Özel Eğitim Okulu Yöneticilerinin Özel Eğitim Mevzuatına Dair Görüşleri

Öz Araştırma, özel eğitim okuluyöneticilerinin özel eğitim mevzuatına ilişkin genel görüşlerinibelirleyebilmek amacıyla yapılmıştır.  Buamaçla nitel araştırma deseni kullanılmıştır. Verilerin toplanması nitelaraştırma yöntemlerinden yarı yapılandırılmış görüşme tekniği ile gerçekleştirilmiştir.Araştırmanın katılımcılarının belirlenmesinde sadece özel eğitim hizmeti verenbir okulda yönetici olarak çalışma ölçütü konulmuştur. Ayrıca araştırmaya dâhiledilecek olan katılımcılar belirlenirken farklı bakış açılarına ulaşabilmekiçin özel gereksinimli bireylere eğitim veren zihinsel, işitme ve görmeyetersizliği ve üstün yetenekliler gibi farklı kurumların yöneticileri tercihedilmiştir.  Araştırmaya 10 özel eğitimokulu yöneticisi dâhil olmuştur. Katılımcılar, İstanbul, İzmir, Muğla ve Çorumillerinde görev yapmaktadırlar. Verilerin toplanması için araştırmanınamaçlarına uygun olarak görüşme soruları hazırlanmıştır. Görüşme soruları; özeleğitim mevzuatının yazım dili ve anlaşılırlığına, kapsamına, ihtiyacıkarşılamasına, uygulamada zorluk yaşanmasına ve önerilere ilişkin görüşlerinibelirlemek amacıyla beş soruyu içermektedir. Görüşmelerden biri yüz yüzeyapılırken diğerleri katılımcıların farklı şehirlerde olmaları nedeniyletelefon aracılığı ile gerçekleşmiştir. Bu çalışmada elde edilen verilerbetimsel analiz yoluyla çözümlenmiştir. Sonuç olarak yöneticilerin görüşlerinegöre mevzuatın, yazım dili ve anlaşılırlığı, kapsamı, ihtiyaçları karşılamasıve uygulamada yetersiz olduğu belirlenmiştir. 
Anahtar Kelimeler:

Özel eğitim, yönetici, mevzuat

Kaynakça

Akçamete, G. (1998). Türkiye’de özel eğitim. Özel eğitim. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi. 1018, 197-207.

Ataman, A. (2013). Özel eğitimin anlamı ve amaçları. A. Cavkaytar (Ed.). Özel Eğitim içinde (s. 1-19). Ankara: Vize Yayıncılık

Batu, S. (2013). Kaynaştırma ve destek özel eğitim hizmetleri. İ. H. Diken (Ed.). Özel eğitime gereksinimi olan öğrenciler ve özel eğitim içinde (s. 89-107). Ankara: Pegem Akademi

Cillo, D. (2009). Avrupa Birliği giriş sürecinde engellilerin eğitimi ve istihdamı. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Ankara Üniversitesi Eğitim Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Çitil, M. (2013). Yasalar ve özel eğitim. Ankara: Vize Yayıncılık

Eripek, S. (Ed.). (2005). Özel eğitim. Eskişehir: Anadolu Üniversitesi.

Karaman-Kepenekçi, Y. (2004). İlköğretim okulu yöneticilerinin eğitim mevzuatına ilişkin görüşleri. Journal of Educational Sciences & Practices, 3(6).

Kaya, U. (2003). İlköğretim okulu yöneticilerinin, sınıf öğretmenlerinin ve rehber öğretmenlerin kaynaştırma ile ilgili bilgi, tutum ve uygulamalarının incelenmesi. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Korucuk, N. (2005). Türkiye`de özel eğitim ve rehabilitasyon hizmeti veren kurumların karşılaştığı güçlüklerin analizi: Kurum sahipleri, müdür, öğretmen ve aileler açısından. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Selçuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Konya

Korunmaya Muhtaç Çocuklar Hakkında Kanun. 5387 Sayılı, 23/5/1949 Tarihli Resmî Gazete

Kuş, E. (2009). Nicel-Nitel Araştırma Teknikleri Sosyal Bilimlerde Araştırma Teknikleri Nicel mi? Nitel mi?. Ankara: Anı.

