TÜRKİYE VE ALMANYA’DA SOKAK ÇOCUKLARINA UYGULANAN EĞİTİM PROGRAMLARININ KARŞILAŞTIRILMASI

Öz Türkiye ve Almanya’da sokak çocuklarına uygulanan eğitim programlarının hedef boyutunu karşılaştırmalı olarak incelemeyi amaç edinen bu çalışmada nitel araştırma deseni kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu oluşturan kurum ve kurum elemanları, tipik durum örnekleme yöntemi ile seçilmiştir. Kurum elemanlarının görüşleri yarı yapılandırılmış görüşme yöntemi, kurumun uyguladığı eğitim programlarının hedefleri ise doküman analizi kullanılarak araştırma verilerine ulaşılmıştır. Araştırma sonuçlarına göre; hizmet verilecek alanlara kabul edilecek çocukların sahip oldukları özellikler ile ilgili Türkiye’de genel ifadeler kullanılırken, Almanya’da bu özelliklerin çeşitli problem alanlarıyla özdeşleştirilerek daha spesifik hale getirildiği görülmektedir. Almanya’da bilişsel, duyuşsal ve devinişsel alanda hedef ifadelerinin belirlendiği, özellikle duyuşsal alana ağırlık verildiği; Türkiye’de ise ana hatlarıyla hedef ifadelerinin yer aldığı, dolayısıyla yeterince ayrıntıya inilemediği söylenebilir. Almanya’da güç koşullarda yaşayan çouklara barınma, eğitim ve rehabilitasyon hizmeti veren kurumların uzak hedeflerini işaret eden ve onların bu faaliyetlerini destekleyen hukuki dayanaklar bulunmakta, Türkiye’de ise bu konudaki pek çok alanda net ifadeler bulunmamaktadır.

Kaynakça

Acar, H. (2000). Çocuk hakları sözleşmesinde yer alan kimi haklar açısından sokakta ve hizmet sektöründe çalışan çocuklar. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Aile, yaşlı, kadın ve gençlerden sorumlu alman devlet bakanlığı çocuk ve gençlere yardım kanunu. (tarihsiz). Sosyal Kanun Kitabı, 8. Basım.

Asian Development Bank. (2000). Report of the president to the board of directors on a grant (funded by the japan fund for poverty reduction) to the Republic of Indonesia for assisting gırl street children at rısk of sexual abuse, October 2000.

Altunbaş, H. (2000). İzmir'de güç koşullardaki çocukları topluma kazandırma çalışmalarına bir katkı. İzmir: TDI Yayınları.

Atauz, S. (1990). Ankara ve Şanlıurfa’da sokak çocukları araştırması. Ankara: UNICEF

Atauz, S. (1997). Diyarbakır sokak çocukları araştırması. Diyarbakır: Uluslararası Lions MD-118 U Yönetim Çevresi.

Atauz, S. http://www.superonline.com/nethaber/19980211/articles/ toplum_07.html

Atauz, S. http://www.superonline.com/nethaber/19980803/articles/ bolgesel_01.html

Bilen, M. (1999). Plandan uygulamaya öğretim (5. Baskı). Ankara: Anı Yayıncılık.

Blanc, C. (1992). “Urban Children in Distress: An Introduction to the Issues” The Urban Child Series, 2 Florence, Italy.

Council of Europe street children: co-ordinated research programme in the social field. (1994). Council of Europe Pres, Strasburg.

Dikmen, A. (1998). Çocuk haklarına dair sözleşme çerçevesinde İstanbul’da çalışan çocuklar üzerine bir değerlendirme. Yayınlanmamış Doktora Tezi, Mimar Sinan Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.

Ennew, J. (1998). Sokak çocukları ve çalışan çocuklar -planlama için bir rehber (1. Basım). (Çeviren: Çiçek Öztek). Ankara: Pelin Ofset, UNICEF.

Ersevim, İ. http://www.superonline.com/nethaber/19981124/ articles/bolgesel_07. html

Fenton, N. (1997). Filipinler: sokak çocukları ve hizmet modelleri. Sokak çocukları sorunlar-çözümler-öneriler sempozyumu. (25-26 Haziran), İstanbul.

FES. (1992). Korunmaya muhtaç kent çocukları. Ekonomi Forumu Wirtschaftsforum Friedrich Ebert Vakfı, İstanbul.

Gövercin, H. (2000). Aile ve çevre özellikleri açısından Gaziantep sokak çocukları. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Hohnholz, J. H. (1991). “Education and development ın the thirt world-some observations on the spot by a geographer” Education Volume 43.A Biannual Colection Of Recent German Contributions to the Field Of Educational Research. Edited by the Instıtute for Scientific Co-operation Tübingen 1991. Printed By Georg Hauser, Metzıngen.

İlik, B. ve Türkmen, Z. (1994). Sokakta çalışan çocuklar. Ankara: Sokaklarında Çalışan Çocuklar Merkezi, ILO-IPEC.

İlik, B; Türkmen, Z. ve Geter, R. (1994). Sokaktan ustalığa. Ankara: ILO-IPEC Çocuk İşçiliğini Sona Erdirilmesi Uluslararası Programı.

Karakütük, K. (1986). Türkiye'nin öğretim haritaları. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Ankara.

