberal policies to solve the crisis of welfare state, and a wave of reforms shaped by neo-liberal policies started in Turkey and in other parts of the world. This reform wave was accompanied by an effort to construct the new political and ideological hegemony, and many theoretical approaches gained momentum. One of these approaches was “policy transfer”, an important field of study in both comparative public administration and public policy. Policy transfer, which took the form of imperial centers forcing their political and administrative policies on their colonies prior to 1980s, became the most important means of making public policies after 1980s, and allowed the voluntary shaping of less developed countries, in both political and administrative spheres, by developed countries. This study first discusses the theoretical aspects of policy transfer in light of developments mentioned above, and tries to answer the following questions: “What are the different types of policy transfer?” “Who transfer what, from where, how, and to what end?” Then, it provides an assessment of policy transfer in Turkish public administration using the examples of “Privatization”, “Development Agencies”, “Council of Ethics for Public Officials”, “Family Practice”, and “Urban Renewal”