Levent, F. (2011). Üstün yeteneklilerin eğitimine yönelik görüş ve politikaların incelenmesi. Yayımlanmamış doktora tezi. Marmara Üniversitesi Eğitim Bilimler Enstitüsü, İstanbul

Millî Eğitim Temel Kanunu, 1739 Sayılı, 24/6/1973 Tarihli Resmî Gazete

Özel Eğitim Hakkında Kanun Hükmünde Kararname. 573 Sayılı, 6/6/1997 Tarihli Resmî Gazete

Özel Eğitime Muhtaç Çocuklar Kanunu, 2916 sayılı 12/10/1983 Tarihli Resmî Gazete

Sturges, J. E., & Hanrahan, K. J. (2004). Comparing telephone and face-to-face qualitative interviewing: A research note. Qualitative research, 4(1), 107-118.

Şahin, M. (2003). Özel eğitim kurumlarının SHÇEK'in yönetmeliğine ve genelgelerine uygunlukları. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi. Gazi Üniversitesi Eğitim Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Vuran, S. ve Ünlü, E. (2013). Türkiye’de özel gereksinimli çocukların eğitimi ile ilgili örgütlenme ve mevzuat. S. Vuran (Ed.). Özel Eğitim içinde (s. 57-80). Ankara: Maya Akademi

Walsh, M. & Wigens, L. (2003). Introduction to research. Cheltenham: Nelson Thornes.

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2008). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (6. Baskı). Ankara: Seçkin.

94954 23120

Arşiv
Sayıdaki Diğer Makaleler

Fazıl Say’ın “İstanbul Senfonisi”nde Geleneksel ve Çağdaş Türk Müziği Unsurlarının İncelenmesi

Aynur Elhan NAYİR

İngilizce Öğretmenlerinin Mesleki Kimlik Açısından Öğretmen Yeterlikleri Hakkındaki Görüşleri

Çağla ATMACA

Türkiye-Kazakistan İlköğretim Matematik Ders Kitapları Üzerinde Karşılaştırmalı Bir Çalışma

Elionora-shofika KHALİDOVA, Menekşe Seden TAPAN-BROUTİN

Fen Bilgisi Öğretmenliği Lisans Dersleri Öğrenme Çıktılarının Özel Alan Yeterlikleriyle Örtüşme Düzeyi

Yunus ÖZYURT, Mehmet BAHAR, Zekeriya NARTGÜN

Bilkent Senfoni Orkestrasının Türkiye’nin Müzik Hayatındaki Rolü

Arif MÖHSÜNOĞLU

Özel Öğrenme Güçlüğü Olan Bireylere Üstbilişsel Okuduğunu Anlama Stratejilerinin Öğretiminde Sesli Düşünme Yönteminin Etkililiği

Meryem UÇAR RASMUSSEN, Nurhan CORA İNCE

Öğretmen Adaylarının Öğretmen Öz-Yeterlik İnançları ile Mesleki Kaygılarına Yönelik Görüşlerinin İncelenmesi

Sabahattin DENİZ, Canses TİCAN

Tga Stratejisinin Genel Biyoloji Laboratuvar Uygulamalarında Etkililiğine İlişkin Bir Araştırma

Nevin KOZCU ÇAKIR, Gökhan GÜVEN, Oğuz ÖZDEMİR

Sosyal bilgiler öğretmen adaylarına empati becerisi ve farklılıklara saygılı olma değerinin kazandırılmasında storyline yönteminin etkisi

İsmail Hakkı Çatlak, Emine Özlem Yiğit

Oyunlaştırılmış Çevrimiçi Sınıf Yanıtlama Sisteminin Akademik Başarıya Etkisi ve Sisteme Yönelik Görüşler

Yusuf İslam BOLAT, Ömer ŞİMŞEK, Ülkü ÜLKER