Küçükturan, G. ve Ö. Gözün. (2000). 7-15 yaş grubu sokakta çalışan ve çalışmayan çocukların kararlarını etkileyen moral değerlerin karşılaştırılması. Abant İzzet Baysal Üniversitesi Eğitim Fakültesi, 10. Ulusal Eğitim Bilimleri Kongresi, Bolu.

Küntay, E. (1993). İstanbul’un sokak çocukları: karşılaştıkları riskler ve koruma politikaları, sosyolojideki son gelişmeler ve türkiye’deki etkileri. UNESCO, Ankara.

Mengi, A. http://www.superonline.com/nethaber/19980825/articles/ bolgesel_05.html

Okebukola, P. (tarihsiz). “Nomadıc And Street Chıldren’s Preference For Science Concepts: Implıcatıons For Cross-Cultural Scıenceteachıng”, Faculty of Education, Lagos State University, PMB 1087, Apapa, Lagos, NIGERIA. http://www.ouhk edu.hk/cridal/misc/okebukola.htm

Oto, R. http://www.superonline.com/nethaber/19990126/articles/ bolgesel_04.html

Sağır, Sündüs. (1999). Sokakta çalışan ve çalışmayan çocukların aile bireylerini ve aile ilişkilerini algılama biçimlerinin incelenmesi. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi. Ankara Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü.

Salazar, M. C. (1995). “Kolombiya’da Çocuk İstihdamı Politika ve Programlar” Combating Child Labour, Ankara: ILO.

Senemoğlu, N. (2001). Çocuk hakları, çalışan çocuklar ve eğitim sorunları. Milli Eğitim Dergisi, Sayı 151, Temmuz-Ağustos, Eylül 2001.

Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Kanunu. (1983). Ankara.

Uluğtekin, S. (1997). Sokak çocukları. Ankara: SPM Yayınları.

UNICEF. (1998a). Çocuk haklarına dair sözleşme uygulama el kitabı.

UNICEF. (1998b). http://www.superonline.com/nethaber/19981013/articles/toplum_ 18.html

Yılmaz, T. http://www.superonline.com/netnaber/19990123/articles/ yasam_07.html

Yılmaz, S. (1998). Sokak çocukları. Hacettepe Üniversitesi, Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Ankara.

Yıldırım, A. ve Şimşek, H. (2000). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri (2. Baskı). Ankara: Seçkin Yayınları.

95883 23210

Arşiv
Sayıdaki Diğer Makaleler

YABANCI DİL ÖĞRETİMİNDE BELLEK DESTEKLEYİCİLERDEN ANAHTAR SÖZCÜK YÖNTEMİNİN ÖĞRENCİLERİN SÖZCÜK DAĞARCIĞINI GELİŞTİRMEYE VE KALICILIĞA ETKİSİ

Harun ŞAHİN, Güngör KİL

OKULA DEVAM EDEN 5-6 YAŞ GRUBU ÇOCUKLARIN ANNELERİNİN BAĞLANMA BİÇİMLERİ, KİŞİLİK ÖZELLİKLERİ VE ÇOCUKLARIN BAĞLANMA BİÇİMLERİ ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İNCELENMESİ

Ertan GÖRGÜ

ERKEK TOPLUMSAL CİNSİYET ROLÜ STRESİ ÖLÇEĞİ’NİN (ETCRSÖ) GELİŞTİRİLMESİ: GEÇERLİK VE GÜVENİRLİK ÇALIŞMASI

Öznur BAYAR, Özlem HASKAN AVCI, Muharrem KOÇ

ÖĞRETMENLERİN EĞİTİM PROGRAMI YAKLAŞIMI TERCİHLERİNİN ÇEŞİTLİ DEĞİŞKENLER AÇISINDAN İNCELENMESİ

Pınar KARAMAN, Ebru BAKAÇ

PROBLEM ÇÖZÜMÜNE KAVRAMSAL / İŞLEMSEL YAKLAŞIM ÖLÇEĞİNİN GELİŞTİRİLMESİ

Feride ÖZYILDIRIM GÜMÜŞ, Aysun UMAY

AİLE KATILIMI ÖLÇEĞİNİN TÜRK KÜLTÜRÜNE UYARLANMASI

Emine AHMETOĞLU, İbrahim H. ACAR, Türker SEZER, Ezgi AKŞİN YAVUZ

İLETİŞİMSEL YAKLAŞIMIN ONUNCU SINIF İNGİLİZCE DERSİNDE SINIF İÇİ UYGULAMALARA YANSIMASI

Fulya SOĞUKSU, Berna ASLAN

LİSANS, YÜKSEK LİSANS VE DOKTORA EĞİTİMİ VERİLEN EĞİTİM FAKÜLTELERİNDEKİ ÖĞRETİM ELEMANLARININ SINIF İÇİ İLETİŞİM BECERİLERİNİN İNCELENMESİ

Arslan BAYRAM, Süleyman Davut GÖKER, Hakan Serhan SARIKAYA, Hatice KUMANDAŞ ÖZTÜRK

ORTAOKUL ÖĞRENCİLERİNİN ÇOKGEN PROBLEMLERİNDEKİ MATEMATİKSEL DÜŞÜNME SÜREÇLERİ

Duygu YILDIRIM, Nilüfer YAVUZSOY KÖSE

TÜRKİYE VE ALMANYA’DA SOKAK ÇOCUKLARINA UYGULANAN EĞİTİM PROGRAMLARININ KARŞILAŞTIRILMASI

Meriç TUNCEL, Nuray SENEMOĞLU